Haar nieuwe leven

U geeft blijk van lichte verwaarlozing. Niet geheel onterecht, overigens. Zonder geldige reden werd U allen enkele weken op dieet gezet, althans wat leesvoer alhier betreft. De facebooklozen onder U vreesden misschien voor een acute malaria, een dievenbende die met de Gezusters aan de haal ging, of een plotse verhuis naar het Hoge Noorden, daar waar ik mijn hart verloor. Niets van dit alles, gelukkig.

Social-media-freaks lazen het al, medewerkers van de KU Leuven ondervonden het aan den lijve: het academiejaar is gestart! Deze gebeurtenis liet mij steeds koud - enkel de togati op het nieuws waren al enkele jaren onderwerp van huiskamerhilariteit. Dit jaar is het anders. Dit jaar zit ik er middenin. Die weken van verwaarlozing waren hoogst noodzakelijk om de stad en de studie te verkennen, het kot op te vrolijken en de nodige inkopen te doen. Is dat studentenleven even een aanslag op uw vrije tijd zeg!

Nu deze nieuwe levenswijze al een deel van haar geheimen voor mij heeft ontsloten vind ik ook de tijd om U gerust te stellen. Alles in orde, al is de hoeveelheid beschikbare creativi-tijd ineens danig geslonken. Maar niet getreurd, mijn immer draaiende radertjes staan roest niet toe. Ik blijf naaien, zij het waarschijnlijk op een iets lager pitje dan U van mij gewend was.

Na twee weken uithuizigheid kreeg het gezegde "haar hart maakt een sprongetje" ineens écht betekenis voor mij. Dit was namelijk exact wat er gebeurde toen ik over de drempel van mijn naaihoek stapte en mijn eigenste machinerie aanschouwde, die daar rustig op mij had staan wachten, alsof het leven niet net een enorme buiteling had gemaakt.

De Kleine Kleermaakster

Dit verhaal kreeg tijdens de zomervakantie een vrouwelijke spin-off. Eline – leeftijdsgenootje van Ilias, maar woonachtig op kleinere afstand van Eva’s naaikamer – wenste zich de technieken van snit en naad eigen te maken. Creativiteit en perfectionisme zijn 2 eigenschappen die haar toebehoren en meteen de ideale basis vormden voor een  dag naaiplezier.

Na het verplichte op de lijn stikken, zigzaggen en een korte machineverkenning kon het echte werk beginnen. Mevrouw kreeg de keuze tussen een tas, een rokje, een kussen of een vlaggenlijn. Zonder twijfelen koos ze voor het tweede,. De stoffendoos werd ondersteboven gekeerd en op 5 minuten waren model en stof beslist (iets waar ondergetekende vaak uren over doet…)

Eline knipte… 

…stikte….

…streek…

en overlockte alsof het niets was.

De voormiddag was nog niet voorbij of ze kon haar broek al wisselen voor een eigen creatie.

Mijn voorstel om na zoveel concentratie even buiten uit te waaien bleek geen optie. Na  de middagboterham naaiden we nog een haarlint én een tas naar dit model (maar zonder binnenzak).  Toen papa en broertjes ’s avonds aan de deur belden, kwam dit  meisje tevoorschijn:

Een heerlijke dag hadden wij samen, ik en een meisje dat maar niet weg wou uit de pas opengegane wereld vol mogelijkheden.

Zowat elke Vlaamse klas begint zijn schooljaar met het obligate “wat vond je het leukste tijdens de vakantie”-uurtje. Tussen de reizen en chirokampen van haar klasgenootjes vertelde Eline over onze naaidag. Thuis dwong ze mama om de oude naaimachine vanonder het stof te halen. Om maar te zeggen: de passie is overgebracht.

Het langst verwachte rokje ooit

Kleine Diet kan gerust de titel "fan" worden toegekend. Elke nieuwe creatie wordt meteen opgemerkt met de woorden: "Dat is een kei mooi rokje/kleedje/... ! Heb jij dat zelf gemaakt met jouw naaimachine?" Een vraag waarop Eva bevestigend antwoordt en die gevolgd wordt door "Wanneer maak je voor mij eens een rokje?" Eén na één kregen al haar vriendinnetjes er één, maar doorzetter Diet gaf niet op. Ze droeg af en toe een meetlint aan om haar veranderende lengte en buikomtrek te noteren en herinnerde haar mama er regelmatig aan dat er stof voor haar rokje gekozen diende te worden.

Iets meer dan een jaar na de eerste vraag was er een goede gelegenheid en tijd om die stof te kiezen. Diet ging voor hetzelfde model als vriendinnetje Liv, in bloemetjes van bij de Stoffenkamer.

Ter compensatie van het lange wachten werd er meteen een T-shirt bij gefabriceerd.

