Hoe maakt u de Dinotrui?

Dat dit boek aanzet tot hetgeen de titel doet vermoeden, dat werd reeds door mijn grote idool bewezen. Ook mij inspireerde het boek tot durf-het-zelven, dus na de omkeerbare versie is hier de tweede kaptrui-hack: de dino-trui!

U hebt al dan niet weken geduld uitgeoefend, terwijl ik aan een tempo van één foto per dag deze lijvige handleiding opstelde. Maar het wachten wordt beloond: hier is “Hoe maakt u de dino-trui?”

Wat hebt U nodig?

- patroon voor een kaptrui zonder rits. Dat uit Stof-voor-durf-het-zelvers is absoluut aan te raden, zeker voor smalle kinders.

- joggingstof voor de "buitenkant".  Ik maakte deze trui al in de maten 116 tot 134 en kwam telkens ruim toe met een meter.

- een halve meter joggingstof voor de dinostaart en dergelijke, die we hier garneerstof zullen noemen.

- een restje witte fleece

- een heel klein restje donkere fleece/joggingstof/…

- een halve meter stevige Vlieseline, zoals U ook voor pennenzakjes zou gebruiken

- Vlieseline stikvlies of ander material dat ervoor zorgt dat uw stiksels niet gaan bobbelen in stap 3

- een naaimachine, en eventueel een overlock (al zal het zonder ook wel lukken)

1) Het patroon tekenen

Leg de patroondelen van de kap en het achterpand onder elkaar op het patroonpapier. Trek een lijn langs de zijrand (rood op de foto).

Verleng de onderkant van de pas getekende lijn met evenveel centimeters als de onderboord hoog wordt. Ik gebruik boordstof van 10cm, dubbelgeplooid en met 2cm naadwaarde inbegrepen geeft dat boordjes van 4cm. Ik teken dus onderaan 4 cm bij.

Teken langs de hele lijn die je net getekend (op de foto links) hebt een tweede, 2cm verder naar de buitenkant (op de foto rechts)

Maak een patroon voor de ‘stekels”. Teken daarvoor een driehoek met basis 8cm en hoogte 6cm.

Teken met behulp van het driehoek-sjabloon de stekels langs je tweede lijn. Eindig langs onder met een klein ‘staartje’

Teken op dezelfde manier een patroon voor de tanden (boven) en de poten (onder). Gebruik voor de tanden een lengte van 10cm en voor de poten een lengte die gelijk is aan de breedte van je mouw.

Teken ook een patroon voor het buikje (een soort halve ovaal met basis 2/3 van de breedte van het voorpand en hoogte ongeveer ¾ van het voorpand, afhankelijk van wat je zelf mooi vindt), een ovaalvormig oog en een ronde pupil.

2) De patroondelen knippen

Knip uit de buitenstof, overal met 1 cm naadwaarde:

1. 2 kapdelen, gespiegeld
2. een lange strook met breedte 2x de hoogte van de kap, en hoogte 4cm
3. een voorpand
4. 2 mouwen
5. 2x een half achterpand. Vergeet niet helemaal rondomrond naadwaarde te knippen
6. het buikje dat je net tekende

knip uit de ‘garneerstof’, overal met 1cm naadwaarde:

2x de dinostaart, gespiegeld

2 mouwboordjes

1 onderboord

knip uit witte fleece, zonder naadwaarde:

2x de poten

1x de tanden

2 oogjes

knip uit een restje donkere stof, zonder naadwaarde:

2 pupillen

3) Het buikje

Markeer met een stukje zeep je stiklijnen. Gebruik hiervoor de breedte van een lat.

Speld stikvlies langs de achterkant, dat voorkomt dat de lijnen gaan bobbelen.

Stik de lijnen, dubbel, anders zijn ze niet genoeg zichtbaar.

Speld de buitenste rand 1cm naar binnen.

Stik vast.

Speld het buikje op de trui.

Stik smal op de kant vast. Laat tussen de tweede en de vierde streep een stukje open, dat vormt de zak. Versteving je stiksel met een ‘driehoekje’ om te voorkomen dat de zak snel losscheurt.

4) De staart

Verstevig de dinostaarten met stevige vlieseline. Hoe steviger, hoe mooier de staart rechtop staat tijdens het dragen.

Leg de staarten met de goede kanten op elkaar en stik de stekels en het onderste staartje. Laat het rechte deel (dat je later tussen de kap- en achterpanddelen stikt) open.

Keer de staart. Gebruik een potlood of een haakpen om de puntjes goed uit te duwen.

5) De ogen

Stik de pupillen met een zigzagsteek op de oogjes.

