Mijn 10 van 2015

Ik vond dit stokje vorig jaar geweldig. Stilstaan bij je eigen jaar en wat daar fijn en gelukkig van was. Wegdromen bij mooie momenten en de beelden die er een herinnering van maakten. Ik was dan ook ontzettend vereerd toen ik het van haar mocht vangen! Mijn gelukjes-overzicht van 2014 vind je hier. En omdat leuke dingen zich uitstekend lenen tot traditievorming, gooi ik dit jaar met plezier opnieuw het stokje op, uit de vergetelheid en in de spotlights!

2015 was, veel meer dan haar voorgangers, een jaar vol ups en downs. Een jaar met sterke vriendschappen die sterker werden. Met fijne uitstapjes met fijne mensen naar fijne plaatsen. Met veel Liv voor mijn lens, waar we allebei van genoten. Maar ook een jaar waarin de slaapkamermuur het standaard-uitzicht werd, waarin ik leerde leven met een metgezel die ik liever -zoals zij voorstelde- naar pakweg Novosibirsk had gestuurd. Een jaar met moe en ziek (8 months and counting), maar daardoor veel tijd om na te denken over het leven en wat ik ermee wil. Een jaar waarin ik nog meer leerde genieten van kleine dingen.

Een mooi jaar, 2015. 

                          

1. Beginnen met een beeld van uzelve mag dan wat ijdel overkomen, ik kijk vooral naar de  herfstblaadjes, de prachtige Lotte Martens-stof en de wedstrijd-outfit. Deze foto maakt mij blij omdat hij mij doet denken aan:
- de zeefdrukworkshop die ik bij Lotte mocht volgen en die mij, naast een geweldig resultaat, ook fijne nieuwe contacten opleverde
- de allereerste keer volledig uit het niets een damespatroon tekende
- de shoot met vaderlief
- het winnen van de wedstrijd en het vieren daarvan met lieve lieve Jan
- de blikken die deze outfit mij op straat oplevert ;)

2. Met stip mijn lievelingsfoto van het afgelopen jaar. Liv en ik in een Bokrijks raam, kijkend naar Ilias die leert weven van een Bokrijkse dame. Een foto vol spannende tegenstellingen: vroeger en nu, licht en donker, kleur en zwart. En, best of all, genomen door de "ik-zet-wel-een-stap-dichter-als-ik-wil-zoomen"-mama. 

3. Een fotografieprijs zal hij niet winnen, dit snapshot van het galabal. Maar de prijs voor liefste vrienden, die gaat naar de twee schatten rechts van mij!

4. Zus in ons bootje op een Italiaans meer. Ik hou van haar lach en de wind die haar haren doet dansen.

5. Zonsondergang aan datzelfde meer. Denk daarbij de stilte van de avond en hoe die blauwtinten langzaam donker werden. Topmoment.

6. Het resultaat van een schildersessie met z'n tweetjes. Ik was aangesteld als oppas die namiddag, maar ik zou niet kunnen zeggen wie het hardste genoot.

7. Jan en ik op zonovergoten Burano. Ik zou zo terug het vliegtuig nemen!

8. Wat fotokwaliteit betreft geen hoogvlieger, maar hoge punten op de hilariteitsschaal en eentje die we vast nog jaren koesteren. De neefjes maten hun grootvader een cool kapsel en een 'attitude' aan.

9. Twintig jaar levensvreugde vieren met vrolijke vrienden en vallende sterren. De snelheid waarmee de zak marshmallows leeg raakte verbaasde mama -die ochtend in de Colruyt nog van mening dat je enkel kleuters met marshmallows kunt plezieren- ten zeerste. Mij blijft het vooral verbazen hoe snel het 'nacht' en 'nacht voorbij' is met hen.

10. Een foto die u al zag, maar waar ik naar kan blijven kijken. Om de kleuren die zo prachtig bij elkaar passen, de strohalmpjes en de concentratie op Livs gezicht. Om hoe dit beeld zo perfect onze uitjes samenvat: rust en liefde.

