Een beetje warmte voor de wereld #bloggersforlife

* Bloggers for Life is a Belgian initiative to collect money for a good cause. Sadly, it is not open to international entries and therefore I won't be writing an English version of this post. For my other blog posts in English, click here! * 

Naai- en creatief bloggend Vlaanderen verenigt haar talenten voor het goede doel! 

U bent niet zo handig met naald en draad, maar zou toch graag een uniek stuk in de kleerkast hangen? 

U bent zelf naaister, maar droomt van een kledingstuk gestikt door uw idolen? 

U bent nogal filantropisch ingesteld en steunt graag het goede doel?

Twee vliegen in één klap! Met de Bloggers for Life actie steunt u het goede doel én maakt u kans op een handgemaakt (kleding)stuk. Tassen, kinderkleding, damestruien, tienergerief, babyspullen, speelgoed, voor ieder wat wils. 

Hoe?

Vier weken lang, tussen 16 november en 14 december 2015, zullen 50 Vlaamse bloggers één van hun creaties veilen. Aan het begin van elke week (zijnde: maandagochtend voor 8u, te beginnen op 16 november) stellen een tiental dames hun maaksel tentoon, op hun eigen blog en ook hier. Wilt u dat graag winnen, dan kunt u een lotje kopen aan 2 €. Hoe meer lotjes u koopt voor een bepaald stuk, hoe meer kans dat het ook effectief het uwe wordt. Uit alle deelnemende lotjes wordt tijdens Music for Life (18-24 december) per stuk één winnaar getrokken, die zijn winst opgestuurd krijgt. Alle ingezamelde centjes gaan naar een goed doel, dat binnenkort hier bekend wordt gemaakt!

Meer informatie over het hele gebeuren vindt u bij de organisatie. 

Wat ik maak? Ha, dat is nog een verrassing. Hier alvast een kleine sneak preview, het volledige kledingstuk ziet u op 23 november!

Wilt u op de hoogte blijven? Volg dan de Facebookpagina voor de laatste updates. Verder hopen we op veel van uw steun te mogen rekenen! 

Chess Sweater voor Jan

**English version here**

Het leukste aan Leuven zijn noch studies noch stad. Het eerste zou ik soms eerder als noodzakelijk kwaad omschrijven, het tweede als hefboom naar het goud dat ik er vond. Mensen bij wie een jaar voelt als eeuwig en waarop ik jaren onbewust wachtte. U zag glimpjes van hen, hier. U leest af en toe over de stofkeuze-assistentie van Kaat – die de titel “beste vriendin” meer dan verdient. In de mannelijke rayon der vriendschappen (ondergetekende verdeelt haar vriendschap evenredig tussen beide geslachten) kaapt Jan de hoofdprijs weg. Met de speciale gave om ogen te openen, voor details en tegen vooroordelen. Met een assertiviteit die ik bewonder en die ons op vele onverwachte plekken bracht. Met, aangepast aan de situatie, een luisterend oor of een aanstekelijke lach. Met een uitzonderlijk gevoel voor schoonheid en ogen die daar overal naar speuren. Met vooral heel veel Jan, en dat maakt hem mooi.

Voor zijn verjaardag maakte ik een trui. De Chess Sweater uit LMV, toepasselijk in een zwart-witte schaakbordprint. Het dunne breisel is een schat die ik vond op de verkoop van Strass: een unieke stof, want nooit in productie genomen en het laatste stukje van de rol. (In de wachtrij aan de kniptafel vroegen meerdere dames mij vriendelijk of zij het restje kregen. Zij wimpelde hen even vriendelijk af: deze parel was voor mij!)

Uniek, maar vooral zacht. Zalig zacht. Eentje van het soort dat je liefst de hele dag op je blote vel zou voelen. De zachtste trui voor de zachtste jongen die ik ken.

Na een passessie (als gegoten!) trokken we erop uit voor een fotoshoot. Eerst wat onwennig, later als volleerd model.

