Nog maar eens

Misschien had U gehoopt op
(1) de realisatie van één dezer projecten
(2) een schoon winterkleedje met assorti botten
(3) foto's van kindjes in rokjes
(4) iets origineels

Ik ga U moeten teleurstellen. Het is wederom een kroon.

Ditmaal eens niet voor een kinderkopje. De dochter van onze poetsvrouw (of huishoudhulp, eufemistischer uitgedrukt) krijgt een verrassingsfeest waarop een dergelijk hoofddeksel niet zou misstaan. Hoe oud ze wordt, dat hoef ik U niet te vertellen zeker?

Roze katoen langs beide kanten, elastiek, geflockte cijferers. Het basisrecept, eigenlijk.

Ik kon het niet laten zelf eens te passen, kwestie van voorbereid te zijn tegen volgend jaar. Dit is dus niet het laatste exemplaar dat U voorbij zag komen.

Een sprankeltje hoop wil ik U toch meegeven, in deze donkere herfstige dagen. Behalve nummer 1 - tijdelijk geparkeerd in afwachting van een huiswerklozere periode - wachten bovenstaande items op het juiste licht voor foto's (2), tijd om te bloggen (3) en tijd om te naaien (4). U hebt dus wat tegoed van mij.

Prijskaartje

Soms loop ik door een winkelstraat. Soms denk ik: laat ons eens zot doen. Laat ons eens zo'n dure boetiek binnengaan, gewoon om te kijken. En eventueel om te passen. Het zou namelijk wel eens kunnen - ik denk altijd in mogelijkheden - dat daar het perfecte stuk hangt. Dat ik dan minutieus kan bestuderen, passen, stiekem fotograferen met mijn GSM of andere voorhanden zijnde elektronica (stout hé. Gnigni.).
En thuis trachten, in samenwerking met de Bernina, een vergelijkbaar resultaat te behalen. Let wel: vergelijkbaar. Niet hetzelfde, want dat zou getuigen van weinig originaliteit.
De momenten dat dat effectief lukt? Boost waar het zelfvertrouwen nog enkele weken op kan teren.

Deze keer ging ik niet aan de slag met stof, maar met flock. En 3 kabouter-applicaties van het stoffenspektakel.

De echte kleuren benaderen bovenstaande foto, een druk op de foute Photoshop-knop gaf dit. En ja ik weet het van dat Ctrl-Z, maar als effect vond ik het gelijk wel iets hebben.

Al een geluk dat mijn leven er niet zo grijzig uitziet.

Naar analogie met dit (hupla, eerste pin gerealiseerd!): hartjes op onverwachte plaatsen.

De wintercollectie bestaat vooral uit rokjes in combinatie met effen T-shirts (print-op-print is niet aan mij besteed). Maar af en toe vraagt de gelegenheid om een broek. Jeans in combinatie met een effen T-shirt, dat geeft vooral saaiheid. En laat dat nu ook niet aan mij besteed zijn. Ziehier deel één van de oplossing, voor de verwording tot andere delen ligt dit op de kniptafel.

En omdat we nu toch bezig zijn: nog eentje van enkele maanden geleden. Toen de zomer zin intrede nog niet eens had gedaan, en het Gentse neefje dit dus nog laaaang ging kunnen dragen.

Herkent U verwanten van bovenstaande maaksels met een iets hoger prijskaartje?

Ssssssst...

Prikterest

Ik was nog van de oude stempel (voor zover dat mogelijk is op uw 17e.). Zag ik ergens iets moois? Knippen en prikken. Terwijl U in groep de pinknop ontdekte, bleef ik hangen in de analoge fase. Zijnde: ik hing mijn inspiratieprentjes netjes omhoog met magneten en punaises, zoals Uw grootmoeder U ongetwijfeld al voordeed.

Nieuw seizoen in aantocht? Ik passeer incognito langs alle winkels met voor mij te kleine of te dure rekkenvulling, bekijk kritisch hun waar, gris overal een catalogus mee, en ga thuis aan de slag met schaar en soortgenoten. Wat veel tijd kost, maar tegelijkertijd mijn hoofd van een enorme inspiratieboost voorziet én de naaihoek opvrolijkt.

Tot (haha, nu komt het kantelmoment in dit tot nu toe vrij saaie relaas) ik daarnet het www afzocht naar knutselideeën. En, onvermijdelijk, op één der Uwe borden belandde. Voor ik het wist was ik verdwaald in de wondere wereld van Pinterest. Compleet met account en borden en al.

Dus wilt U weten wat mij inspireert? Hebt U nood aan nieuwe ideeën? Houdt U van schone prentjes?

Maar het is niet omdat ik halsoverkop een pinner ben geworden, dat het magneetbord de vuilbak in vliegt. Wat technisch gezien zelfs onmogelijk zou zijn want het is magneetverf. Rechtstreeks op de muur.

