Charlie voor (nog-net-)tieners

Over enkele maanden is het zover. Een andere tram. Een nieuwe voordeur. Met een 2 voor je leeftijd ben je pas echt volwassen. Het laatste restje tiener zal dus spoedig van mij afglijden, maar het patroon van de grote Charlie viel nog net op tijd in de bus!

Als apotheose van deze geweldige naaidag mocht ik de proefversie passen, en reserveerde toen prompt het eerste exemplaar dat van de drukpersen zou rollen. Na de pasbeurt en bijhorende bestelling volgde een onverwacht cadeautje. Het gele breisel met de blauwe hartjes (Mis en Plis) bleek bij nader inzien toch niet ideaal voor de zonen. Exit urenlang twijfelen voor de stoffenkast, goodbye winkelmandjes vullen en legen, de stofkeuze voor mijn eerste exemplaar was meteen gemaakt.

Charlie. Liefde op het eerste gezicht, aankoop op het tweede, maar bij gebrek aan kleine gegadigden nog steeds ongebruikt op de patronenstapel. Was ik zo voorzienig geweest om een zoon te baren ten tijde van de lancering, dan had ik hem intussen - de gemiddelde lengte binnen onze familie in rekening gebracht - in de kleinste maat kunnen hullen. Maar dat deed ik niet. (Zoals ik vrijwel tezelfdertijd al zei, enige neiging tot tienermoederschap is mij volledig vreemd). Integendeel. Ik ging meteen voor Charlie XL.

Deze, en vervolgens deze, zwierden "Charlie vergroten" bij op de oneindige naaiplanning. Waar het zich nog steeds bevond toen zij besliste om ons allen een hoop gradeerwerk te besparen. Een blik op de matentabel situeerde mij zowel qua heup- als qua borstomtrek exact op de 176 small. Kleine verbazing langs mijn kant; hoewel kledingshoppen in de kindercollectie soms lukt, deed ik toch een kleine nameting. Maar twijfel bleek overbodig: het past perfect!

Aangezien zestienjarige jongens blijkbaar zeven centimeter minder meten dan ondergetekende, verlengde ik met evenveel centimeters (een stap die perfect wordt uitgelegd in de uitgebreide handleiding!). Verder tailleerde ik het geheel en verdiepte de hals voor een iets meer 'vrouwelijk' effect. Om te voorkomen dat bijziende omaatjes mij met hun puberende kleinzoon zouden verwarren.

Tienerdochters en peutermoeders, geen enkel excuus meer om u niet massaal op Charlie te storten! De handleiding is naast duidelijk ook nog eens prachtig vormgegeven, en met de details zit het - zoals steeds bij de Zonen - wel snor.

Zin in hetzelfde? Charlie koopt u hier, de stof helaas nergens. Wilt u er toch graag mee aan de slag? Ik heb een stukje over, en dat mag voor één van u zijn! 100cm hoog, 60cm breed. U laat weten als u meedingt, en ik kies op 20 mei een winnaar, deal? Dan gaat de derde verjaardag van deze virtuele woonplaats toch niet helemaal onopgemerkt voorbij.

Jumpsuit, voor en door Zus.

Een lege vakantiedag. Een liefde voor jumpsuits. Een feestelijke outfit op de kooplijst. Een prachtige stof in de kast. En een zus die plots vroeg: "Zullen we samen iets naaien?"

Beginnen bij niveau 1, dat is niks voor mij. Geen schorten of stiklijnen; komt er bezoek in de naaihoek, dan gaan we meteen voor de uitdaging. Damesrokken, kussens met paspel, een hemd (soon to be blogged!),... Zus en ik stikten samen een jumpsuit!

Voor het eerst in vandaag exact 3 jaar bloggeschiedenis wisselden zij en ik de rollen om. Zij naaister, ik ernaast. Zij model, ik fotograaf.
We kozen in samenspraak voor een Knipmodepatroon met draperiehals, zakken, en knoopjes op de gerimpelde schouders.
 

