Birthday Princess in Finch

Lief Livje viert een zomerse verjaardag. Zeven, zowaar. Ze leest. Ze zwemt schoolslag. Ze vertelt honderduit over haar BFF’s en haar liefjes (dat de namen in beide categorieën wisselend zijn, doet vermoeden dat de diepere betekenis ervan pas later zal doordringen). Ze schiet de hoogte in en elke lach toont trots haar ‘grotemensentanden’. Een Liv van zeven, die tegelijk droomt een prinses te zijn en die een pop heeft met hoogtevrees. Die groot is en toch zo klein. En nog steeds past haar handje perfect in het mijne.

Wat Liv nog gebruiken kon (bij wijze van vestimentair verjaardagscadeau), vroeg ik haar mama. Het antwoord heette ‘speelkleedje’, wat ik meteen associeerde met tricot. En met het voorpaginajurkje met toepasselijke naam dat mij jaren geleden de Ottobre deed kopen. Princess Castle, een comfortabel kleedje met veel bewegingsvrijheid en weinig strijkwerk, eigenschappen die respectievelijk de prinses en haar hofhuishoudster weten te plezieren. Hier vond ik een prachtige handleiding, die ik zeker gevolgd zou hebben als ‘handleidingen volgen’ geen spontane aversie bij mij zou oproepen. Ik las er wel handige maattips, en knipte uiteindelijk de 122, zonder naadwaarde aan de zijkant en met verlengde rok, voor de dame die exact 128 centimeter meet maar wiens omtrekken zich in de maattabel op 122 situeerden. Maatkiezen voor niet-eigen kroost blijft steeds spannend tot de pasbeurt, maar die bewees dat ik perfect koos!

Na een review van het patroon kan eentje van de stof niet ontbreken. Finch Fabrics, een nieuwkomer die stoffenland in sneltempo verovert met prachtige prints in een stevige maar soepele tricot. Ik koos de muntkleurige bloesemversie, die mooi afsteekt tegen Livs zomerse velletje. Minpunt is wel dat de print langs één zelfkant loopt, waardoor je tegen de draadrichting in knipt (een licht ongemakkelijk gevoel voor deze perfectioniste). De kwaliteit van de stof compenseert echter ruimschoots het gevreesde 'doorhangeffect' waar ervaren naaisters met of zonder vermanende vinger voor waarschuwen. Ik ben fan!

De zevenjarige was meer dan tevreden met haar vervroegde verjaardagscadeau (ik typ dit bericht in een strandstoel, bij 33°C en met uitzicht op het meer. Moehaha.) Zoals steeds werkte ze vrolijk mee met mijn foto-ideeën. In stijl met de stof bloeit ze open zodra wij er met z'n tweeën op uit trekken.

“Als ik lach, heb ik gaatjes”, zei ze. “In jouw mond?”, vroeg ik, verwijzend naar de tandenwisseling halverwege voltooiing. “In mijn wangen”, antwoordde ze, “net als jij. Daarom passen wij bij elkaar.” Ze sommeerde mij tot kleermakerszit en vleide zich in het zo ontstane kuiltje, net zoals ze deed toen ze nog kleuter was. “Zo”, zuchtte ze tevreden, “dat was lang geleden. Gelukkig herkent jouw schoot mij nog.” Zeven, maar wat is ze nog klein.

stof: Kersenbloesem tricot (Finch Fabrics) bij Lanalotta

patroon: Princess Castle - Ottobre 4/2013

Antoinette et Georgette

Ik stel mij twee zusters voor. Midden tachtig, nooit getrouwd, altijd samen gebleven. Oud geworden in het huis dat hen al kent vanaf hun eerste lach. Vrolijk en kwiek, en voor hun leeftijd nog verrassend bij de pinken. Dagelijks naast elkaar, op het oude houten bankje in de zon, met een lauw geworden kopje koffie. Georgette, voorbestemd voor verantwoordelijkheid, die haar moeder lang geleden beloofde dat zij zou blijven zorgen. Antoinette, het kleintje dat in haar zusters ogen nog steeds niet boven het aanrecht uitkomt.