U weet allemaal hoe simpel en snel een raglantrui in elkaar zit. De overlock is nauwelijks uitgestald of er is al resultaat. Toch was de bewondering daarom niet minder groot. Jan was blij, dus ik genoot.

Stof: stoffenverkoop Strass
Patroon: Chess Sweater, La Maison Victor jan-feb 2015

Meneer de Student

*English version here*

Het directeurschap (inclusief zwarte bureaustoel met rugleuning die de anonimiteit van de inzittende waarborgt tot die beslist zich om te draaien - net als in de films) is een verre toekomstdroom. De eerstvolgende stap op Broers carrièreladder begint evenwel met dezelfde letters. Diploma. Broer vangt maandag zijn hogere studies aan, maar wie zegt dat een student niet alvast wat directeursartikelen mag bezitten?

Voor zijn nieuwe laptop naaide ik een hoes die luistert naar de naam "Meneer de Directeur" (aka recept 10 uit ZoGeknipt2).

Het patroon nodigt uit om te experimenteren met lijnen, dus dat deed ik. Naast de felblauwe stiksels knipte ik ook de stof op enkele plaatsen door en speelde met voor- en achterkant van de stof voor extra lijnenspel.

Voor de vorm viel ik al toen Riet de eerste versie blogde. De handleiding kwam weeral erg van pas, in tijden waarin de concentratie en inventiviteit van Grote Afwezige spelen. (Nooit gedacht dat ik, die er nooit in slaag een stappenplan te volbrengen zonder tig wijzigingen door te voeren, dit zou schrijven. Note to self: je kan het dus wél.)

Lieve Broer, ik wens je prachtige jaren in 'mijn' Leuven. De vrijheid waar je na enkele internaatsjaren zo naar uitkijkt, in combinatie met jouw discipline, dat kan niet anders dan meevallen.
Ik wens je vrienden waarbij tijd relatief is; die na een maand aanvoelen als bondgenoten-sinds-de-kleuterklas.
Ik wens je lange dagen en korte nachten, voor een maximum aan ervaringen en plezier (zonder het bijhorend slaapgebrek; een voordeel van onze leeftijd!)

Ik wens je boeiende lessen en goeie examens. Weinig zenuwen, want het komt allemaal goed. 

Geniet ervan, lieve Broer. Want dit wordt - oh cliché - vast de mooiste tijd van je leven.

Patroon: Meneer de Directeur, Zo Geknipt!2

Buitenstof: donkerblauwe canvas uit grootmoe's voorraad

Binnenstof: Triangularity Topaz, Art Gallery, restje van hier.

En ik? Ook ik zit, na lang twijfelen over deze -gezien de gezondheidstoestand- al dan niet juiste beslissing, opnieuw op de lesbanken morgen. Met de helft van de vakken lukt het mij hopelijk om rusten en studeren te combineren. Na een zomer in bed kijk ik uit naar vrienden en afwisseling, al is het met een klein hartje.

Kom op, lijf, wij kunnen dit.

Een Jaanu met vleugels

*English version here*

Liefde geeft vleugels, zegt men. Dus toen er een glimpje energie aan de hemel doorbrak, vloog ik achter de naaimachine en stikte een kleedje voor Liv. (Nota van de redactie: omdat verhaaltjes beter verkopen, hierboven een eufemistische verwoording van de werkelijkheid. De échte jurk werd in stukjes en beetjes gestikt, maar wat deed het mij deugd!)

Woonden wij 10 600 kilometers zuidoostelijker, dan noemde ik haar liefdevol Jaanu*, het meisje dat met haar lach en ogen mijn hart doet overstromen. Mijn kleine lieve Livje.

*Voor de niet-naai(st)ers: Jaanu is Hindi voor liefje, en tevens de naam van Straightgrain's nieuwste meisjespatroon! Ik koos de Elena versie, en zette de plooien vast met een gouden kruisje.

