Septemberjarigen

Een blik op de kalender bewijst wat ochtendlijke temperaturen mij reeds vertelden. De theoretische herfst deed zijn intrede 2 weken geleden, maar ik was er niet om hem te verwelkomen. Voor mij mocht het warme weer nog een even duren, een halfjaartje, of beter nog: tot de volgende zomer. Maar neen, het is al oktober. Dit woord drukt me met mijn neus op de feiten: namelijk dat dit bericht eigenlijk al een dikke maand klaar was voor publicatie. Ik roep verzachtende omstandigheden in en trakteer U, zij het iets later dan verhoopt, alsnog op een onderdeeltje in de unblogged-reeks.

Juf Geertrui liet al enkele keren vallen dat de talrijk geproduceerde kronen en de cijfer-T-shirts bij haar in de smaak vielen.  In  juli werd de stille bewondering omgezet in een vraag. Een klaskroon, met wisselbare cijfers en een jongens- en een meisjeskant. Eentje volgens mamaDotter, zoals reeds zo vaak geproduceerd.

Eva vulde een treinrit met cijferknippen, wat haar een hoop verwonderde en vreemde medereizigerblikken opleverde. Flocken is blijkbaar nog niet zo alomtegenwoordig als lezen of haken onderwege, maar daar zal yours truly hoogstpersoonlijk verandering in brengen.

Nadien koos ze stoere robots en lieflijke bloemetjes, knipte en stikte op automatische piloot (in de kronen kruipt zo langzamerhand een zekere gewoonte) een klaskroon.

Januari 2007 was een vruchtbare maand, getuige de vele septemberjarigen in klas 1C. Hopelijk valt de kroon bij hen net zo in de smaak als bij hun juf!

18: het feest

Op 17 augustus vierden we een extra jaar op de teller, maar bovenal de start van een nieuwe levensfase. Gedaan met de kindertijd - al blijf ik net als idool Pippi in mijn hart voor altijd klein.

De jarige wilde een feest zoals U dat ziet in de boekskes. Met kleurschema en zon en vrolijke gasten en van alles genoeg. Gezien ze vakantie op overschot had werd alles tot in de puntjes voorbereid en afgewerkt. Een kleine misrekening in het tijdschema zorgde ervoor dat ze tien minuten voor aanvang nog onder de douche stond en het plan van de detailfoto's dus lastminute moest laten varen. Gelukkig beschikt U over een gezonde dosis verbeeldingskracht.

Beeld u in:
- een stralende zon, heel de dag lang, ondanks de dreigende weersvoorspellingen
- een tuin met gras dat na weken hittegolf eindelijk weer groen begon te worden
- 4 witte feesttenten - uit voorzorg
- een tafel voor taarten, die 's avonds veranderden in BBQ en ijsbuffet
- een hele hoop vrolijke gasten

En U verstaat dat het een droomfeest was.

Er waren vlaggetjes. Zo'n 30 meter versgestikte vlaggetjes in groen-geel-blauw, die enkel in opgeplooide versie in hun totaliteit op het beeldschermpje pasten.

Er waren feestkindjes die een overzicht schetsten van 18 jaar Eva. (naar dit idee)

Er was een kroon en er was een kleed.

Het patroon komt uit Knipmode juni 2013. Ik viel voor de kapmouwtjes, de prinsessennaden en de zwierige rok uit 8 delen, en met mij alle genodigden; getuige de complimentjes. De stof (primrose aquamarine van Joel Dewberry) is een Amerikaantje.

De jarige genoot met overvolle teugen. De vrolijkheid spat van de foto's (waarvoor dankjewel, Jef!)

"Life is one big party" - zei kleine Eva precies 15 jaar geleden. En zo is het helemaal.

Het kraam en de vulling

Wonder boven wonder, we hielden het droog. De hele dag. (en daarmee wordt niet gedoeld op één of andere zindelijkheidstraining, wel op de toestand van het wolkendek, die zaterdag 18 mei). Ik had het u gezegd.

De dreigende voorspellingen deden iets minder volk dan gewoonlijk afzakken naar de Wolterslaan. Dit gegeven in acht genomen ging de verkoop verbazend goed. Ik ontmoette Vink, mijn eindelijk bloggende naai-idool, en Storm die all the way van West-Vlaanderen kwam. De persoon achter de blog leren kennen is, oh cliché, heel plezant! Zeker als die vervolgens uw maaksels koopt, in Storms geval de sterren-T-shirt en speldjes als onderdeel van het cadeaupakket voor kleine baby D.
Naar het schijnt verkocht ik zelfs wat aan een Bekende Gentenaar (een naam die mij als Kempische nog nooit ter ore was gekomen. Al een geluk dat de tante over iets meer politieke kennis beschikt.). 

Na de middag leek iedereen voorbij gewandeld en kreeg ik ook even de kans om rommel en schatten in te slaan bij de buren. Ik vond mijn gading in een stapel stofresten waarvan u spoedig afgewerkte producten te zien krijgt.