Bij de eerste pasbeurt bleek het model wat kort en weinig getailleerd, wat we oplosten met een vrolijke strook tricot in exact hetzelfde rood als de vierkantjes.

Trots ben ik, op mijn kleine zusje. Die de naaimachines perfect wist te temmen (al bestaan er in haar jargon nog steeds weinig vriendelijke woorden voor de overlockpedaal) en vol geduld en precisie haar eigenste prachtstuk ineenstak.

Achter de camera doet ze het prima, maar ervoor duidelijk ook!

patroon: model 21, Knipmode juni 2014
stof: Like a Dandy, Atelier Brunette, bij Hexagoon
rode tricot: gerecycleerd uit een T-shirt
knoopjes: Veritas

Appelen, peren en planken

November 2014. Een week nadat ik hét boek - vers van de pers en met persoonlijke krabbel - voor mij en mijn naamgenote had opgehaald op één der gezelligste Leuvense locaties, had ik op diezelfde locatie een lunchdate met diezelfde naamgenote. Behalve het aanvankelijk nogal onwennige gegeven dat de gesprekspartner aangesproken diende te worden met de drie letters die mijn identiteit uitmaken, kon die middag meteen de annalen in als 'best blind date ever' (mijn geringe expertise op dat vlak is slechts deel van de verklaring). Of het aan de naam dan wel aan het toeval ligt dat wij enkele voorliefdes en een passie delen, laat ik in het midden. Al zouden de Romeinen, met hun 'nomen est omen', waarschijnlijk het eerste verdedigen.

De middag eindigde met een uitnodiging - voorafgegaan door gezucht over het gebrek aan doordeweekse naaitijd. Of ik eens mee wilde komen naaien in Aarschot? Zeker! Nog zekerder toen bleek dat dit op de planning stond. De perfecte schop onder uweetwel om dat boek op gepaste wijze in te huldigen. Dat de tekenares herself voor mij zou zitten, was een extra stimulans om de busstakingen te trotseren. Het zou mij verbazen moest ze die avond niet meermaals op haar lip gebeten hebben (hoewel ze dat, in dat geval, prachtig wist te verbergen). Ik ben namelijk - ahum - geen krak in het letterlijk volgen van een werkbeschrijving. Mijn welgemeende excuses, Riet. Ondanks de uren werk die het schrijven van 240 pagina's gekost moeten hebben, val ik onder het type 'ik kijk naar de prentjes en doe dan maar wat' (Jij hoogstwaarschijnlijk ook, dat verzachtte lichtjes het schuldgevoel).

Mag ik u, beste lezer, één raad meegeven? Doe dat niet. Toch niet bij Riet. Bedwing uw eigenwijsheid en laat het denken aan haar over. Dan eindigt u, net als mijn naamgenote, met een prachtig gestreken versie. Gelukkig eindigde ook mijn parcours met een succesnummer, al had die Aha-erlebnis achteraf ook eerder kunnen komen.

We schrijven nog steeds 2014. Ik beloofde haar om zo spoedig mogelijk te bloggen. Maar vrieskou en aanverwanten lieten de korte mouwen netjes in hun winterslaap. En toen daar de lente was en het opnieuw mocht ontwaken, was ik steeds fototoestelloos op kot òf was Zus fotograaf niet thuis òf regende het òf moest ik studeren (dat laatste eigenlijk steeds in combinatie met minstens één andere factor). Maar toen enkele opmerkzame zielen het hier herkenden, kon ik niet anders dan eindelijk mijn belofte nakomen. Volledig in stijl met de naam van het patroon fotografeerden we in de grootouderlijke boomgaard, in gezelschap van de avondzon.

De test bewees waar ik stiekem op hoopte: naast appelen en peren zijn ook planken gediend met dit patroon!