Volledig fictief zijn ze, de gezusters. Bedacht tijdens een namiddag naaien met hun namen. Antoinette, het patroon dat ik drie jaar geleden kocht voor Van Katoen. Georgette, de webshop waar ik even lang geleden deze stoffen parel bestelde. Een rijpingsproces dat zelfs voor deze trage naaister 'lang' heet, maar met resultaat waar ze helemaal tevreden mee is.

The Antoinette dress by Spiegelstiksels (a beautiful children's size dress, sadly not for sale anymore) inspired me to draw this dress for myself. I've loved the pockets, the bow collar and the V-shaped back since I first saw the pattern here. The fabric I used is Cloud Nine's On Point Minty, combined with mint for the bodice and yellow for the collar and the piping.

Antoinette is er voor meisjes tussen 4 en 8, een categorie waartoe ik al een eeuwigheid niet meer behoor. Ik nam dus een evergreen als basis, en tekende van daaruit een Antoinette-lookalike.

Het kraagje…

… de ruguitsnijding…

… de rok met haar plooien en haar prachtige zakjes. 

De solden leverden mij meteen bijpassend schoeisel en bedekking voor nu ondenkbaar lijkende koudere dagen.

Let's rock the summer!

Patroon: zelfgetekend, naar Antoinette by Spiegelstiksels (helaas niet meer te koop)
Stof: On Point Minty - Cloud9
Effen stof: gele katoen, muntkleurige stretchkatoen - Pauli
Vestje en sjaal: Lola&Liza
Schoenen: Brako
Handtas: Mer du Nord

De Uitslag der Examens

(die laatste twee titelwoorden om U ervan te verzekeren dat dit geen deel uit een medische encyclopedie zal worden)

Een kort maar vrolijk bericht voor de nieuwsgierige facebooklozen: de examenresultaten zijn binnen en roepen GESLAAGD VOOR ALLE VAKKEN! Tegen alle verwachtingen in - die zeven weken avant-blok ziekzijn waren niet echt bevorderlijk voor de studie-efficiëntie - en met cijfers om gezien de omstandigheden 'U' tegen te zeggen.

Ik vierde met bubbels, en daags nadien met een grote schoonmaak van de naaihoek (wat dankzij de zuiderse temperaturen uiteindelijk een driedaagse werd). Tijdens het plooien en sorteren ontstonden meer ideeën dan mijn volledige naaicarrière ooit zal voortbrengen. De inspiratie en bijhorende goesting zijn terug! Al zou een professionele ideeënuitvoerster ter mijner beschikking nog beter zijn ;)

Blokbeelden - juni

Een serie die ik in december startte, en gaarne omzet in traditie: dingen waar ik blokblij van werd! De studiegerelateerde tussenstand na januari (zijnde: cijfers die "geen herexamen!" riepen) leverde mij een smartphone met fotomogelijkheid op, waar ik intussen gretig gebruik van maak. De kwaliteit is niet te vergelijken met mijn geliefde Nikon, maar goed genoeg voor het vangen van kleine snoepmomentjes! Zoals daar zijn:

Studeren in het zonnetje.

Familiefeestjes met nog meer zon, waar Broer en neefje Ilias klonken met een colafles met speciaal opschrift.  De door die laatste gewenste band tussen hun beiden in één woord.

Speciale wolkenluchten tijdens die -toegegeven- veel te talrijke blikken uit het raam.

Glimlach met een wrang randje: spelfouten verbeteren in de cursus. Een moeilijk te verbergen allergie van ondergetekende :) Twee in evenveel zinnen. De nalezer had vast een lange dag gehad.

Post met vrolijke inhoud. Die, hoewel zelf betaald, als een cadeautje aanvoelde. Merci Lies en An voor het advies, merci Eva voor de snelle levering! #forevergoldfish

Fietstochtjes langs prachtige kleine wegen. Geen betere pauze dan deze schoonheid.

