Wie is wie?

Het was, zo vond ik, eens tijd om te voorzien in een WieisWie-pagina. Om trouwe lezers te behoeden voor telkens dezelfde introductie bij bepaalde constanten in Eva's leven, en om nieuwkomers die broodnodige informatie niet te onthouden. Daarom: een extra pagina, en de tekst daarvan (voor klikgemak) ook even hier.

----------------------------------------------------------------------------------------

Welkom in de virtuele woonst van Eva en haar grote liefdes. Die heten Naaien, Fotograferen, Schrijven, en De Mensen Waarmee Ze Zich Omringt. In 2012 vloeiden de vier samen tot deze blog,   door hun auteur graag gemetaforiseerd als een huis dat blijvende groei op alle vlakken documenteert. Het naamplaatje aan de voordeur refereert naar de saus van graagzien waarmee ze haar creaties en schrijfsels overgiet.

Hier wonen:

Eva. 20 jaren op de teller en al de helft van haar leven bevriend met de naaimachine. Autodidact, met internet en grootmoe als leermeesters. Bezitter van een groot hart waarin veel geliefden een kamer bewonen. Sinds ze als peuter het kleurpotlood ontdekte, laat ze haar creativiteit in elke denkbare vorm los op de wereld. Voor Eva aan iets begint, heeft ze een duidelijk beeld van het eindresultaat. Meestal komt dat niet overeen met wat kant en klaar in recept- of handleidingvorm beschikbaar is, dus "doet ze maar wat" (en dat heeft de neiging om positief uit te draaien. Zo niet blijven uw trommelvliezen liever uit de buurt.). 'Eigenwijs' zou een serieuze understatement zijn: als moederlief haar vraagt om patisson als avondmaal te voorzien, is de kans reëel dat zij bij thuiskomst door de geur van moussaka wordt begroet. De grijze cellen van Eva werken halftijds als student, de rest van de tijd vullen ze met een spervuur aan ideeën. Spaart ze haar creativiteit te lang op, dan slaapt ze niet meer en voelt het alsof haar hoofd explodeert. Met Oost-Vlaamse ouders, een woonplaats in de stille Kempen en een doordeweekse verblijfplaats in Vlaanderens oudste studentenstad kun je uit haar accent niet afleiden waar ze vandaan komt.

De gezusters. Bernina B380 en Bernina 800DL. Twee cadeaus van de grootmoe die als levensmotto "enkel het beste is goed genoeg" hanteert. De naaimachine kreeg Eva op haar vijftiende verjaardag, na een jarenlange eerste plaats op verlanglijstjes allerhande. Enkele jaren later vervoegde de overlock het gezelschap. Wegens hun kwaliteit en reputatie worden de gezusters ook aangeduid als het wagenpark dat bij dit huis hoort. Met z'n tweeën zijn ze partners-in-crime bij het uitvoeren (en bij wijlen tegenwerken) van Eva's plannen.

Een schare tijdelijke bewoners, die ten minste twee kenmerken delen: een plekje in het hart van Eva, en een maaksel van die laatste in hun (keer)kast. 

- Ilias. Het neefje van negen dat zich verwonderd laat inleiden in de wereld van stoffen en garen. Zelf naaien doet hij met veel plezier en precisie, maar even graag wordt hij verwend met een door zijn nicht gemaakt item. Modebewust en met oog voor detail weet hij precies wat hij wil. 'Stoer' en 'comfortabel' zijn twee vereisten om de kledingkast van Ilias te mogen betreden. Als kleine sportman droomt hij van wereldtitels; gelukkig zijn die in zijn uitgebreide fantasie makkelijk bereikbaar. 