Niets dan lof over Jaanu. In tijden waarin de concentratie zich niet op haar normale niveau bevindt, loodste de handleiding mij mooi langs alle stappen. Liv bevond zich in de maattabel tussen 116 en 122, terwijl in haar kast vooral 128 en 134 hangt. Ik koos dus voor de 122, maar die is zowel in de lengte als in de breedte nog ruim. 

De gevleugelde stof kent u, en toch ook niet. Na prachtige collecties tricots, die ik hier ontdekte, slaat FinchFabrics een tweede weg in: die van de katoentjes. De roodborstjes die het in rekbare variant al zo goed deden, zijn nu ook in geweven versie beschikbaar. Liv en ik mochten testen, en geven een dikke 10 op 10! Zowel de wastest als de draagtest doorstond de FinchKatoen met glans. (Die laatste werd uitgevoerd door mijn uiterst gevoelige assistente, dus u kunt er van op aan dat de resultaten betrouwbaar zijn). Qua zachtheid ergens tussen de Amerikaanse katoentjes en de bambiblauwe zomerzwanen. Hou hun facebookpagina in de gaten voor de lancering! 

Fotolocatie van dienst was dezelfde als toen. Wat is ze gegroeid op een jaar tijd! Maar dat mondje blijft even schattig in opperste concentratie :)

Ik kan blijven fotoklikken met dit kind. Al zit het feit dat ze fotoshoots altijd tot hun maximum probeert te rekken daar ook voor iets tussen. "En nu nog eens zo hé. En daar zijn we nog niet geweest. En gaan we ook nog even langs de koeien fietsen? Koeien zijn ook mooi voor foto's met mij."  Uhuh. 

Wat zie ik ze graag, mijn Jaanu('s)!

Workshoppen bij Lotte Martens

SO HAPPY was ik, toen mijn mailbox mij over een feestje vertelde. De prachtige stoffencollecties van Lotte Martens vieren hun tweede verjaardag met de opening van een eigen winkel in Leuven, inclusief workshop, en ik mocht daarbij zijn! De 'neen' die elke uitnodiging tegenwoordig krijgt, kon ik hier niet over mijn lippen krijgen. Gelijk hoeveel pijnstillers het zou kosten, dit wilde ik niet missen.

Zo reed ik dus naar Leuven, met in mijn tas een effen stof (speciaal daarvoor aangekocht, inderdaad. Het printloze aanbod in mijn eigen voorraad is behoorlijk beperkt). Het doel? Leren drukken zoals Lotte. Samen met Joke, Eva, Jo, Valerie, Lieselot en Annelies werd ik ingewijd in de wondere wereld van het zeefdrukken op stof.

Met inspiratieboeken en eigen creativiteit als basis tekenden en composeerden we onze unieke print.

Die werd machinaal op een drukplaat overgebracht.

Intussen mengden we kleuren, en nadien kon het drukken beginnen.

Ik drukte huisjes en blaasbloemen, eerst op grijs katoen, nadien op petrolblauw satijn.

De stoffen van Lotte staan al even op mijn verlanglijst. Het workshopaanbod had ik meermaals bekeken maar weer weggeklikt. Want, eerlijk, de prijs hield mij wat tegen. Stof noch workshops zijn goedkoop, maar nu ik zelf mocht ervaren hoeveel tijd en materialen nodig zijn om resultaat te bereiken, vind ik dat volledig terecht. Elk ontwerp is uniek en handgedrukt, ver weg van zwetende werkers in lageloonlanden. De winkel is bovendien vlak bij mijn kot: tijd om wat meer te investeren in Belgisch design!

Wat genoot ik. Van de creatieve sfeer die een groep naaisters steeds lijkt voort te brengen. Van het ontwerpen. Van de vriendelijke hulp van Lotte en Karen. Maar vooral: van een uitstap die geen ziekenhuizen of dokters bevatte, van bezig zijn zonder na te moeten denken. Vandaag is de zetel weer mijn woonplek, maar de glimlach om gisteren maakt dat allemaal goed.