Punta di Roma: Pauli
Katoen: Wasabi bleu, Petit Pan
Patroon: Voor appelen en peren, Zo Geknipt 2

Zalige Zo(o)ndag

Na wat gerust de naam "lastigste week van het semester" mocht dragen, stapte ik gisteren deze voordeur door. Een lichte ruimte, ratelende naaimachines en taterende dames (én heren!). Regen, de radio en een geweldige gastvrouwe die ons van naaiadvies en tegelijk van spijs en drank voorzag. Eventjes niets meer te dragen, verwend worden in plaats van verwennen. Pure concentratie op wat al veel te lang geleden was.

(foto by Sharon)

Lars is in de maak, voor deze stoere surrogaatdochter. Op resultaat is het wachten tot na haar verjaardag, maar ik ben alvast helemaal verliefd. Merci merci merci, mevrouw Zonen09 en gezelschap, voor deze zalige Zo(o)ndag!

Han.

Job kreeg een broertje!

Hun mama liet al meermaals merken dat ze van is van vrolijke kleurtjes en handgemaakt moois. Vorige zomer mocht ik Job van twee T-shirtjes voorzien, dus voor cadeau-ideeën moest ik niet ver zoeken. En aangezien ik toch in tweeling-modus was…

 

De twee musketiers kunnen deze zomer assorti de straat op, want ik maakte voor Han een miniversie van de sterren en schildpadden voor zijn grote broer. Ik vertrok van een gewoon T-shirtpatroon en tekende daar zelf een enveloppehalsje aan. Wie daar graag uitleg bij wil, verwijs ik gaarne door naar hier!

Elke bloemschikcursus zal het u leren: oneven oogt mooier. Vandaar een derde exemplaar, in lang gekoesterde überschattige krokodillen.

Ik schonk Han drie 68's, omdat die het langste passen en de zomer vast nog even op zich laat wachten. Het kind in kwestie wacht alvast vol ongeduld tot hij groot genoeg zal zijn! De rimpel van wel-willen-maar-niet-kunnen… :)

Groei maar snel, lieve Han, de wereld is vol verrassingen!

Oliver & Emma

De schrijfinspiratie is even ver weg; na maanden van academisch taalgebruik lijkt mijn anders vlotte pen enkel nog ingewikkelde zinsconstructies en waarommakkelijkalshetookmoeilijkkan-woorden te produceren. Gelukkig schreef zij al uitgebreid en prachtig over deze twee voor elkaar geboren blogkinders.

We planden opnieuw een date, met stof, eten en goed gezelschap (al wat de naaister nodig heeft).  Zo'n dag waarvan je de gezelligheid niet wilt onderbreken met een fototoestel, en waarvan je achteraf spijt hebt dat er geen bewijsmateriaal is om over tien jaar met de glimlach aan terug te denken. Merci merci merci, again.

Ik was ongevraagd babysit van dienst en probeerde bij het tweetal al een kleine interesse in elkaar te wekken. Ze lijken zich echter nog niet bewust van hun voorbestemdheid.
Ik had ter stimulering voor een soortgelijk tweelingplan kunnen gaan, maar gezien we in een vrije maatschappij leven en uithuwelijking eerder uitzondering is, probeerde ik het lot nog niet te veel te pushen. (Hoewel. Als het kapitaal daar binnen de familie blijft, kunnen ze een stoffenwinkel beginnen!)

Plan 1 was er (vanzelfsprekend) eerst. Een ZoGeknipt!-jasje voor Oliver, omdat zijn mama ooit eens liet vallen dat ze daarvoor een aankoop van het boek overwoog. Ik behoorde niet tot de fans van het eerste uur betreffende recept 23, maar na dit exemplaar ga ook ik overstag! Eenvoudig naaiproces voor maximaal resultaat. Wederom kreeg ik stofkeuze-assistentie van mijn allerbeste vriendin.
Ik had bescheidenheid gepland, maar de trots tijdens het typen overwon: kijk naar die doorlopende vosjes!

Emma kreeg een wolkenkussen, waarbij ik voor het eerst mijn koordvoet gebruikte. Mits kleine oefening: zalig borduurgerief! De ene kant een gezichtje en badstof, de andere kant een naam en een restje van hier (nadat Emma's grote zus bij het maken van deze spontaan enthousiast werd over de kleuren).