De allerfijnste (en langste, dat ook) pauze bracht ik echter hier door. Een dag die zij perfect omschreef en die gerust drie keer zo lang had mogen duren. Zo veel te babbelen dat ik zelfs niet dacht aan een foto. Gelukkig losten anderen dat op! Wie goed kijkt, spot mij en Charlie tussen een overdaad aan lekkers en fijne mensen. Ik blijf het zeggen, maar dat komt omdat het meer dan waar is: merci Sharon, echt waar. Voor 3 jaar prachtpatronen en een topfeest. Voor de stoffencollectie waarvan het muntkleurige (du-uh!) pareltje ligt te wachten op een bestemming. Hoera voor Zonen09!

foto: Pieke Wieke op Instagram #fabriclaunchzonen09

Maar het allerbeste moment? Dat kwam toen alles achter de rug was. Toen de boeken dicht mochten en we het einde vierden. Kaat en ik trokken een dagje naar Brussel, voor kunst en gezelligheid in goed gezelschap.

Nu: rust en naaitijd. De batterijen en de inspiratie opladen, zodat hier spoedig weer creatieve uitspattingen verschijnen!

Diamantberen

Het leven zoals het is: een middag op de kleuterschool. Ik, in het zand, met rond mij een schare schupjes en kindjes. Driejarige Tom uit zijn bewondering over het kledingstuk dat sinds kort een aanvulling op mijn collectie vormt. Jouw trui is bllllauw (adempauze) Met beren! Zijn even blauwe ogen fonkelen daarbij alsof iedere trui in zijn kast die twee kenmerken zou moeten bezitten. Ayla, eveneens drie maar van het vrouwelijk geslacht, kijkt zorgelijk. Noch de kleur, noch het dier horen thuis in haar meisjeswereld. Tot het spreekwoordelijke lichtje bijna zichtbaar aangaat boven haar hoofd. Maar het zijn geen gewone beren! Het zijn diamantberen! Blij om deze creatieve oplossing van het genderdilemma huppelt ze naar de schommel.

Na Lars was een project met snel resultaat gewenst. De heerlijk zachte, lichte sweaterstof was in een mum van tijd veranderd in een comfortabele raglantrui. Perfect voor dagenlang blokken!

Bemerkt u de kleine photobomber? Ook hij wenst één van zijn prestaties met de wereld te delen.

Hopelijk mag ik over drie weken net zo trots zijn op mijn examens als deze voetballer op zijn trofee :)

Stof: Geometric Bear Mint - Andrea Lauren - bij Kersenpitje
Patroon: model 32, Knippie dec 2014, maat 170

Lars voor twee Dochters09

Een veel te lange ziekte (bemerkte u hier de bleke wangen en de donkere kringen, die zelfs Photoshop niet volledig kon effenen? Ze behoren alleszins niet tot mijn standaard-make-up.) zorgde ervoor dat u even veel geduld moest uitoefenen als ik om het resultaat van deze zalige Zo(o)ndag te zien. Recht evenredig met de weken wachten groeide ook mijn liefde voor Lars.

Ik maakte de korte 116, die exact overeenkwam met Femke's maten en haar dus ook als gegoten zit. Bovenstaande foto is daar het enige bewijs van, want de poseergoesting van de dame in kwestie was niet bijzonder hoog. Gelukkig voorzag haar mama in meerdere dochters! De middelste in rij zag een jas en foto's wel zitten. De illusie van blote billetjes, die haar zomerse outfit in combinatie met de maat van haar zus opleverde, nam ze er met plezier bij.


Naaien voor naaisters, het zou een bron van stress kunnen zijn. Het desbetreffende item wordt, vaak nog voor de gever uit het gezichtsveld verdwenen is, binnenstebuiten gekeerd op zoek naar keergaten en interessante zoomafwerking. Maar in dit geval woog dat niet op tegen de voordelen. De uitgebreide keuze aan stoffen op haar zolder, bijvoorbeeld. De bijpassende boordstof en paspel die daar eveneens huisden. De tijd voor blogfoto’s in outfits die het jasje matchten.


Langs de buitenkant is Lars net een snoepje. Het geel-witte streepje uit de boordstof komt terug in de paspel aan mouwen, kap en zak, en zelfs in de velcrostrip.


De binnenkant van jas en kap zorgden voor wat pittige vrolijkheid. Hier koos ik voor een oranje biesje.

Na Jacob en Charlie vereiste Lars iets meer denkwerk en precisie. Maar dankzij de duidelijke handleiding en ondersteuning van haar ben ik meer dan tevreden met het resultaat van deze uitdaging!