Wie is wie?

Het was, zo vond ik, eens tijd om te voorzien in een WieisWie-pagina. Om trouwe lezers te behoeden voor telkens dezelfde introductie bij bepaalde constanten in Eva's leven, en om nieuwkomers die broodnodige informatie niet te onthouden. Daarom: een extra pagina, en de tekst daarvan (voor klikgemak) ook even hier.

----------------------------------------------------------------------------------------

Welkom in de virtuele woonst van Eva en haar grote liefdes. Die heten Naaien, Fotograferen, Schrijven, en De Mensen Waarmee Ze Zich Omringt. In 2012 vloeiden de vier samen tot deze blog,   door hun auteur graag gemetaforiseerd als een huis dat blijvende groei op alle vlakken documenteert. Het naamplaatje aan de voordeur refereert naar de saus van graagzien waarmee ze haar creaties en schrijfsels overgiet.

Hier wonen:

Eva. 20 jaren op de teller en al de helft van haar leven bevriend met de naaimachine. Autodidact, met internet en grootmoe als leermeesters. Bezitter van een groot hart waarin veel geliefden een kamer bewonen. Sinds ze als peuter het kleurpotlood ontdekte, laat ze haar creativiteit in elke denkbare vorm los op de wereld. Voor Eva aan iets begint, heeft ze een duidelijk beeld van het eindresultaat. Meestal komt dat niet overeen met wat kant en klaar in recept- of handleidingvorm beschikbaar is, dus "doet ze maar wat" (en dat heeft de neiging om positief uit te draaien. Zo niet blijven uw trommelvliezen liever uit de buurt.). 'Eigenwijs' zou een serieuze understatement zijn: als moederlief haar vraagt om patisson als avondmaal te voorzien, is de kans reëel dat zij bij thuiskomst door de geur van moussaka wordt begroet. De grijze cellen van Eva werken halftijds als student, de rest van de tijd vullen ze met een spervuur aan ideeën. Spaart ze haar creativiteit te lang op, dan slaapt ze niet meer en voelt het alsof haar hoofd explodeert. Met Oost-Vlaamse ouders, een woonplaats in de stille Kempen en een doordeweekse verblijfplaats in Vlaanderens oudste studentenstad kun je uit haar accent niet afleiden waar ze vandaan komt.

De gezusters. Bernina B380 en Bernina 800DL. Twee cadeaus van de grootmoe die als levensmotto "enkel het beste is goed genoeg" hanteert. De naaimachine kreeg Eva op haar vijftiende verjaardag, na een jarenlange eerste plaats op verlanglijstjes allerhande. Enkele jaren later vervoegde de overlock het gezelschap. Wegens hun kwaliteit en reputatie worden de gezusters ook aangeduid als het wagenpark dat bij dit huis hoort. Met z'n tweeën zijn ze partners-in-crime bij het uitvoeren (en bij wijlen tegenwerken) van Eva's plannen.

Een schare tijdelijke bewoners, die ten minste twee kenmerken delen: een plekje in het hart van Eva, en een maaksel van die laatste in hun (keer)kast. 

- Ilias. Het neefje van negen dat zich verwonderd laat inleiden in de wereld van stoffen en garen. Zelf naaien doet hij met veel plezier en precisie, maar even graag wordt hij verwend met een door zijn nicht gemaakt item. Modebewust en met oog voor detail weet hij precies wat hij wil. 'Stoer' en 'comfortabel' zijn twee vereisten om de kledingkast van Ilias te mogen betreden. Als kleine sportman droomt hij van wereldtitels; gelukkig zijn die in zijn uitgebreide fantasie makkelijk bereikbaar. 