- Liv. Ooit een verlegen vogeltje, nu een flinke dame van zeven. Sinds de eerste kleuterdag kijken haar grote ogen vol vertrouwen op naar Eva, die de titels 'babysit' en 'kleermaakster' draagt. Liv geniet van elke handgemaakte kledingkastuitbreiding maar nog meer van de fotoshoot die erop volgt. Deze kleine kunstenares tekent en schildert aan een onnavolgbaar tempo. Als er een wedstrijd in schattige uitspraken zou bestaan, kaapte ze zeker de hoofdprijs weg. (Bevooroordeeldheid van de jury sluiten we daarbij niet uit.)

- Zus. Huisfotograaf wat beelden van Eva betreft, en daardoor meestal achter de schermen. Een onterechte plaats, want zonder Zus zou het hier maar kaal zijn. Naast de fotografie neemt Zus ook de begeleidende muziek in de naaihoek voor haar rekening. Wanneer ze zich zelf achter de machines waagt, blijft ze liefst uit de buurt van de overlock. Een lege vakantiedag bestaat niet in haar agenda: altijd zijn er vriendinnen om plannen mee te maken.

- Broer. Lengte 2m02 doet hem bukken bij elke deur, en stevig verlengde kledingstukken van zusters hand appreciëren. De weinige tijd die hij zonder bal doorbrengt, wordt gevuld met uitrusten en toeschouweren bij andere sporten. Ooit groentenweigeraar, maar sinds het topsportstatuut gaat alles wat eetbaar is vlot en in grote hoeveelheden naar binnen. Met zijn rake opmerkingen brengt hij elk gezelschap aan het lachen. Broer is een kei in uitvoeren maar houdt niet van bedenken. Niemand is zo efficiënt als hij.

- Kaat. Beste vriendin sinds de eerste dag die we samen op de Leuvense lesbanken doorbrachten. Bij de kwaliteitenbedeling door de Schepper kreeg Kaat een aanzienlijke portie muzikaal en tekentalent. Ze is de gedroomde assistente wat stofkeuzes betreft, en de gedroomde vriendin wat al het andere betreft.

- Jan. Bron van kennis, voornamelijk in de categorieën kunst en het menselijk lichaam. Klankbord voor Eva's ideeën, medeontwerper en -uitvoerder ervan. Jan was eerst gewoon kotgenoot, maar werd gaandeweg beste vriend. Om die titel te verliezen zal hij flink zijn best moeten doen.

- Onzichtbaar woont hier ook grootmoe. De mama-van-mijn-mama, die de geboorte van haar eerste kleinkind aangreep als reden om te leren naaien, en haar kennis en passie later overbracht op diezelfde kleindochter. Van grootmoe leerde Eva de beginselen: rechtdoor stikken, zomen, blinde ritsen insteken, rimpelen en overlocken. Grootmoe is de verpersoonlijking van perfectionisme: het gebeurt dat ze 's nachts opstaat om een scheve naad te tornen. Ze heeft een neus voor kwaliteitsstoffen en let daarbij pas in vierde instantie op de prijs. Bij elk wild plan van Eva zet grootmoe een bedenkelijke blik op, wat voor haar kleindochter een extra stimulans is om het tòch te wagen. Meestal knikt grootmoe nadien goedkeurend, waarna ze voor de zekerheid even de zomen controleert. 

Verder zijn daar ook ouders, grootouders, vrienden en een leger kindertjes die hier af en toe passeren en, zo u mij kent, steeds met verhaal geïntroduceerd zullen worden.

Wachtdag

Niemand ging dit lezen. Ik schreef voor mezelf, om de dag te vullen en gedachten vast te leggen. Voor later, of voor “van mij af”. Schrijven doet je kijken, met andere ogen naar je zelfde zelf. Alsof het iemand anders is, die jij kan vastpakken, een theetje brengen en zeggen dat het allemaal goed komt.