Ik wierp de “10 van 2014”, die zij de wereld instuurde, een tweede leven in. (En maakte het mezelf daarbij behoorlijk moeilijk. Maar tien foto's, what was I thinking? Nummer 11, 12 en 13 waren anders ook toppers!) Nu ben ik wel eens benieuwd naar de 10 van enkele van mijn favorieten onder de fotograferende naaibloggers. Sharon, Griet en Lies, wat zijn jullie lievelingsbeelden uit 2015?

Een ode aan de vriendschap (en een cadeau voor Kaat)

Ik zie. Regenkrullen. Een haartje van één van haar katten op één van haar schouders (Misschien verdwaald. Misschien zorgvuldig en uit liefde daar bewaard.). Muziek in haar hoofd en in haar oren. Vingers die zich dansend een weg over de snaren banen. Vrolijkheid en onzekerheid. Koffie in de ochtendles. Een agenda met kleurtjes zodat de week haar niet overspoelt. Honderden berichtjes over de kleine en grote dingen in het leven. Tekeningen en schilderingen. Oprechte interesse in de mensen rondom haar. Zweedse paardjes. Licht en gezelligheid. Breinaalden in een deken dat vele winters werk en warmte bevat.

Ik zie, en ik zie graag. Ik zie haar graag. Kaat, mijn beste vriendin en dito stofkeuze-assistente. Ze krult, zoals haar kater zijn staart: haar haren als het regent, haar neus van plezier. Ze zingt in haar hoofd, en ze klinkt mij als muziek in de oren.

Voor Kaat, lieve Kaat, maakte ik een lampenkap. Zelfde werkwijze als hier, in een herfstige stof voor haar warme kamer.

Dankjewel, lieve Kaat, om wie je zo prachtig bent. Geniet met eenzelfde gulzigheid van de komende twintig levensjaren!

Wie is wie?

Het was, zo vond ik, eens tijd om te voorzien in een WieisWie-pagina. Om trouwe lezers te behoeden voor telkens dezelfde introductie bij bepaalde constanten in Eva's leven, en om nieuwkomers die broodnodige informatie niet te onthouden. Daarom: een extra pagina, en de tekst daarvan (voor klikgemak) ook even hier.

----------------------------------------------------------------------------------------

Welkom in de virtuele woonst van Eva en haar grote liefdes. Die heten Naaien, Fotograferen, Schrijven, en De Mensen Waarmee Ze Zich Omringt. In 2012 vloeiden de vier samen tot deze blog,   door hun auteur graag gemetaforiseerd als een huis dat blijvende groei op alle vlakken documenteert. Het naamplaatje aan de voordeur refereert naar de saus van graagzien waarmee ze haar creaties en schrijfsels overgiet.

Hier wonen:

Eva. 20 jaren op de teller en al de helft van haar leven bevriend met de naaimachine. Autodidact, met internet en grootmoe als leermeesters. Bezitter van een groot hart waarin veel geliefden een kamer bewonen. Sinds ze als peuter het kleurpotlood ontdekte, laat ze haar creativiteit in elke denkbare vorm los op de wereld. Voor Eva aan iets begint, heeft ze een duidelijk beeld van het eindresultaat. Meestal komt dat niet overeen met wat kant en klaar in recept- of handleidingvorm beschikbaar is, dus "doet ze maar wat" (en dat heeft de neiging om positief uit te draaien. Zo niet blijven uw trommelvliezen liever uit de buurt.). 'Eigenwijs' zou een serieuze understatement zijn: als moederlief haar vraagt om patisson als avondmaal te voorzien, is de kans reëel dat zij bij thuiskomst door de geur van moussaka wordt begroet. De grijze cellen van Eva werken halftijds als student, de rest van de tijd vullen ze met een spervuur aan ideeën. Spaart ze haar creativiteit te lang op, dan slaapt ze niet meer en voelt het alsof haar hoofd explodeert. Met Oost-Vlaamse ouders, een woonplaats in de stille Kempen en een doordeweekse verblijfplaats in Vlaanderens oudste studentenstad kun je uit haar accent niet afleiden waar ze vandaan komt.