Stik de oogjes met een zigzagsteek vast op de kapdelen.

6) Het lijfje

Stik, voor u het vergeet, uw labeltje ertussen. Ik moet mezelf altijd aan deze stap herinneren, anders eindig ik met het wringen van een label in een afgewerkt kledingstuk, en geloof mij, dat is noch netjes noch aangenaam. U weze dus gewaarschuwd.

Leg het voorpand en de achterpanden met de goede kanten op elkaar en stik de zij- en schoudernaden.

Vouw de onderboord dubbel en stik die aan de onderrand van het lijfje.

7) De mouwen

Stik de witte ‘pootjes’ onderaan de mouwdelen.

Vouw de mouwen dubbel, met de goede kanten op elkaar, en stik de mouwnaden dicht. Keer ze terug met de juiste kanten naar buiten.

Sluit de mouwboorden.

Vouw ze dubbel.

Duid het midden van de mouwboord aan met een speldje, doe hetzelfde voor het midden van de mouw. 

Schuif de mouwboord over de mouw. Stik vast.

Duid het midden van de mouwkop aan met een speldje.

Steek de mouw in de mouwopening, zorg dat het speldje overeen komt met de schoudernaad. Speld en stik vast.

8) De kap

Stik patroondeel nummer 2 (die lange, smalle strook) tot ongeveer 8cm langs de lange rechte kant van beide kapdelen.

Vouw het lint naar binnen en speld vast.

Duid het midden van de hals vooraan aan met een speldje.

Speld beide kapdelen zo vast, dat ze elk 1cm over het speldje komen en elkaar dus gedeeltelijk overlappen.

Stik de kapdelen aan de halsnaad.

9) De achterkant

Vouw de trui dubbel met de goede kanten op elkaar, zodat de ‘open’ achterkanten op elkaar komen te liggen.

Speld de staart ertussen. Zorg dat de staart aan de kapdelen pas op 1,5cm van de rand begint.

Begin te stikken langs de onderkant. Zorg dat je het draadje van je overlockstiksel  mee afsnijdt, dan is de onderkant straks netjes afgewerkt. Stik verder tot bovenaan de kap.

10) De kap – deel 2

Speld de tanden tegen de rand van de kap, met de goede kanten op elkaar.

Speld de ‘strook’ ertegen.  Stik vast.

Vouw de strook naar binnen en stik vast op 1cm van de kant.

Knip de overtollige stof tegen het stiksel af.

11) Einde!

Rrrrauw!

Net als de vorige keer geldt ook hier: ik ben reuze benieuwd naar uw ervaringen, uw eventuele moeilijkheden en vooral uw resultaten! Een link naar uw afgewerkte saurus zou mij dan ook erg plezieren. Succes!

PS: Voel je vrij om deze handleiding te gebruiken om je eigen kroost of die van vrienden blij te maken. Wil je er iets anders mee aanvangen, stuur dan even een mailtje. Hier stak namelijk veel werk in, begrijpt U?

Daan-o

Ik deelde deze opvatting al vaker met U allen,  en wie weet bent U net zo weinig gediend met herhaling als ikzelve. Edoch, het valt niet te ontkennen: prehistorische scherptanden kunnen rekenen op een schare fans in de Vlaamse kleuterklas – al hebben deze beesten vanwege het voorvoegsel “uitgestorven” daar zelf weinig aan.  Deze fascinatie voor lang vervlogen griezels lijkt van alle tijden; een blik op de boekenkast herinnert ons aan eenzelfde fase bij de Broer.

Meter Ellen zag de dinotruien hier in massa voorbijkomen en koppelde die in haar hoofd meteen aan metekindje  Daan. Wat heen-en-weer-gemail bracht hun wensen in kaart zodat Eva het maakproces kon starten. Een tripje naar Artevelde leverde de juiste sweaterstof op (deze combinatie, maar dan omgekeerd).

Langzamerhand wordt het maakproces routine . Stappen die  de eerste keer enig nadenkwerk behoefden gaan nu als vanzelf.  Deze bevindingen zou ik dan ook graag met U delen. Ik fotografeerde de verschillende stappen en zal daar dus één der volgende weken (geduld... vrije tijd is schaars tegenwoordig.) een handleiding rond fabriceren. Zodat ook uw dino-minnende kleuterzoon of stoere dochter grommend door het leven kan.