Neenee, als U dat dacht, dan dacht U verkeerd. Pinnen en prikken, dat kan perfect naast elkaar. Ik blijf dus analoge inspiratie verzamelen, zelfs al vraagt de mevrouw van Fred&Ginger mij niet geheel onvriendelijk "of ik weer enkel kom kijken?" telkens ik binnenspring. Tja.

Never change a winning team

Feest voor juf Ellen, stond op de kalender in de klas. Ik was er niet, maar zorgde postgewijs voor een cadeautje.

Bongo- en andere tegoedbonnen doet het altijd goed bij gebrek aan inspiratie, getuige de omzet van bovenstaand bedrijf. Ik kreeg of gaf nog nooit zo'n bon, noch ben ik lid van een geheime infiltratiebeweging, maar op internet is meer te vinden dan U denkt.
Niet dat het mij aan eerdergenoemde inspiratie ontbrak (de dag dat dat gebeurt, kan direct de geschiedenisboeken in), maar het zat zo:
Mijn kledingkast is zeer goed gevuld met zelfgemaaksels, vooral de rokjes zijn uitgebreid vertegenwoordigd. U mag dus drie keer raden waar ik meestal in rondloop. Juist ja, daar had U geeneens drie pogingen voor nodig. Ellen had al af en toe eens laten vallen dat zij zo'n rokske ook wel zag zitten. Voor haarzelve, dan. Ziet U mij al komen?

Een eerder gebruikt recept dat het wederom uitstekend deed. Never change a winnig team, remember?

Ze bracht zelf een stofje mee uit Thailand, en ik tekende een patroon naar haar favoriete stuk. Een soortement van A-lijn-minirok. Met andere woorden: eentje van het soort Simpel maar Schoon (U bemerkte vast onmiddellijk, met 2 d's en 2 ll'en, de alliteratie?).

Om eens iets anders te doen dan het eeuwige rokje in de boom ging ik voor Washi-tape. En dan voor een iets of wat feestelijke verpakking.

Dat dit verhaal over een bestelling-die-een-cadeau-bleek-te-zijn al een kleine twee maand geleden werd aangevat en nu pas eindigt, dat hoeft u niet te weten. U zou nog kunnen denken dat "deadline" ook my middle name is. Wat, aangezien de vooropgestelde einddatum zich ergens begin 2013 situeerde, een serieuze overstatement zou zijn.

Aanwinsten

Voor wie hier nog geen kennis van had (en in de veronderstelling dat diegene daarop zat te wachten) : ik hou van taal. Van de onze en van alle andere. Behalve Chinees, dat lijkt meer op geheimschrift. Al maakt dat het dan weer spannend.

Soit.

Ik hou dus van taal. Al sinds mijn aankomst op deze planeet, werd mij verteld. 9 maand later het eerste woordje, nog eens 7 maand daarna de eerste volzin ("De stoute kip heeft het ei kapotgepikt", doet het altijd goed op familiefeestjes). Helaas dateert dit van de periode voor ik begon met het opslaan van herinneringen, maar ik heb het voor u opgezocht in mijn roze Kind&Gezin-boekje. Dus het zal wel waar zijn.

Zo'n 16 jaar later word ik soms 's nachts wakker. Van een woord. Zoals 'aanwinst', bijvoorbeeld. 'Winst' komt van 'winnen', dus zou er ook zoiets als 'aanwinnen' moeten bestaan.

Ik heb vanalles aangewonnen, de afgelopen weken.

Dit, bijvoorbeeld. Als dat geen aanwinst is.

U begint spontaan te zweten bij de aanblik van onderstaande foto?

Ik niet. Alle horrorverhalen over bedrading ten spijt gaat dit bij mij vanzelve. Tot mijn grote vreugde werd de machine geleverd inclusief handig kleurtjessysteem. Hoera!



Zelfs inclusief regenjas, voor het geval we samen op een trektocht-door-het-Amazonewoud-tijdens-het-regenseizoen zouden willen vertrekken. Ge weet maar nooit hé.

Nu ga ik mij eindelijk aan tricot kunnen wagen! T-shirts, kleedjes, truien, ik voel Ali-Baba-gewijs een wereld voor mij opengaan. Dus togen grootmoe en ik na ons bezoek aan Mertens naar De Stoffenkamer. Hoewel ik innerlijk gefrustreerd geraak van de ellenlange onderbrekingen op TV is enige reclame hier toch op zijn plaats. De Stoffenkamer is namelijk een klein paradijs! Die stoffen! Die knopen! Die collectie paspel! Hopelijk brengen ze gauw een klantenkaart uit, want ik ben fan! (valt het op?)