Ik genoot met volle teugen van alles wat bij Lars kwam kijken. De stofkeuze. De workshop. Het naaien achteraf. De fotosessie met het vrolijkste viertal uit de regio. We wandelden in het bos, zongen liedjes, plukten en bliezen bloemen.

Amber is een waar talent, dat haar poseertaak met verve volbracht. Haar niet mis te verstane reactie op “Doe het jasje nu maar uit, we gaan het aan Femke geven” was dan ook goud waard.


patroon: Lars, Zonen09
stof en paspel: rommelmarktschatten van haar zolder
gekleurde velcro: Hexagoon
deelbare rits: Veritas

Een stukje Charliestof voor...

Naaistaart!

Mail je me jouw adres?

Charlie voor (nog-net-)tieners

Over enkele maanden is het zover. Een andere tram. Een nieuwe voordeur. Met een 2 voor je leeftijd ben je pas echt volwassen. Het laatste restje tiener zal dus spoedig van mij afglijden, maar het patroon van de grote Charlie viel nog net op tijd in de bus!

Als apotheose van deze geweldige naaidag mocht ik de proefversie passen, en reserveerde toen prompt het eerste exemplaar dat van de drukpersen zou rollen. Na de pasbeurt en bijhorende bestelling volgde een onverwacht cadeautje. Het gele breisel met de blauwe hartjes (Mis en Plis) bleek bij nader inzien toch niet ideaal voor de zonen. Exit urenlang twijfelen voor de stoffenkast, goodbye winkelmandjes vullen en legen, de stofkeuze voor mijn eerste exemplaar was meteen gemaakt.

Charlie. Liefde op het eerste gezicht, aankoop op het tweede, maar bij gebrek aan kleine gegadigden nog steeds ongebruikt op de patronenstapel. Was ik zo voorzienig geweest om een zoon te baren ten tijde van de lancering, dan had ik hem intussen - de gemiddelde lengte binnen onze familie in rekening gebracht - in de kleinste maat kunnen hullen. Maar dat deed ik niet. (Zoals ik vrijwel tezelfdertijd al zei, enige neiging tot tienermoederschap is mij volledig vreemd). Integendeel. Ik ging meteen voor Charlie XL.

Deze, en vervolgens deze, zwierden "Charlie vergroten" bij op de oneindige naaiplanning. Waar het zich nog steeds bevond toen zij besliste om ons allen een hoop gradeerwerk te besparen. Een blik op de matentabel situeerde mij zowel qua heup- als qua borstomtrek exact op de 176 small. Kleine verbazing langs mijn kant; hoewel kledingshoppen in de kindercollectie soms lukt, deed ik toch een kleine nameting. Maar twijfel bleek overbodig: het past perfect!

Aangezien zestienjarige jongens blijkbaar zeven centimeter minder meten dan ondergetekende, verlengde ik met evenveel centimeters (een stap die perfect wordt uitgelegd in de uitgebreide handleiding!). Verder tailleerde ik het geheel en verdiepte de hals voor een iets meer 'vrouwelijk' effect. Om te voorkomen dat bijziende omaatjes mij met hun puberende kleinzoon zouden verwarren.

Tienerdochters en peutermoeders, geen enkel excuus meer om u niet massaal op Charlie te storten! De handleiding is naast duidelijk ook nog eens prachtig vormgegeven, en met de details zit het - zoals steeds bij de Zonen - wel snor.

Zin in hetzelfde? Charlie koopt u hier, de stof helaas nergens. Wilt u er toch graag mee aan de slag? Ik heb een stukje over, en dat mag voor één van u zijn! 100cm hoog, 60cm breed. U laat weten als u meedingt, en ik kies op 20 mei een winnaar, deal? Dan gaat de derde verjaardag van deze virtuele woonplaats toch niet helemaal onopgemerkt voorbij.

Jumpsuit, voor en door Zus.

Een lege vakantiedag. Een liefde voor jumpsuits. Een feestelijke outfit op de kooplijst. Een prachtige stof in de kast. En een zus die plots vroeg: "Zullen we samen iets naaien?"

Beginnen bij niveau 1, dat is niks voor mij. Geen schorten of stiklijnen; komt er bezoek in de naaihoek, dan gaan we meteen voor de uitdaging. Damesrokken, kussens met paspel, een hemd (soon to be blogged!),... Zus en ik stikten samen een jumpsuit!