Een dag duurt lang als je wacht tot hij voorbij is. Als je steeds weer met je neus op de feiten en met je lichaam in de zetel wordt gedrukt. Jij, bezitter van een tomeloze energie, moet recupereren van bezoek. Jij, die letters verslond met een snelheid die je ogen niet konden volgen, vindt dat een boek te veel concentratie kost. Jij die je tijd te kostbaar vond voor de computer, hoopt bij elke refreshbeurt dat Facebookvrienden hun leven in honderden foto’s met de wereld zullen delen. Jij die beweerde je nooit te vervelen, telt gelaten de uren af.

Je hebt hem al verwenst, de pijn die in jouw plaats nee zegt op elke leuke uitnodiging. De duizelingen die rechtstaan doen tintelen. De vermoeidheid die jou in een zomerse winterslaap dwingt. Je hebt gehuild en gevloekt en hem gesmeekt om weg te gaan. Maar na een goede dag, zo één waarin op een plan een uitvoering volgt en je een glimpje van een vroeger zelf ziet, merk je dat je op hem gewacht hebt. Dat je hem miste. En als hij daar weer is, omarm je hem, als een vriend die terugkomt van een veel te lange reis. Je begint aan elkaar te wennen, elkaars gezelschap te aanvaarden. Het is niet donker hier, letterlijk noch figuurlijk. De zon schijnt; jij kijkt toe van achter het raam.

Zo glijden de weken als wolken voorbij. Maar je klaagt niet. Je wuift de triestige smileys in lieve berichten weg, en zegt dat het allemaal kwestie van het juiste perspectief is. Dat genieten van feestjes kan, ook als je ‘happy birthday’ zachtjes meezingt uit het bed van de gastvrouw en tijdens het dessert de drukte wegslaapt. Dat je enkel verwachtingen moet bijstellen om blij te kunnen zijn met de dag. Dat het zo simpel kan zijn. Ziek zijn leerde mij toch mooi een levensles.

Vervelend nieuws en een klein naaisel

Dat bloggend Vlaanderen zijn leven met de was mee buitenhangt, schreef ik. Een zin die - althans wat deze woonplek betreft - slechts gedeeltelijk waarheid bevat. Hier leest u vrolijke flarden uit (het creatieve deel van) Eva's leven. Natuurlijk valt hier met regelmaat een vloek of een zucht, maar die deel ik eerder met naasten dan met de wereld. Bij uitzondering gaan de gebloemde gordijntjes van dit stekje even open, voor een aankondiging van rust op alle vlakken.

De mysterieuze oorzaak die mij gedurende het semester al zeven weken velde, keerde met de intrede van de vakantie vrolijk terug. Zijn ontvangster was daar iets minder tevreden mee, maar naar haar mening werd niet gevraagd. Een eerste strategie was negeren. De "het-gaat-goed"-schijn hooghouden, hopende dat De Pijn zoals een huis-aan-huis-verkoper vanzelf zou afdruipen. Daarna volgde boosheid, op het lichaam dat geen rekening leek te houden met de wensen, plannen en ideeën van het hoofd. De laatste fase is de moeilijkste: leren accepteren dat dagen gevuld mogen worden met slapen, en tevreden leren zijn met goede momenten (die er zijn, gelukkig!) en kleine verwezenlijkingen.   

Ik schrijf en herschrijf, en wil eigenlijk liever wissen. Want schrijven is toegeven, voor mezelf en voor de wereld. Pijn is in vier maanden een ongevraagde metgezel geworden, wiens gezelschap ik maar langzaam leer aanvaarden.

Of ik kan naaien? Jawel. Een uurtje, een halfuur, maar vaker ook niet. Alle creatieve plannen ten spijt kies ik dan voor eenvoudige dingen, voorzien van uitleg en patroon. Voor het zilveren feestje van Wouter en Annick maakte ik, ter verpakking van het echte cadeau, een rond mandje uit ZoGeknipt2's kokerfestival. Dat deze levendige kleuren de voorbode mogen zijn van nog minstens 25 mooie jaren!