Zo droeg ik alvast een klein steentje bij aan het uitgebreide handgemaakte familiekapitaal. Toekomstige kleinkinderen kunnen zich in vosjes hullen en op wolken slapen!

Met vertraging: mijn 10 van 2014

Zelfs vijfminutenpauzes konden er deze examenperiode niet vanaf. Maar ik hou mijn belofte, zij het met vertraging: hier de 10 favorieten van 2014! 

Het maken van een selectie bleek minder simpel dan gedacht. De mooiste momenten van het afgelopen jaar zitten netjes geklasseerd in schuifjes in mijn hoofd, maar werden niet altijd op beeld vastgelegd. Edoch, ik presenteer U tien momenten waarop mijn hart een sprongetje maakte!

♥ bergen en vakantie. De onmetelijke Spaanse Pyreneeën, zon, schoonheid, en Broer en Zus daar middenin. De foto die mij al sinds hij genomen werd dagelijks op een glimlach trakteert wanneer ik mijn laptop openklap.

♥ Ilias. Een zomers dagje Bokrijk - één van de weinige plekken die mij zelfs na tientallen bezoeken blijft bekoren. We stappen de drempel van de naaiende hoedenmaakster over, en Ilias meldt meteen dat hij "ook een naaier is". Waarna zich tussen de achtjarige en de naaister een gesprek ontspint over stoffen en garen. Een ventje naar mijn hart, dat bovendien geweldig stond met zijn klakske.

♥ kaas en wijn en muziek en gezelligheid, met de allerliefste vriendinnen die Leuven mij opleverde.

♥ Liv en haar trompet. Geen nieuws voor u, maar moeilijk uit het rijtje weg te denken.Wat zie ik 
ze graag, deze foto!

♥ familie. Een feest waar we uren werk in staken, maar dat het meer dan waard was. Een familiefoto mocht niet ontbreken, en na enkele stijve versies vonden we dat het gerust wat ludieker mocht.

♥ ons gezin. De mooiste gezinsfoto van 2014, zij het onvoltallig aangezien Zus achter de camera stond. Een dagje Ieper voor mijn negentiende verjaardag, een lang gedroomd bezoek aan het In Flanders Fields museum en een eerste foto met mijn eveneens lang gedroomd verjaardagscadeau.

♥ mijn kotgenoten. Na de échte familie, mijn doordeweekse vervangfamilie. De vrienden waar ik altijd bij terecht kan, voor examendipjes en spelletjesavonden, voor babbels en uitstapjes en plezier.

♥ Kleuterschool Hoeven: het paradijs op aarde. De kindjes en de bossen die ik zo graag zie, op de plek waar ik altijd welkom ben. (Kleuters in de buurt van Kasterlee? Droomschool!)

♥ kampvuur. De gitaar, de sterren en de zingende vriendinnen mag u er zelf bij fantaseren.

♥ jullie allemaal! Voor jullie geduld en jullie lieve reacties. Daarom: dit kleedje, dat ik hier aanhad en bij U allen duidelijk blikken van herkenning opleverde. Deze foto als symbool voor die gezellige avond en de vele leuke dagen die daaruit voortvloeiden. (Marleen! Mieke! Annick!)

Tijdens het schrijven moest ik mij inhouden om niet overal ♥♥♥ te plaatsen. Elke foto, elk moment en alle mensen die daarbij horen, verdienen dat. Mijn hart is groot, en 2014 was een topjaar!

Ontwenningsverschijnselen

Je wilt naaien.
Je zet de naaimachine aan, en je wilt koken.
Je wandelt naar de keuken, en je wilt schrijven.
Met de woorden stroomt ook de energie weg.
Je wilt een bad.
Je draait de kraan open, en weer dicht.
Je wilt lezen.
De letters dansen. Je kijkt naar de muur, en vindt dat nog het beste.

