Jumpsuit, voor en door Zus.

Een lege vakantiedag. Een liefde voor jumpsuits. Een feestelijke outfit op de kooplijst. Een prachtige stof in de kast. En een zus die plots vroeg: "Zullen we samen iets naaien?"

Beginnen bij niveau 1, dat is niks voor mij. Geen schorten of stiklijnen; komt er bezoek in de naaihoek, dan gaan we meteen voor de uitdaging. Damesrokken, kussens met paspel, een hemd (soon to be blogged!),... Zus en ik stikten samen een jumpsuit!

Voor het eerst in vandaag exact 3 jaar bloggeschiedenis wisselden zij en ik de rollen om. Zij naaister, ik ernaast. Zij model, ik fotograaf.
We kozen in samenspraak voor een Knipmodepatroon met draperiehals, zakken, en knoopjes op de gerimpelde schouders.
 

Bij de eerste pasbeurt bleek het model wat kort en weinig getailleerd, wat we oplosten met een vrolijke strook tricot in exact hetzelfde rood als de vierkantjes.

Trots ben ik, op mijn kleine zusje. Die de naaimachines perfect wist te temmen (al bestaan er in haar jargon nog steeds weinig vriendelijke woorden voor de overlockpedaal) en vol geduld en precisie haar eigenste prachtstuk ineenstak.

Achter de camera doet ze het prima, maar ervoor duidelijk ook!

patroon: model 21, Knipmode juni 2014
stof: Like a Dandy, Atelier Brunette, bij Hexagoon
rode tricot: gerecycleerd uit een T-shirt
knoopjes: Veritas

Alive and kicking

Gedurende de maand juli bracht ik welgeteld 5 nachten door in eigen bed, waaronder afgelopen nacht. De teller zal op 5,5 blijven steken, want om 4 uur morgenvroeg (heel vroeg) vertrekt de vlieger richting Athene - en dat liefst met mij erop. 

Eerst hadden we een weekje Zoutleeuw, om er wat in te komen. Een dorp dat trots de naam 'Stad' (met hoofdletter) draagt en waar ik met een bende toffe mensen genoot van samen zijn. Tussenin pikte ik nog even een trouw- en een buurtfeest mee, waarna bus en boot mij naar Zweden vervoerden. Aldaar peddelde ik 10 dagen rond op de Värmlandse meren en merkte bij thuiskomst dat zowel mijn slaapzak als mijn hart in het land van de eland en de lynx waren achtergebleven. Maar tijd om te treuren was er niet, want tijdens mijn afwezigheid werd er een familiaal bezoek aan Parijs gepland. U kent dat wel - Eiffeltoren, Centre Pompidou, Champs-Elysées, wandelingen langs de Seine, goed eten. We zagen Kittel de laatste etappe van de tour winnen en vergaten meteen dat daarvoor 7 uren in de blakende zon moesten worden doorgebracht. 

Iets in mij vond dat de hoofdstad van de mode niet bezocht kon worden zonder één van de huidige trends rond mijn lijf. Ik paste een jumpsuit bij CKS, maar mijn 1m83 kwam zoals gewoonlijk niet overeen met de traditionele pijplengte. Al een geluk dat de gezusters mijn redder in nood blijken bij zulke vestimentaire problemen. Ik mat de jumpsuit in kwestie netjes op en tekende aan de hand van die notities een eigen patroon - met verlengde pijpen, uiteraard. Bij Pauli kocht ik tricot, en het stikken ging verbazend vlot. Op één dag tijd was daar hetgene wat ik voor ogen had.

Na een goedgevulde en bovenmatig warme dag in het stoffige Parijs vonden we verkoeling in een fontein. Daar dit één van de enige plekjes in de stad bleek waar geen alom aanwezige Japanners door het beeld drentelden, kozen Zus de fotograaf en ik de fontein als locatie voor een mini-fotoshoot. 

Ik leef dus nog, voor het geval U daaraan begon te twijfelen. Voor de volle 300% geniet ik van de waarschijnlijk de langste vakantie uit mijn leven. De laatste etappe van de Grote Reismaand wordt ingezet. Nadien is er tijd met hopen om de onderweg verzamelde ideeën in afgewerkte producten om te zetten. Tot binnenkort!