Edit (voor de bezorgde zielen): Wat begon met oververmoeid zijn in april groeide en bleef iets langer hangen. Een naam en een oplossing laten op zich wachten. Hopelijk verdwijnt het even mysterieus als het gekomen is!

Nina Culottes

** English version here **

Het wereldwijde web is een fijne woonplaats. De huizen in de Naaistraat dragen vrolijk gebloemde gordijntjes en zelfs 's winters lijkt de zon er te schijnen. De buren zijn gelijkgestemden en strooien steeds met complimenten. 'Gezellig koffiekransje' benadert de werkelijkheid in mijn aanvoelen dichter dan 'mondiaal gebeuren'. Een koffiekransje met onbekenden die tegelijk bekend aanvoelen, omdat je meeleeft met hun kleine en grote zorgen, en omdat jij de inhoud van hun kleerkast vermoedelijk beter kent dan hun wederhelft dat doet.

Hoewel ze hun leven met de was mee buitenhangen, blijven de echte gezichten meestal achter de luiken verborgen. Gelukkig bevinden zich onder de buren ook mensen met zin voor initiatief, die events op poten zetten waar de namen een gezicht, een accent en een manier van lopen krijgen. Ik genoot van de Blogameetup en het Zonen09-feest, van babbels met dames die even leuk zijn als hun (schrijf)stijl en hun foto's. Meestal blitzgesprekken, want "er zijn er zo veel en ik wil iedereen gezien hebben" (wat nooit lukt, overigens. Ik eindig de avond steeds met lichte spijt om alle mensen die ik miste). Blitzgesprekken, omdat mijn kleine hartje stiekem vreest dat men mijn gezelschap beu zou raken.

Privédates zijn meer mijn ding. Ik had vele gezellige dagen met deze leuke dames, een koffiedate met mijn naamgenote, en deze zomer mocht ik daar een naaidate bij An aan toevoegen! Compleet met heerlijke quiche in een mooi interieur en chauffeur van en naar het station. Op de planning voor die dag stonden de Nina Culottes van Compagnie M. Na een dag soldenzoeken met de onmogelijke opdracht "een short met hoge taille en wijde pijpen", leek zelfmaak mij een snellere optie.

Mijn maten zweefden tussen XXS en XS, dus tekende ik voor de zekerheid (tijdens een babysitavond, op papieren tafelkleed bij gebrek aan patroonpapier. Zo gaat dat hier.) de grootste van de twee over. Of  het aan de licht rekbare gabardine, mijn verhoudingen, de maatvoering, of een combinatie van voorgaande lag, geen idee. Ik stikte, paste, versmalde, en herhaalde die volgorde een drietal keer. Uiteindelijk haalde ik uit de middenachternaad 8 cm weg, en zit Nina als gegoten!

De meningen zijn verdeeld. Vader vindt het maar zozo, vrienden vinden het één van mijn topstukken. Ik ben vooral tevreden met een effen uitbreiding van de collectie, en met hoe het uitdraaide zoals ik het in mijn hoofd had: een hip shortje met een knipoog naar de badmode uit de fifties.

Foto's namen we op prachtig Burano, als semi-professionals. Ditmaal had ik, naast mijn buitengewoon getalenteerde huisfotografe, namelijk ook een persoonlijke stylist ter beschikking, die de fotografisch meest interessante positie van handen en andere lichaamsdelen bepaalde.

Gedaan met twijfelen over de juiste pose of de mooiste lach. Enkel een dame met een reflecterend scherm ontbrak nog in de entourage :)

PS: (On)bekende gezichten met interesse in (naai)dates, laat u horen! Ik breid mijn scala aan positieve ervaringen met de buren gaarne uit.

Patroon: Nina culottes - Compagnie M
Stof: koningsblauwe stretchgabardine - Pauli
T-shirt: Marco Polo

Mambo!