Voor het eerst in vandaag exact 3 jaar bloggeschiedenis wisselden zij en ik de rollen om. Zij naaister, ik ernaast. Zij model, ik fotograaf.
We kozen in samenspraak voor een Knipmodepatroon met draperiehals, zakken, en knoopjes op de gerimpelde schouders.
 

Bij de eerste pasbeurt bleek het model wat kort en weinig getailleerd, wat we oplosten met een vrolijke strook tricot in exact hetzelfde rood als de vierkantjes.

Trots ben ik, op mijn kleine zusje. Die de naaimachines perfect wist te temmen (al bestaan er in haar jargon nog steeds weinig vriendelijke woorden voor de overlockpedaal) en vol geduld en precisie haar eigenste prachtstuk ineenstak.

Achter de camera doet ze het prima, maar ervoor duidelijk ook!

patroon: model 21, Knipmode juni 2014
stof: Like a Dandy, Atelier Brunette, bij Hexagoon
rode tricot: gerecycleerd uit een T-shirt
knoopjes: Veritas

Appelen, peren en planken

November 2014. Een week nadat ik hét boek - vers van de pers en met persoonlijke krabbel - voor mij en mijn naamgenote had opgehaald op één der gezelligste Leuvense locaties, had ik op diezelfde locatie een lunchdate met diezelfde naamgenote. Behalve het aanvankelijk nogal onwennige gegeven dat de gesprekspartner aangesproken diende te worden met de drie letters die mijn identiteit uitmaken, kon die middag meteen de annalen in als 'best blind date ever' (mijn geringe expertise op dat vlak is slechts deel van de verklaring). Of het aan de naam dan wel aan het toeval ligt dat wij enkele voorliefdes en een passie delen, laat ik in het midden. Al zouden de Romeinen, met hun 'nomen est omen', waarschijnlijk het eerste verdedigen.

De middag eindigde met een uitnodiging - voorafgegaan door gezucht over het gebrek aan doordeweekse naaitijd. Of ik eens mee wilde komen naaien in Aarschot? Zeker! Nog zekerder toen bleek dat dit op de planning stond. De perfecte schop onder uweetwel om dat boek op gepaste wijze in te huldigen. Dat de tekenares herself voor mij zou zitten, was een extra stimulans om de busstakingen te trotseren. Het zou mij verbazen moest ze die avond niet meermaals op haar lip gebeten hebben (hoewel ze dat, in dat geval, prachtig wist te verbergen). Ik ben namelijk - ahum - geen krak in het letterlijk volgen van een werkbeschrijving. Mijn welgemeende excuses, Riet. Ondanks de uren werk die het schrijven van 240 pagina's gekost moeten hebben, val ik onder het type 'ik kijk naar de prentjes en doe dan maar wat' (Jij hoogstwaarschijnlijk ook, dat verzachtte lichtjes het schuldgevoel).

Mag ik u, beste lezer, één raad meegeven? Doe dat niet. Toch niet bij Riet. Bedwing uw eigenwijsheid en laat het denken aan haar over. Dan eindigt u, net als mijn naamgenote, met een prachtig gestreken versie. Gelukkig eindigde ook mijn parcours met een succesnummer, al had die Aha-erlebnis achteraf ook eerder kunnen komen.

We schrijven nog steeds 2014. Ik beloofde haar om zo spoedig mogelijk te bloggen. Maar vrieskou en aanverwanten lieten de korte mouwen netjes in hun winterslaap. En toen daar de lente was en het opnieuw mocht ontwaken, was ik steeds fototoestelloos op kot òf was Zus fotograaf niet thuis òf regende het òf moest ik studeren (dat laatste eigenlijk steeds in combinatie met minstens één andere factor). Maar toen enkele opmerkzame zielen het hier herkenden, kon ik niet anders dan eindelijk mijn belofte nakomen. Volledig in stijl met de naam van het patroon fotografeerden we in de grootouderlijke boomgaard, in gezelschap van de avondzon.

De test bewees waar ik stiekem op hoopte: naast appelen en peren zijn ook planken gediend met dit patroon!

Punta di Roma: Pauli
Katoen: Wasabi bleu, Petit Pan
Patroon: Voor appelen en peren, Zo Geknipt 2