- Liv. Ooit een verlegen vogeltje, nu een flinke dame van zeven. Sinds de eerste kleuterdag kijken haar grote ogen vol vertrouwen op naar Eva, die de titels 'babysit' en 'kleermaakster' draagt. Liv geniet van elke handgemaakte kledingkastuitbreiding maar nog meer van de fotoshoot die erop volgt. Deze kleine kunstenares tekent en schildert aan een onnavolgbaar tempo. Als er een wedstrijd in schattige uitspraken zou bestaan, kaapte ze zeker de hoofdprijs weg. (Bevooroordeeldheid van de jury sluiten we daarbij niet uit.)

- Zus. Huisfotograaf wat beelden van Eva betreft, en daardoor meestal achter de schermen. Een onterechte plaats, want zonder Zus zou het hier maar kaal zijn. Naast de fotografie neemt Zus ook de begeleidende muziek in de naaihoek voor haar rekening. Wanneer ze zich zelf achter de machines waagt, blijft ze liefst uit de buurt van de overlock. Een lege vakantiedag bestaat niet in haar agenda: altijd zijn er vriendinnen om plannen mee te maken.

- Broer. Lengte 2m02 doet hem bukken bij elke deur, en stevig verlengde kledingstukken van zusters hand appreciëren. De weinige tijd die hij zonder bal doorbrengt, wordt gevuld met uitrusten en toeschouweren bij andere sporten. Ooit groentenweigeraar, maar sinds het topsportstatuut gaat alles wat eetbaar is vlot en in grote hoeveelheden naar binnen. Met zijn rake opmerkingen brengt hij elk gezelschap aan het lachen. Broer is een kei in uitvoeren maar houdt niet van bedenken. Niemand is zo efficiënt als hij.

- Kaat. Beste vriendin sinds de eerste dag die we samen op de Leuvense lesbanken doorbrachten. Bij de kwaliteitenbedeling door de Schepper kreeg Kaat een aanzienlijke portie muzikaal en tekentalent. Ze is de gedroomde assistente wat stofkeuzes betreft, en de gedroomde vriendin wat al het andere betreft.

- Jan. Bron van kennis, voornamelijk in de categorieën kunst en het menselijk lichaam. Klankbord voor Eva's ideeën, medeontwerper en -uitvoerder ervan. Jan was eerst gewoon kotgenoot, maar werd gaandeweg beste vriend. Om die titel te verliezen zal hij flink zijn best moeten doen.

- Onzichtbaar woont hier ook grootmoe. De mama-van-mijn-mama, die de geboorte van haar eerste kleinkind aangreep als reden om te leren naaien, en haar kennis en passie later overbracht op diezelfde kleindochter. Van grootmoe leerde Eva de beginselen: rechtdoor stikken, zomen, blinde ritsen insteken, rimpelen en overlocken. Grootmoe is de verpersoonlijking van perfectionisme: het gebeurt dat ze 's nachts opstaat om een scheve naad te tornen. Ze heeft een neus voor kwaliteitsstoffen en let daarbij pas in vierde instantie op de prijs. Bij elk wild plan van Eva zet grootmoe een bedenkelijke blik op, wat voor haar kleindochter een extra stimulans is om het tòch te wagen. Meestal knikt grootmoe nadien goedkeurend, waarna ze voor de zekerheid even de zomen controleert. 

Verder zijn daar ook ouders, grootouders, vrienden en een leger kindertjes die hier af en toe passeren en, zo u mij kent, steeds met verhaal geïntroduceerd zullen worden.

Wachtdag

Niemand ging dit lezen. Ik schreef voor mezelf, om de dag te vullen en gedachten vast te leggen. Voor later, of voor “van mij af”. Schrijven doet je kijken, met andere ogen naar je zelfde zelf. Alsof het iemand anders is, die jij kan vastpakken, een theetje brengen en zeggen dat het allemaal goed komt.