** English version here **

Het (Vlaamsche en Internationale) patronenlandschap breidt zich razendsnel uit, en die groei doet zich voornamelijk voor in de kleinere maten. U slaat mij om de oren met testrondes en prachtige kledingkastuitbreidingen voor dochters en zonen. Ik lees met de glimlach en onthaal wat ik zie op de gepaste ooh's en aah's. Hoewel - toegegeven - soms stiekem vergezeld van een klein beetje hartzeer.

Het niet-hebben van eigen gebroed is bij wijlen zeer aangenaam. Ik trek de deur achter mij dicht wanneer ik wil. Ik vier vakantie zonder ingenieuze opvangregelingen. Ik kan twee dagen rondlopen in dezelfde outfit zonder gevaar voor snotvlekken. Met uitzondering van een occasionele babysitavond kan ik ongestoord een volledig WC-bezoek volbrengen. Maar die schattige patronen en dito stoffen, daarvoor zou ik met plezier eens wat nageslacht fabriceren. Gelukkig is er Liv om die steekjes van jaloezie te compenseren. Gelukkig ben ik zelf in het bezit van een figuur dat weliswaar buitengewoon lang, maar verder gemakkelijk te bekleden is. 

Dat kinderpatronen vergroten nog een van mijn specialiteiten ging worden, zei zij. Ze kreeg gelijk.   Net als meerdere blogkinders heb ik intussen Charlie, Antoinette, de Whole Grain Baby Halterdress en dit shortje in mijn kast hangen. Vlak voor vakantievertrek voegde ik een uitbreiding toe. Ik tekende, knipte en stikte een Mambo: het fiftieskleedje dat mij overhaalde om Homemade Mini Couture in huis te halen. 

U ziet hier een kopie van Mambo in extra-large-variant. Hoe ik dat deed? Ik tekende het bovenstukje van de 140 over en paste dat aan met behulp van een passend voorbeeld uit mijn patronencollectie. Mambo voorziet een klein rimpeldetail ter hoogte van de borst, puur voor esthetische doeleinden. Maar wie zegt dat rimpels geen vervanging voor nepen kunnen zijn? Mijn bescheiden borstpartij indachtig maakte ik dat deel vijf centimeter breder. Verder behield ik alle lijnen uit het oorspronkelijke patroon, en voerde ik enkel verlengingen en naadwaardetoevoegsels door. Met dit als resultaat:

Er zijn zo van die naaisels waar je onverdeeld trots op bent. Die je liefst dagelijks rond je lijf zou draperen, en waarvan je hoopt dat tekenen van slijtage dit stuk zullen overslaan. Mambo is wat dat betreft eerder een geval van "schoenmaker, blijf bij je leest". Maar hoewel prinsessennaden mij nog steeds het meest flatteren, ben ik heel tevreden met deze kledingkastuitbreiding!

Oorzaak van die tevredenheid is de stof. Een zalig zachte voile, die gecombineerd met de rimpelrok de illusie wekt dat je in Evakostuum door de Italiaanse velden wandelt. Dit kleedje was bij 38°C dé compromis tussen de wensen van mijn lichaam (Afkoeling! Nu!) en de sociale conventies wat betreft lichaamsbedekking. 

Zus en ik deden van fotoshoot op wat wij 'een idyllische locatie' plachten te noemen, maar waar onze Italiaanse gastvrouwe gewoon dagelijks haar was ophangt. Allemaal een kwestie van waar men de standaard legt, nietwaar?

De huishond kwam ons vergezellen. Zich totaal onbewust van de schoonheid van zijn territorium, maar daarom niet minder tevreden met de aanwezigheid van potentiëel aandachtgevende gasten! 

stof: Forest Hills Sweet voile - Anna Maria Horner (één van mijn laatste Amerikaantjes)

patroon: aangepaste Mambo uit Homemade Mini Couture

Tra gli Italiani

Tussen de Italianen, daar vertoefde ik de afgelopen drie weken. Tussen de zonnestralen en het lekkere eten, de prachtige natuur en de pittoreske stadjes. Dankzij de uitgekozen verblijfplaatsen evenwel niet tussen de drommen toeristen. Onze laatste stop in de stad van het water vormde hierop een uitzondering, maar drie dagen drukte waren dankzij Venetiës schoonheid niet eens onaangenaam.