Enkel een geflockt lievelingsdier leek mij weinig spectaculair, dus kwam er nog een ballerina op. De bestemmelinge was uiterst tevreden met het feit dat de acrobate in kwestie haar kunstjes uitoefende in dezelfde outfit als zijzelf.

Om de originaliteit nog wat op te krikken: met opwippend rokje.

Zij en ik planden een fotoshoot. Vrolijk en met volle goesting stapten we beiden door het bos, alwaar mevrouw haar klimkunsten met mijn camera en bij uitbreiding het wereldwijde web wenste te delen. Helaas, boom 1 bleek haar vijandig gezind en we keerden terug zonder foto's maar met geschaafde knieën. Al bestaat er dan geen fotografisch bewijs van, neemt u gerust van mij aan: haar gezichtje straalde - daar konden zelfs geen 100 schaafwondjes tegenop. De lach van een meisje met hopen geduld, dat eindelijk werd beloond.

18: het feest

Op 17 augustus vierden we een extra jaar op de teller, maar bovenal de start van een nieuwe levensfase. Gedaan met de kindertijd - al blijf ik net als idool Pippi in mijn hart voor altijd klein.

De jarige wilde een feest zoals U dat ziet in de boekskes. Met kleurschema en zon en vrolijke gasten en van alles genoeg. Gezien ze vakantie op overschot had werd alles tot in de puntjes voorbereid en afgewerkt. Een kleine misrekening in het tijdschema zorgde ervoor dat ze tien minuten voor aanvang nog onder de douche stond en het plan van de detailfoto's dus lastminute moest laten varen. Gelukkig beschikt U over een gezonde dosis verbeeldingskracht.

Beeld u in:
- een stralende zon, heel de dag lang, ondanks de dreigende weersvoorspellingen
- een tuin met gras dat na weken hittegolf eindelijk weer groen begon te worden
- 4 witte feesttenten - uit voorzorg
- een tafel voor taarten, die 's avonds veranderden in BBQ en ijsbuffet
- een hele hoop vrolijke gasten

En U verstaat dat het een droomfeest was.

Er waren vlaggetjes. Zo'n 30 meter versgestikte vlaggetjes in groen-geel-blauw, die enkel in opgeplooide versie in hun totaliteit op het beeldschermpje pasten.

Er waren feestkindjes die een overzicht schetsten van 18 jaar Eva. (naar dit idee)

Er was een kroon en er was een kleed.

Het patroon komt uit Knipmode juni 2013. Ik viel voor de kapmouwtjes, de prinsessennaden en de zwierige rok uit 8 delen, en met mij alle genodigden; getuige de complimentjes. De stof (primrose aquamarine van Joel Dewberry) is een Amerikaantje.

De jarige genoot met overvolle teugen. De vrolijkheid spat van de foto's (waarvoor dankjewel, Jef!)

"Life is one big party" - zei kleine Eva precies 15 jaar geleden. En zo is het helemaal.

Mijlpalen en bandwerkperikelen

Afgelopen week trad ik zomaar de wereld der volwassenen binnen. Deze opmerkelijke mijlpaal ging gepaard met een prachtig feest waar ik me zelfs als dementerende negentigjarige nog momenten van zal herinneren. Een feest waar tonnen werk in kropen die het meer dan waard bleken. Een feest met massa's foto's - door verschillende fotografen - die eerst verzameld en geselecteerd dienen te worden, alvorens ik U laat meegenieten.

18 dus. De leeftijd waarop sterke drank en autorijden en het land verlaten zonder ouderlijke toestemming ineens toegelaten worden. Maar ook de leeftijd waarop alles wat altijd vanzelfsprekend leek kan kantelen. Ondergetekende wordt doordeweeks uithuizig en bijgevolg noodzakelijkerwijs zelfstandiger. Vriendinnen-sinds-de-kleuterklas zoeken studiegenot in een andere stad of nog veel verder.

Vriendin Lies, bijvoorbeeld, verruilt voor een jaar ons natte Belgenlandje voor het zonnige Frankrijk. Bij wijze van afscheid houdt ze een kleenexparty, en welk geschenkje past daar beter dan de alom bekende zakdoekdooshoes (hier de kers op de top van de piramide)? Hij lijkt mij alleszins ideaal ter opvanging van heimweetranen en slappelachsalvo's.

Vriendin Steffi koos een stad iets dichter bij huis, maar zet voor de zekerheid een soortgelijke doos op de vensterbank. Ze zocht naar wat opvrolijking van haar tranenopvanger en bestelde er meteen een pennenzakje bij. Ze koos uilen en bloemen van bij de Stoffenkamer.