Een dag duurt lang als je wacht tot hij voorbij is. Als je steeds weer met je neus op de feiten en met je lichaam in de zetel wordt gedrukt. Jij, bezitter van een tomeloze energie, moet recupereren van bezoek. Jij, die letters verslond met een snelheid die je ogen niet konden volgen, vindt dat een boek te veel concentratie kost. Jij die je tijd te kostbaar vond voor de computer, hoopt bij elke refreshbeurt dat Facebookvrienden hun leven in honderden foto’s met de wereld zullen delen. Jij die beweerde je nooit te vervelen, telt gelaten de uren af.

Je hebt hem al verwenst, de pijn die in jouw plaats nee zegt op elke leuke uitnodiging. De duizelingen die rechtstaan doen tintelen. De vermoeidheid die jou in een zomerse winterslaap dwingt. Je hebt gehuild en gevloekt en hem gesmeekt om weg te gaan. Maar na een goede dag, zo één waarin op een plan een uitvoering volgt en je een glimpje van een vroeger zelf ziet, merk je dat je op hem gewacht hebt. Dat je hem miste. En als hij daar weer is, omarm je hem, als een vriend die terugkomt van een veel te lange reis. Je begint aan elkaar te wennen, elkaars gezelschap te aanvaarden. Het is niet donker hier, letterlijk noch figuurlijk. De zon schijnt; jij kijkt toe van achter het raam.

Zo glijden de weken als wolken voorbij. Maar je klaagt niet. Je wuift de triestige smileys in lieve berichten weg, en zegt dat het allemaal kwestie van het juiste perspectief is. Dat genieten van feestjes kan, ook als je ‘happy birthday’ zachtjes meezingt uit het bed van de gastvrouw en tijdens het dessert de drukte wegslaapt. Dat je enkel verwachtingen moet bijstellen om blij te kunnen zijn met de dag. Dat het zo simpel kan zijn. Ziek zijn leerde mij toch mooi een levensles.

Vervelend nieuws en een klein naaisel

Dat bloggend Vlaanderen zijn leven met de was mee buitenhangt, schreef ik. Een zin die - althans wat deze woonplek betreft - slechts gedeeltelijk waarheid bevat. Hier leest u vrolijke flarden uit (het creatieve deel van) Eva's leven. Natuurlijk valt hier met regelmaat een vloek of een zucht, maar die deel ik eerder met naasten dan met de wereld. Bij uitzondering gaan de gebloemde gordijntjes van dit stekje even open, voor een aankondiging van rust op alle vlakken.

De mysterieuze oorzaak die mij gedurende het semester al zeven weken velde, keerde met de intrede van de vakantie vrolijk terug. Zijn ontvangster was daar iets minder tevreden mee, maar naar haar mening werd niet gevraagd. Een eerste strategie was negeren. De "het-gaat-goed"-schijn hooghouden, hopende dat De Pijn zoals een huis-aan-huis-verkoper vanzelf zou afdruipen. Daarna volgde boosheid, op het lichaam dat geen rekening leek te houden met de wensen, plannen en ideeën van het hoofd. De laatste fase is de moeilijkste: leren accepteren dat dagen gevuld mogen worden met slapen, en tevreden leren zijn met goede momenten (die er zijn, gelukkig!) en kleine verwezenlijkingen.   

Ik schrijf en herschrijf, en wil eigenlijk liever wissen. Want schrijven is toegeven, voor mezelf en voor de wereld. Pijn is in vier maanden een ongevraagde metgezel geworden, wiens gezelschap ik maar langzaam leer aanvaarden.

Of ik kan naaien? Jawel. Een uurtje, een halfuur, maar vaker ook niet. Alle creatieve plannen ten spijt kies ik dan voor eenvoudige dingen, voorzien van uitleg en patroon. Voor het zilveren feestje van Wouter en Annick maakte ik, ter verpakking van het echte cadeau, een rond mandje uit ZoGeknipt2's kokerfestival. Dat deze levendige kleuren de voorbode mogen zijn van nog minstens 25 mooie jaren!