Maar eerst: het kraam. Zodat u kunt zien wat u gemist heeft.

De speldjes, rokjes, slofjes, tutkoord, vogeltjeskroon en broche zag U al, de rest toon ik U in sneltempo hieronder.

Intussen naai ik volop verder, in de hoop dat ik U op 2 juni ook nog zadelhoezen, kaptruien en T-shirts kan presenteren. Tot dan!

Nog maar eens

Misschien had U gehoopt op
(1) de realisatie van één dezer projecten
(2) een schoon winterkleedje met assorti botten
(3) foto's van kindjes in rokjes
(4) iets origineels

Ik ga U moeten teleurstellen. Het is wederom een kroon.

Ditmaal eens niet voor een kinderkopje. De dochter van onze poetsvrouw (of huishoudhulp, eufemistischer uitgedrukt) krijgt een verrassingsfeest waarop een dergelijk hoofddeksel niet zou misstaan. Hoe oud ze wordt, dat hoef ik U niet te vertellen zeker?

Roze katoen langs beide kanten, elastiek, geflockte cijferers. Het basisrecept, eigenlijk.

Ik kon het niet laten zelf eens te passen, kwestie van voorbereid te zijn tegen volgend jaar. Dit is dus niet het laatste exemplaar dat U voorbij zag komen.

Een sprankeltje hoop wil ik U toch meegeven, in deze donkere herfstige dagen. Behalve nummer 1 - tijdelijk geparkeerd in afwachting van een huiswerklozere periode - wachten bovenstaande items op het juiste licht voor foto's (2), tijd om te bloggen (3) en tijd om te naaien (4). U hebt dus wat tegoed van mij.

Booming business

Een tijdje geleden kreeg ik een mailtje van de mama van de rommelmarkt.  Dat mijn kroon reeds in gebruik genomen was, en dat ze er wreed content van waren, dus of ik er niet nog een paar kon fabriceren? Om kado te geven?

Speekmedaille (ja, die term pikte ik van haar) voor mezelve. Want geef toe, het is toch plezant als mensen uw gerief gebruiken? En er zelfs nog van bijbestellen?

Twee kronen, dat moest het zijn. Eentje voor jongens, en eentje met een jongens- en een meisjeskant. Raketten leek haar leuk. Cijfers tot 9. En af tegen begin juli. Verder kreeg ik carte blanche.

Omdat het vandaag toch mooi weer was, zette ik mij gezellig binnen achter de naaimachine. Zoek de logica.
Maar kom, ik was goedgezind - de eerste ochtend sinds lang dat er bij de buren geen dak wordt hersteld en geen tuinpad wordt aangelegd - en ik had zin in naaien. Zin, en tijd. Dus nu zijn ze af.

Als je de linkse kroon binnenstebuiten keert, krijg je dit. Tadaa!

En de cijfers, die zijn te bewaren in een zakske. Aan alles werd gedacht hé :-)

Met veel liefde gemaakt, en helemaal klaar voor verzending.

Zo, dan kan ik eindelijk nog eens iets voor mezelve gaan naaien.

Sneak preview - part 6

U bent ze vast al beu gezien, die sneak previews. U wacht in stilte en hoopt dat hier weldra weer iets anders zal verschijnen. Awel, U hebt geluk. Dit is de laatste. De allerlaatste. Vanavond stap ik met heel de bazaar (en een tandenborstel) op den trein richting Gent. Alwaar mijn allerliefste tante mij zal opwachten. Alwaar we onze avond zullen vullen met bijpraten, en veel te laat in bed kruipen (en ja, ik spreek uit ervaring). Alwaar we de volgende ochtend onze waar zullen uitstallen: ik mijn naaisels, en zij haar rommel. 't Is tenslotte een rommelmarkt.

Mijn allerlaatste naaisels, dat waren kronen. Het was eventjes wachten op de toestemming van Mina Dotter, vandaar.

Eén met vlaggeskes, en één met vogels. En nee u ziet niet dubbel. Die met vogels is omkeerbaar, vandaar.

Met velcro, en wisselbare cijfers. Want geef toe, wie koopt er nu een kroon die maar één jaartje mee kan?

De oplettenden onder jullie zagen het vast direct: waar is de 9 naartoe? Awel, als ge die 6 nu eens omkeert? Voila, weer een cijfer minder knipwerk voor mij.

En nu we toch bezig zijn, zwier ik de broches er ook maar even bij. Een werk van op den trein, dat hebt ge als ge heel het land door wilt reizen zonder auto.

En de hangertjes? Wel, die kunt u morgen zelf komen bekijken. Er moet toch ook nog iets van een verrassing zijn hé? Begeef U dus vooral naar de Wolterslaan in Gent, zaterdag. En vergeet geen goeiedag te komen zeggen.