De gezusters. Bernina B380 en Bernina 800DL. Twee cadeaus van de grootmoe die als levensmotto "enkel het beste is goed genoeg" hanteert. De naaimachine kreeg Eva op haar vijftiende verjaardag, na een jarenlange eerste plaats op verlanglijstjes allerhande. Enkele jaren later vervoegde de overlock het gezelschap. Wegens hun kwaliteit en reputatie worden de gezusters ook aangeduid als het wagenpark dat bij dit huis hoort. Met z'n tweeën zijn ze partners-in-crime bij het uitvoeren (en bij wijlen tegenwerken) van Eva's plannen.

Een schare tijdelijke bewoners, die ten minste twee kenmerken delen: een plekje in het hart van Eva, en een maaksel van die laatste in hun (keer)kast. 

- Ilias. Het neefje van negen dat zich verwonderd laat inleiden in de wereld van stoffen en garen. Zelf naaien doet hij met veel plezier en precisie, maar even graag wordt hij verwend met een door zijn nicht gemaakt item. Modebewust en met oog voor detail weet hij precies wat hij wil. 'Stoer' en 'comfortabel' zijn twee vereisten om de kledingkast van Ilias te mogen betreden. Als kleine sportman droomt hij van wereldtitels; gelukkig zijn die in zijn uitgebreide fantasie makkelijk bereikbaar. 

- Liv. Ooit een verlegen vogeltje, nu een flinke dame van zeven. Sinds de eerste kleuterdag kijken haar grote ogen vol vertrouwen op naar Eva, die de titels 'babysit' en 'kleermaakster' draagt. Liv geniet van elke handgemaakte kledingkastuitbreiding maar nog meer van de fotoshoot die erop volgt. Deze kleine kunstenares tekent en schildert aan een onnavolgbaar tempo. Als er een wedstrijd in schattige uitspraken zou bestaan, kaapte ze zeker de hoofdprijs weg. (Bevooroordeeldheid van de jury sluiten we daarbij niet uit.)

- Zus. Huisfotograaf wat beelden van Eva betreft, en daardoor meestal achter de schermen. Een onterechte plaats, want zonder Zus zou het hier maar kaal zijn. Naast de fotografie neemt Zus ook de begeleidende muziek in de naaihoek voor haar rekening. Wanneer ze zich zelf achter de machines waagt, blijft ze liefst uit de buurt van de overlock. Een lege vakantiedag bestaat niet in haar agenda: altijd zijn er vriendinnen om plannen mee te maken.

- Broer. Lengte 2m02 doet hem bukken bij elke deur, en stevig verlengde kledingstukken van zusters hand appreciëren. De weinige tijd die hij zonder bal doorbrengt, wordt gevuld met uitrusten en toeschouweren bij andere sporten. Ooit groentenweigeraar, maar sinds het topsportstatuut gaat alles wat eetbaar is vlot en in grote hoeveelheden naar binnen. Met zijn rake opmerkingen brengt hij elk gezelschap aan het lachen. Broer is een kei in uitvoeren maar houdt niet van bedenken. Niemand is zo efficiënt als hij.

- Kaat. Beste vriendin sinds de eerste dag die we samen op de Leuvense lesbanken doorbrachten. Bij de kwaliteitenbedeling door de Schepper kreeg Kaat een aanzienlijke portie muzikaal en tekentalent. Ze is de gedroomde assistente wat stofkeuzes betreft, en de gedroomde vriendin wat al het andere betreft.

- Jan. Bron van kennis, voornamelijk in de categorieën kunst en het menselijk lichaam. Klankbord voor Eva's ideeën, medeontwerper en -uitvoerder ervan. Jan was eerst gewoon kotgenoot, maar werd gaandeweg beste vriend. Om die titel te verliezen zal hij flink zijn best moeten doen.