Week 1 van 3 spendeerden we op, in en rond het meer. We zwommen, huurden een bootje, leerden wakeboarden (een activiteit waar ondergetekende geen uitzonderlijk talent voor lijkt te bezitten), en bezochten het eiland middenin.

De tweede week bevonden we ons in de groene heuvels. De dagtemperatuur ging flink de hoogte in en verving de sportieve plannen door luieren met een occasionele (stads)wandeling.

Eindigen deden we met een echt stadsbezoek. Het San Marcoplein en zijn basiliek, het Dogenpaleis en de Canal Grande, maar ook het eiland Burano en de biënnale van de hedendaagse kunst.

De meegenomen schrijfblok tekende ik vol kleedjesontwerpen, klaar voor uitvoering nu ik met mijn geliefde machinepark herenigd werd!

** For my international readers: from now on, I will be blogging in English as well! You can find the English blog here **

Birthday Princess in Finch

Lief Livje viert een zomerse verjaardag. Zeven, zowaar. Ze leest. Ze zwemt schoolslag. Ze vertelt honderduit over haar BFF’s en haar liefjes (dat de namen in beide categorieën wisselend zijn, doet vermoeden dat de diepere betekenis ervan pas later zal doordringen). Ze schiet de hoogte in en elke lach toont trots haar ‘grotemensentanden’. Een Liv van zeven, die tegelijk droomt een prinses te zijn en die een pop heeft met hoogtevrees. Die groot is en toch zo klein. En nog steeds past haar handje perfect in het mijne.

Wat Liv nog gebruiken kon (bij wijze van vestimentair verjaardagscadeau), vroeg ik haar mama. Het antwoord heette ‘speelkleedje’, wat ik meteen associeerde met tricot. En met het voorpaginajurkje met toepasselijke naam dat mij jaren geleden de Ottobre deed kopen. Princess Castle, een comfortabel kleedje met veel bewegingsvrijheid en weinig strijkwerk, eigenschappen die respectievelijk de prinses en haar hofhuishoudster weten te plezieren. Hier vond ik een prachtige handleiding, die ik zeker gevolgd zou hebben als ‘handleidingen volgen’ geen spontane aversie bij mij zou oproepen. Ik las er wel handige maattips, en knipte uiteindelijk de 122, zonder naadwaarde aan de zijkant en met verlengde rok, voor de dame die exact 128 centimeter meet maar wiens omtrekken zich in de maattabel op 122 situeerden. Maatkiezen voor niet-eigen kroost blijft steeds spannend tot de pasbeurt, maar die bewees dat ik perfect koos!

Na een review van het patroon kan eentje van de stof niet ontbreken. Finch Fabrics, een nieuwkomer die stoffenland in sneltempo verovert met prachtige prints in een stevige maar soepele tricot. Ik koos de muntkleurige bloesemversie, die mooi afsteekt tegen Livs zomerse velletje. Minpunt is wel dat de print langs één zelfkant loopt, waardoor je tegen de draadrichting in knipt (een licht ongemakkelijk gevoel voor deze perfectioniste). De kwaliteit van de stof compenseert echter ruimschoots het gevreesde 'doorhangeffect' waar ervaren naaisters met of zonder vermanende vinger voor waarschuwen. Ik ben fan!

De zevenjarige was meer dan tevreden met haar vervroegde verjaardagscadeau (ik typ dit bericht in een strandstoel, bij 33°C en met uitzicht op het meer. Moehaha.) Zoals steeds werkte ze vrolijk mee met mijn foto-ideeën. In stijl met de stof bloeit ze open zodra wij er met z'n tweeën op uit trekken.