Na een jaartje watergewenning volgde een gooi in het diepe, zonder pardon en zonder bandjes. Het werd stevig trappelen, maar ik bereikte alvast veilig de eerste halte. Waar ons een weekje surrealistische rust is vergund, alvorens etappe twee aan te vatten. Ineens mogen gedachten weer dwalen, al lijken ze dat zelf - netjes geconditioneerd in datzelfde kringetje draaiend - nog niet te beseffen.

Vrijheid, een vergeten gevoel.

Blokbeelden

Zij vroeg naar mijn jaar. En of mijn hoofd eens van tussen de boeken wilde piepen om voor U de tien schoonste beelden van het afgelopen jaar op te snorren. Zeer zeker, zei dat hoofd. Het feit dat ze nog vertrouwt op het uitstervend ras der bakstenen toetstelefoons doet geen afbreuk aan de omvang van haar fotocollectie. Een beetje tijd, vraagt ze dus, want het doorscrollen van al die herinneringen neemt vast meer dan één vijfminutenpauze in beslag.

In afwachting toch wat foto's, zo op die laatste dag van het oude jaar. Niet om mijn berichtental alsnog de hoogte in de jagen, wat die oogst betreft was 2014 geen voltreffer. Ik schijn tegengesteld aan de wijnen te produceren, met toppen in 2012 en 2013 en een dal in het voor de Bordeaux beste jaar in tijden. U hebt steeds op één van beide fronten voordeel.

Een beeld van een jaar, daar doe ik even over. Maar een beeld van een week, dat lukt. Om U even terug te katapulteren naar die veelvuldig geroemde "schoonste tijd van ons leven": dingen waar ik blokblij van werd!

Het langzame slinken van het pagina-aantal. Elke bladzijde die mij dichter bij vakantie brengt, is goed voor een klein vreugdesprongetje.

Regen tegen de ramen. Niets zo gezellig als getokkel terwijl je droog achter de boeken zit.

Omdat de boog niet altijd gespannen kan staan: kerstfeestjes vol lekkers en gezelligheid, een tijdelijk leeg hoofd en onverwachte cadeautjes. Een uitbreiding voor mijn gekoesterde kerststal - die in Leuven achterbleef. De koningen hebben letterlijk nog een hele reis af te leggen.

Het uitzicht door mijn kamerraam. Schoonheid die motiverend werkt!

Leuke ontdekkingen tijdens het studeren. Uitgeleende nota's die dankwoordjes blijken te bevatten, en zorgen voor een glimlach tussendoor.

Winterse wandelingen tijdens de middagpauze, om het hoofd, de neus en de tenen op te frissen.

Verder viel hier bijster weinig te beleven afgelopen week. (Zie foto 1). Niettemin wens ik u allen het allermooiste voor morgen en de rest van volgend jaar!

En toen was er licht.

Een streepje Genesis, dat past wel in deze donkere kersttijd.
Een streepje licht, dat paste wel op mijn kot, zo meldde menig bezoeker na een avond onder de ongezellige lamp die Stad Leuven vast ooit in grote getale aankocht om zijn studenten goedkoop uit de duisternis te halen.

En zo geschiedde. Samen met twee - toen nog hoogzwangere - sympathieke bloglandbewoners plakte en plooide ik stof.

Toen was daar alvast de kap. Intussen hadden cursussen en handboeken hun herintrede gedaan en bleef er van weekends weinig meer over dan een uurtje middagpauze, allesbehalve voldoende voor een zoektocht naar de bijpassende lampvoet. Tot de mama een bezoek aan een blauw-gele Zweed plande en ik snel een boodschappenlijstje meegaf. "Zo'n witte stok om een lamp op te zetten, dat is vast niet moeilijk te vinden". De mama permitteerde zich enige creatieve vrijheid in het aankoopproces en voldeed daarmee niet meteen aan dochters eisen.

Na een korte gewenningsperiode ben ik meer dan tevreden met mijn extra licht- en gezelligheidsbron!


stof: Triangularity Topaz - Art Gallery - restje van hier
lampenkap-kit: Juffertje Uil
lampvoet: Ikea