Septemberjarigen

Een blik op de kalender bewijst wat ochtendlijke temperaturen mij reeds vertelden. De theoretische herfst deed zijn intrede 2 weken geleden, maar ik was er niet om hem te verwelkomen. Voor mij mocht het warme weer nog een even duren, een halfjaartje, of beter nog: tot de volgende zomer. Maar neen, het is al oktober. Dit woord drukt me met mijn neus op de feiten: namelijk dat dit bericht eigenlijk al een dikke maand klaar was voor publicatie. Ik roep verzachtende omstandigheden in en trakteer U, zij het iets later dan verhoopt, alsnog op een onderdeeltje in de unblogged-reeks.

Juf Geertrui liet al enkele keren vallen dat de talrijk geproduceerde kronen en de cijfer-T-shirts bij haar in de smaak vielen.  In  juli werd de stille bewondering omgezet in een vraag. Een klaskroon, met wisselbare cijfers en een jongens- en een meisjeskant. Eentje volgens mamaDotter, zoals reeds zo vaak geproduceerd.

Eva vulde een treinrit met cijferknippen, wat haar een hoop verwonderde en vreemde medereizigerblikken opleverde. Flocken is blijkbaar nog niet zo alomtegenwoordig als lezen of haken onderwege, maar daar zal yours truly hoogstpersoonlijk verandering in brengen.

Nadien koos ze stoere robots en lieflijke bloemetjes, knipte en stikte op automatische piloot (in de kronen kruipt zo langzamerhand een zekere gewoonte) een klaskroon.

Januari 2007 was een vruchtbare maand, getuige de vele septemberjarigen in klas 1C. Hopelijk valt de kroon bij hen net zo in de smaak als bij hun juf!

Haar nieuwe leven

U geeft blijk van lichte verwaarlozing. Niet geheel onterecht, overigens. Zonder geldige reden werd U allen enkele weken op dieet gezet, althans wat leesvoer alhier betreft. De facebooklozen onder U vreesden misschien voor een acute malaria, een dievenbende die met de Gezusters aan de haal ging, of een plotse verhuis naar het Hoge Noorden, daar waar ik mijn hart verloor. Niets van dit alles, gelukkig.

Social-media-freaks lazen het al, medewerkers van de KU Leuven ondervonden het aan den lijve: het academiejaar is gestart! Deze gebeurtenis liet mij steeds koud - enkel de togati op het nieuws waren al enkele jaren onderwerp van huiskamerhilariteit. Dit jaar is het anders. Dit jaar zit ik er middenin. Die weken van verwaarlozing waren hoogst noodzakelijk om de stad en de studie te verkennen, het kot op te vrolijken en de nodige inkopen te doen. Is dat studentenleven even een aanslag op uw vrije tijd zeg!

Nu deze nieuwe levenswijze al een deel van haar geheimen voor mij heeft ontsloten vind ik ook de tijd om U gerust te stellen. Alles in orde, al is de hoeveelheid beschikbare creativi-tijd ineens danig geslonken. Maar niet getreurd, mijn immer draaiende radertjes staan roest niet toe. Ik blijf naaien, zij het waarschijnlijk op een iets lager pitje dan U van mij gewend was.

Na twee weken uithuizigheid kreeg het gezegde "haar hart maakt een sprongetje" ineens écht betekenis voor mij. Dit was namelijk exact wat er gebeurde toen ik over de drempel van mijn naaihoek stapte en mijn eigenste machinerie aanschouwde, die daar rustig op mij had staan wachten, alsof het leven niet net een enorme buiteling had gemaakt.

De Kleine Kleermaakster

Dit verhaal kreeg tijdens de zomervakantie een vrouwelijke spin-off. Eline – leeftijdsgenootje van Ilias, maar woonachtig op kleinere afstand van Eva’s naaikamer – wenste zich de technieken van snit en naad eigen te maken. Creativiteit en perfectionisme zijn 2 eigenschappen die haar toebehoren en meteen de ideale basis vormden voor een  dag naaiplezier.

Na het verplichte op de lijn stikken, zigzaggen en een korte machineverkenning kon het echte werk beginnen. Mevrouw kreeg de keuze tussen een tas, een rokje, een kussen of een vlaggenlijn. Zonder twijfelen koos ze voor het tweede,. De stoffendoos werd ondersteboven gekeerd en op 5 minuten waren model en stof beslist (iets waar ondergetekende vaak uren over doet…)

Eline knipte… 

…stikte….

…streek…

en overlockte alsof het niets was.

De voormiddag was nog niet voorbij of ze kon haar broek al wisselen voor een eigen creatie.