Ten slotte trekt ook ondergetekende naar een nieuwe leefomgeving die danig met kleur gevuld dient te worden. Sinds ik in Amerika nog 3 yard reserve bestelde, durfde ik eindelijk te knippen in mijn prachtige Retro Rocket Rascals.

Augustus lijkt onafgesproken uitgeroepen tot bandwerkmaand in blogland. Net als mijn grote idolen zette ik mij afgelopen week aan een flinke stapel pennenzakken en zakdoekdooshoezen. Allereerst voor Lies en Steffi (en mezelve), daarnaast ook omdat zulks reservemateriaal altijd handig is bij plotselinge hoge cadeautjesnood.

Die nood bleek afgelopen week al danig voelbaar. Hoewel uit de pennenzakkenstapel enkel nog de donkerblauwe overblijft, zegt Eva vol overtuiging: genoeg gebandwerkt. Komende jarigen, U weze gewaarschuwd!

Let's LousART

Ondergetekende stapt straks al op de trein (vandaar dit spoedbericht), om wat quality time met tante en neefje door te brengen alvorens haar waren uit te stallen. U bent morgen ongelooflijk welkom op Let's LousART. Ik ken iemand die u allerhartelijkst zal begroeten.

Een restje op een strand

Na de jumpsuit - waarvoor ik in mijn achteraf nodig gebleken voorzienigheid 2m70 kocht - bleef er nog een heel klein restje op de kniptafel liggen. Broer had het liefst meteen richting vuilbak gedirigeerd; de stof doet hem naar eigen zeggen denken aan de chocolademelkgevende uierbezitter uit de Milka-reclames. Maar deze Zus probeert de laatste tijd planeetbesparend te leven en vond weggooien dus geen optie. Dat beest is trouwens paars.

De dag voor vertrek naar de Griekse zon werd het restje een topje. Gewoon, een simpel haltermodel. Pretentieloos, want enkel bedoeld als verhullende beachwear bij verplaatsingen tussen hotel en strand. Een afstand die nog geen 500 meter bedroeg. Aangezien Kleine Zus zich meestal in de golven bevond, nam Vader voor één keer de fotografie op zich.

Qua stijl valt dit wel mee, vind ik. Alleszins voor een koe.

De Grote Reismaand

Met een vier maand lange vakantie in het vooruitzicht vulde ik op een winterse januaridag in gedachten mijn julimaand. Onder het motto "er is nog tijd genoeg voor thuisblijven" reserveerde ik meteen 40 dagen ter uitrusting en heroplading (slaat U eens de Bijbel open, en U merkt dat ik daar niet alleen in ben). Plannen werden gemaakt en koffers werden gepakt. De kriebels die eerder nog met moeite onderdrukt werden kregen eindelijk plaats om te zijn.

We begonnen simpel, om er wat in te komen, met een week kamp in Zoutleeuw. Gewoon gezelligheid met een hoop tof volk. Nadien was er net genoeg tijd voor een paar wasmachines, alvorens bus en boot mij naar Zweden ontvoerden. Zweden, dat land met de honderden meren, waar onze kano rustig door het water kliefde (toegegeven - af en toe was er iets minder poëtische armkracht voor nodig, maar ook dat gebeurde met plezier). Ik verloor mijn hart aan de rust en de schoonheid en de back-to-basics way of life. Voor mijn part mogen alle dagen bestaan uit opstaan - tent afbreken - ontbijten - inpakken - vertrekken - peddelen - aankomen op een onbewoond eiland - hout hakken - vuur maken - koken - eten - slapen. En dat tien dagen lang; pure harmonie.

Een luttele 2 dagen later trokken we op citytrip naar een metropool waar de Zweedse rust ver te zoeken leek. Paris, zoals hier reeds beschreven. Een combinatie van hittegolf en overdaad aan activiteiten zorgden ervoor dat hiervan weinig fotografisch bewijsmateriaal bestaat. Enkel de oneindig gefotografeerde Eiffeltoren ontsnapte niet aan mijn lens.

De laatste halte van de maand werd Griekenland. Een vierdaags bezoek aan Athene met haar Acropolis, gevolgd door een weekje uitblazen aan de Kretenzische kust.

Kuisploeg @ Acropolis

Havenstadje Chania

Samaria-kloof

Zonsondergang op het balkon

Die laatste zonsondergang luidde ook het einde van de Reismaand in. De batterijen zijn opgeladen en het hoofd zit alweer vol plannen voor de resterende vakantiedagen. Te beginnen met de 18e verjaardag, die binnen 2 weken groots gevierd dient te worden. Gevolgd door nog wat bandwerk, want zoals hier en hier reeds aangekondigd stelt Eva op zondag 25 augustus haar kraam nog eens op voor Let's LousART. Gentenaars en andere geïnteresseerden van harte welkom!