Edit (voor de bezorgde zielen): Wat begon met oververmoeid zijn in april groeide en bleef iets langer hangen. Een naam en een oplossing laten op zich wachten. Hopelijk verdwijnt het even mysterieus als het gekomen is!

Nina Culottes

** English version here **

Het wereldwijde web is een fijne woonplaats. De huizen in de Naaistraat dragen vrolijk gebloemde gordijntjes en zelfs 's winters lijkt de zon er te schijnen. De buren zijn gelijkgestemden en strooien steeds met complimenten. 'Gezellig koffiekransje' benadert de werkelijkheid in mijn aanvoelen dichter dan 'mondiaal gebeuren'. Een koffiekransje met onbekenden die tegelijk bekend aanvoelen, omdat je meeleeft met hun kleine en grote zorgen, en omdat jij de inhoud van hun kleerkast vermoedelijk beter kent dan hun wederhelft dat doet.

Hoewel ze hun leven met de was mee buitenhangen, blijven de echte gezichten meestal achter de luiken verborgen. Gelukkig bevinden zich onder de buren ook mensen met zin voor initiatief, die events op poten zetten waar de namen een gezicht, een accent en een manier van lopen krijgen. Ik genoot van de Blogameetup en het Zonen09-feest, van babbels met dames die even leuk zijn als hun (schrijf)stijl en hun foto's. Meestal blitzgesprekken, want "er zijn er zo veel en ik wil iedereen gezien hebben" (wat nooit lukt, overigens. Ik eindig de avond steeds met lichte spijt om alle mensen die ik miste). Blitzgesprekken, omdat mijn kleine hartje stiekem vreest dat men mijn gezelschap beu zou raken.

Privédates zijn meer mijn ding. Ik had vele gezellige dagen met deze leuke dames, een koffiedate met mijn naamgenote, en deze zomer mocht ik daar een naaidate bij An aan toevoegen! Compleet met heerlijke quiche in een mooi interieur en chauffeur van en naar het station. Op de planning voor die dag stonden de Nina Culottes van Compagnie M. Na een dag soldenzoeken met de onmogelijke opdracht "een short met hoge taille en wijde pijpen", leek zelfmaak mij een snellere optie.

Mijn maten zweefden tussen XXS en XS, dus tekende ik voor de zekerheid (tijdens een babysitavond, op papieren tafelkleed bij gebrek aan patroonpapier. Zo gaat dat hier.) de grootste van de twee over. Of  het aan de licht rekbare gabardine, mijn verhoudingen, de maatvoering, of een combinatie van voorgaande lag, geen idee. Ik stikte, paste, versmalde, en herhaalde die volgorde een drietal keer. Uiteindelijk haalde ik uit de middenachternaad 8 cm weg, en zit Nina als gegoten!

De meningen zijn verdeeld. Vader vindt het maar zozo, vrienden vinden het één van mijn topstukken. Ik ben vooral tevreden met een effen uitbreiding van de collectie, en met hoe het uitdraaide zoals ik het in mijn hoofd had: een hip shortje met een knipoog naar de badmode uit de fifties.

Foto's namen we op prachtig Burano, als semi-professionals. Ditmaal had ik, naast mijn buitengewoon getalenteerde huisfotografe, namelijk ook een persoonlijke stylist ter beschikking, die de fotografisch meest interessante positie van handen en andere lichaamsdelen bepaalde.

Gedaan met twijfelen over de juiste pose of de mooiste lach. Enkel een dame met een reflecterend scherm ontbrak nog in de entourage :)

PS: (On)bekende gezichten met interesse in (naai)dates, laat u horen! Ik breid mijn scala aan positieve ervaringen met de buren gaarne uit.

Patroon: Nina culottes - Compagnie M
Stof: koningsblauwe stretchgabardine - Pauli
T-shirt: Marco Polo