Na anderhalf uur kiezen kwamen we buiten met twee tricootjes. Winterse T-shirts in spe voor mezelve. De rest van de collectie liet ik met lichte spijt in het hart achter voor een volgend(e) bezoek(er).

En alsof dat nog niet genoeg was reden we ook nog naar het Stoffenspektakel. De Gentse versie. Daar kochten we dit.

Voor het geval u zich zorgen maakte, ik ben eindelijk klaar voor de wintercollectie.

Ze gaan nogal werk hebben, de gezusters.

Het laatste

Terwijl U massaal begint aan de herfstcollectie, gaat de zomer bij mij nog even voort. Tot 2 weken geleden lagen wij zelfs nog op het strand. 's Zomers is dat zo één van onze favoriete bezigheden. Vijver, rivier, zee, zwembad, al gelijk zolang het maar buiten en nat is. Maar ik miste een tas. Zo één waarbij je geen halfuur moet proppen alvorens bikini, handdoek, leesboek, zonnebril, portemonnee, zonnecrème enzoverder hun plaats hebben gevonden. Zo één die daarna ook nog dicht kan.

Een soortement van Vink-tas, al is het een eigen patroon.

Met zakje vooraan, voor klein-maar-ongelooflijk-belangrijk spul, zoals daar zijn GSM, geld, treinabonnement (in het geval van interprovinciaal strandbezoek),...

Met rits, wat wreed handig is als ge niet houdt van een tas vol zand.

En met toile cirée vanbinnen, om niet mis te verstane redenen. De onderkant idem dito, tegen natte zwembadvloeren en consoorten.
Nu gebiedt de eerlijkheid mij toch te zeggen dat, ondanks deze tip, het stikken van toile cirée mij niet zo goed afging. Dat trok tegen en ging niet altijd zo schoon rechtdoor als de bedoeling was. Tenzij één van u daar een oplossing voor heeft laat ik de toile in het vervolg netjes in de winkelrekken liggen.

Zelfs al hebben wij in de Kempen steevast warmere zomerdagen dan U daar in de rest van België, nu valt het echt niet meer te negeren. Ik zal eens beginnen denken aan herfst/winter2012-2013.

Whole Grain Teenager

Zoals U zelf waarschijnlijk ook al heeft ondervonden is het gedaan met het zomerweer. Finito.

Maar toen september zijn intrede nog niet had gedaan en ik nog zat te zweten achter de naaimachine, ontstond dit.

In Spanje groeide een halterkleedje van Who's That Girl uit tot favoriete vakantiestuk. Eentje van het soort dat niet lang in de kast blijft hangen. Aan - wasmachine in - wasmachine uit - terug aan. U kent dat wel.

Ik wou er nog één. Eén met appels. En ik was verzot op dit. Helaas - wederom - niet boven maat 10 jaar. Ja, er was natuurlijk de Zsazsa-versie, maar zonder overlock durfde ik niet aan tricot te beginnen. Bovendien moest het katoen zijn. En zwierig. (Van eisen stellen gesproken).

Op basis van een Knipmode-bovenstukje werd een patroon getekend. Een nieuwe versie van de overbekende Whole Grain Baby halterdress, als het ware. Maar dan wel één voor teenagers.

Het werd er wederom eentje van de soort 'aan - wasmachine in - wasmachine uit - terug aan'. Zo een plezier om te dragen, niet te doen! Andere prachtige (kinder)versies van het patroon vindt U o.m. hier, hier, hier, hier en hier.

Jammer dat de zomer op zijn eind loopt. Gelukkig groei ik niet meer.

Broekjesmakerij, het begin

Mijn inspiratie haal ik overal. In klerenwinkels, stoffenwinkels, modeboekjes, voorbijwandelende mensen. Maar vooral toch op het www. Bij deze: bedankt dat U al uw ideeën en maaksels deelt. U maakt mij daar zeer gelukkig mee.

Zo zag ik vorig jaar dit. Instant verliefdheid. En dan twijfel. Wegens geen ervaring met broekjesmakerij en al zeker niet met broekjespatronenaanpasserij werd het idee opgeborgen in een achterkamertje van mijn hoofd. Toen de zomer naderde flitste het 's nachts af en toe voorbij, en naarmate de vakantie vorderde passeerde het steeds regelmatiger door mijn gedachten.

En dan was daar de oplossing. Met een vriendin ging ik op naaistage, alwaar de juf op basis van een foto stof knipte. Petit Pan, voor Het Shortje. Met rits opzij in plaats van elastiek, dat leek me voor het bijna-meerderjarige-achterwerk toch net iets flatterender. En U ziet dat niet, maar de blauwe paspel loopt door aan de achterkant.



Voor een eerste keer ben ik best wel content. Het is geen meesterwerk, maar qua draagcomfort en afwerking toch een dikke voldoende. Al kan dat ook aan mijn eeuwige perfectionisme liggen.