“Als ik lach, heb ik gaatjes”, zei ze. “In jouw mond?”, vroeg ik, verwijzend naar de tandenwisseling halverwege voltooiing. “In mijn wangen”, antwoordde ze, “net als jij. Daarom passen wij bij elkaar.” Ze sommeerde mij tot kleermakerszit en vleide zich in het zo ontstane kuiltje, net zoals ze deed toen ze nog kleuter was. “Zo”, zuchtte ze tevreden, “dat was lang geleden. Gelukkig herkent jouw schoot mij nog.” Zeven, maar wat is ze nog klein.

stof: Kersenbloesem tricot (Finch Fabrics) bij Lanalotta

patroon: Princess Castle - Ottobre 4/2013

Antoinette et Georgette

Ik stel mij twee zusters voor. Midden tachtig, nooit getrouwd, altijd samen gebleven. Oud geworden in het huis dat hen al kent vanaf hun eerste lach. Vrolijk en kwiek, en voor hun leeftijd nog verrassend bij de pinken. Dagelijks naast elkaar, op het oude houten bankje in de zon, met een lauw geworden kopje koffie. Georgette, voorbestemd voor verantwoordelijkheid, die haar moeder lang geleden beloofde dat zij zou blijven zorgen. Antoinette, het kleintje dat in haar zusters ogen nog steeds niet boven het aanrecht uitkomt.

Volledig fictief zijn ze, de gezusters. Bedacht tijdens een namiddag naaien met hun namen. Antoinette, het patroon dat ik drie jaar geleden kocht voor Van Katoen. Georgette, de webshop waar ik even lang geleden deze stoffen parel bestelde. Een rijpingsproces dat zelfs voor deze trage naaister 'lang' heet, maar met resultaat waar ze helemaal tevreden mee is.

The Antoinette dress by Spiegelstiksels (a beautiful children's size dress, sadly not for sale anymore) inspired me to draw this dress for myself. I've loved the pockets, the bow collar and the V-shaped back since I first saw the pattern here. The fabric I used is Cloud Nine's On Point Minty, combined with mint for the bodice and yellow for the collar and the piping.

Antoinette is er voor meisjes tussen 4 en 8, een categorie waartoe ik al een eeuwigheid niet meer behoor. Ik nam dus een evergreen als basis, en tekende van daaruit een Antoinette-lookalike.

Het kraagje…

… de ruguitsnijding…

… de rok met haar plooien en haar prachtige zakjes. 

De solden leverden mij meteen bijpassend schoeisel en bedekking voor nu ondenkbaar lijkende koudere dagen.

Let's rock the summer!

Patroon: zelfgetekend, naar Antoinette by Spiegelstiksels (helaas niet meer te koop)
Stof: On Point Minty - Cloud9
Effen stof: gele katoen, muntkleurige stretchkatoen - Pauli
Vestje en sjaal: Lola&Liza
Schoenen: Brako
Handtas: Mer du Nord

De Uitslag der Examens

(die laatste twee titelwoorden om U ervan te verzekeren dat dit geen deel uit een medische encyclopedie zal worden)

Een kort maar vrolijk bericht voor de nieuwsgierige facebooklozen: de examenresultaten zijn binnen en roepen GESLAAGD VOOR ALLE VAKKEN! Tegen alle verwachtingen in - die zeven weken avant-blok ziekzijn waren niet echt bevorderlijk voor de studie-efficiëntie - en met cijfers om gezien de omstandigheden 'U' tegen te zeggen.

Ik vierde met bubbels, en daags nadien met een grote schoonmaak van de naaihoek (wat dankzij de zuiderse temperaturen uiteindelijk een driedaagse werd). Tijdens het plooien en sorteren ontstonden meer ideeën dan mijn volledige naaicarrière ooit zal voortbrengen. De inspiratie en bijhorende goesting zijn terug! Al zou een professionele ideeënuitvoerster ter mijner beschikking nog beter zijn ;)