Mijn voorstel om na zoveel concentratie even buiten uit te waaien bleek geen optie. Na  de middagboterham naaiden we nog een haarlint én een tas naar dit model (maar zonder binnenzak).  Toen papa en broertjes ’s avonds aan de deur belden, kwam dit  meisje tevoorschijn:

Een heerlijke dag hadden wij samen, ik en een meisje dat maar niet weg wou uit de pas opengegane wereld vol mogelijkheden.

Zowat elke Vlaamse klas begint zijn schooljaar met het obligate “wat vond je het leukste tijdens de vakantie”-uurtje. Tussen de reizen en chirokampen van haar klasgenootjes vertelde Eline over onze naaidag. Thuis dwong ze mama om de oude naaimachine vanonder het stof te halen. Om maar te zeggen: de passie is overgebracht.

Het langst verwachte rokje ooit

Kleine Diet kan gerust de titel "fan" worden toegekend. Elke nieuwe creatie wordt meteen opgemerkt met de woorden: "Dat is een kei mooi rokje/kleedje/... ! Heb jij dat zelf gemaakt met jouw naaimachine?" Een vraag waarop Eva bevestigend antwoordt en die gevolgd wordt door "Wanneer maak je voor mij eens een rokje?" Eén na één kregen al haar vriendinnetjes er één, maar doorzetter Diet gaf niet op. Ze droeg af en toe een meetlint aan om haar veranderende lengte en buikomtrek te noteren en herinnerde haar mama er regelmatig aan dat er stof voor haar rokje gekozen diende te worden.

Iets meer dan een jaar na de eerste vraag was er een goede gelegenheid en tijd om die stof te kiezen. Diet ging voor hetzelfde model als vriendinnetje Liv, in bloemetjes van bij de Stoffenkamer.

Ter compensatie van het lange wachten werd er meteen een T-shirt bij gefabriceerd.

Enkel een geflockt lievelingsdier leek mij weinig spectaculair, dus kwam er nog een ballerina op. De bestemmelinge was uiterst tevreden met het feit dat de acrobate in kwestie haar kunstjes uitoefende in dezelfde outfit als zijzelf.

Om de originaliteit nog wat op te krikken: met opwippend rokje.

Zij en ik planden een fotoshoot. Vrolijk en met volle goesting stapten we beiden door het bos, alwaar mevrouw haar klimkunsten met mijn camera en bij uitbreiding het wereldwijde web wenste te delen. Helaas, boom 1 bleek haar vijandig gezind en we keerden terug zonder foto's maar met geschaafde knieën. Al bestaat er dan geen fotografisch bewijs van, neemt u gerust van mij aan: haar gezichtje straalde - daar konden zelfs geen 100 schaafwondjes tegenop. De lach van een meisje met hopen geduld, dat eindelijk werd beloond.

18: het feest

Op 17 augustus vierden we een extra jaar op de teller, maar bovenal de start van een nieuwe levensfase. Gedaan met de kindertijd - al blijf ik net als idool Pippi in mijn hart voor altijd klein.

De jarige wilde een feest zoals U dat ziet in de boekskes. Met kleurschema en zon en vrolijke gasten en van alles genoeg. Gezien ze vakantie op overschot had werd alles tot in de puntjes voorbereid en afgewerkt. Een kleine misrekening in het tijdschema zorgde ervoor dat ze tien minuten voor aanvang nog onder de douche stond en het plan van de detailfoto's dus lastminute moest laten varen. Gelukkig beschikt U over een gezonde dosis verbeeldingskracht.

Beeld u in:
- een stralende zon, heel de dag lang, ondanks de dreigende weersvoorspellingen
- een tuin met gras dat na weken hittegolf eindelijk weer groen begon te worden
- 4 witte feesttenten - uit voorzorg
- een tafel voor taarten, die 's avonds veranderden in BBQ en ijsbuffet
- een hele hoop vrolijke gasten

En U verstaat dat het een droomfeest was.

Er waren vlaggetjes. Zo'n 30 meter versgestikte vlaggetjes in groen-geel-blauw, die enkel in opgeplooide versie in hun totaliteit op het beeldschermpje pasten.

Er waren feestkindjes die een overzicht schetsten van 18 jaar Eva. (naar dit idee)

Er was een kroon en er was een kleed.

Het patroon komt uit Knipmode juni 2013. Ik viel voor de kapmouwtjes, de prinsessennaden en de zwierige rok uit 8 delen, en met mij alle genodigden; getuige de complimentjes. De stof (primrose aquamarine van Joel Dewberry) is een Amerikaantje.

De jarige genoot met overvolle teugen. De vrolijkheid spat van de foto's (waarvoor dankjewel, Jef!)

"Life is one big party" - zei kleine Eva precies 15 jaar geleden. En zo is het helemaal.