- Onzichtbaar woont hier ook grootmoe. De mama-van-mijn-mama, die de geboorte van haar eerste kleinkind aangreep als reden om te leren naaien, en haar kennis en passie later overbracht op diezelfde kleindochter. Van grootmoe leerde Eva de beginselen: rechtdoor stikken, zomen, blinde ritsen insteken, rimpelen en overlocken. Grootmoe is de verpersoonlijking van perfectionisme: het gebeurt dat ze 's nachts opstaat om een scheve naad te tornen. Ze heeft een neus voor kwaliteitsstoffen en let daarbij pas in vierde instantie op de prijs. Bij elk wild plan van Eva zet grootmoe een bedenkelijke blik op, wat voor haar kleindochter een extra stimulans is om het tòch te wagen. Meestal knikt grootmoe nadien goedkeurend, waarna ze voor de zekerheid even de zomen controleert. 

Verder zijn daar ook ouders, grootouders, vrienden en een leger kindertjes die hier af en toe passeren en, zo u mij kent, steeds met verhaal geïntroduceerd zullen worden.

Blokbeelden - juni

Een serie die ik in december startte, en gaarne omzet in traditie: dingen waar ik blokblij van werd! De studiegerelateerde tussenstand na januari (zijnde: cijfers die "geen herexamen!" riepen) leverde mij een smartphone met fotomogelijkheid op, waar ik intussen gretig gebruik van maak. De kwaliteit is niet te vergelijken met mijn geliefde Nikon, maar goed genoeg voor het vangen van kleine snoepmomentjes! Zoals daar zijn:

Studeren in het zonnetje.

Familiefeestjes met nog meer zon, waar Broer en neefje Ilias klonken met een colafles met speciaal opschrift.  De door die laatste gewenste band tussen hun beiden in één woord.

Speciale wolkenluchten tijdens die -toegegeven- veel te talrijke blikken uit het raam.

Glimlach met een wrang randje: spelfouten verbeteren in de cursus. Een moeilijk te verbergen allergie van ondergetekende :) Twee in evenveel zinnen. De nalezer had vast een lange dag gehad.

Post met vrolijke inhoud. Die, hoewel zelf betaald, als een cadeautje aanvoelde. Merci Lies en An voor het advies, merci Eva voor de snelle levering! #forevergoldfish

Fietstochtjes langs prachtige kleine wegen. Geen betere pauze dan deze schoonheid.

De allerfijnste (en langste, dat ook) pauze bracht ik echter hier door. Een dag die zij perfect omschreef en die gerust drie keer zo lang had mogen duren. Zo veel te babbelen dat ik zelfs niet dacht aan een foto. Gelukkig losten anderen dat op! Wie goed kijkt, spot mij en Charlie tussen een overdaad aan lekkers en fijne mensen. Ik blijf het zeggen, maar dat komt omdat het meer dan waar is: merci Sharon, echt waar. Voor 3 jaar prachtpatronen en een topfeest. Voor de stoffencollectie waarvan het muntkleurige (du-uh!) pareltje ligt te wachten op een bestemming. Hoera voor Zonen09!

foto: Pieke Wieke op Instagram #fabriclaunchzonen09

Maar het allerbeste moment? Dat kwam toen alles achter de rug was. Toen de boeken dicht mochten en we het einde vierden. Kaat en ik trokken een dagje naar Brussel, voor kunst en gezelligheid in goed gezelschap.

Nu: rust en naaitijd. De batterijen en de inspiratie opladen, zodat hier spoedig weer creatieve uitspattingen verschijnen!

Oliver & Emma

De schrijfinspiratie is even ver weg; na maanden van academisch taalgebruik lijkt mijn anders vlotte pen enkel nog ingewikkelde zinsconstructies en waarommakkelijkalshetookmoeilijkkan-woorden te produceren. Gelukkig schreef zij al uitgebreid en prachtig over deze twee voor elkaar geboren blogkinders.

We planden opnieuw een date, met stof, eten en goed gezelschap (al wat de naaister nodig heeft).  Zo'n dag waarvan je de gezelligheid niet wilt onderbreken met een fototoestel, en waarvan je achteraf spijt hebt dat er geen bewijsmateriaal is om over tien jaar met de glimlach aan terug te denken. Merci merci merci, again.

Ik was ongevraagd babysit van dienst en probeerde bij het tweetal al een kleine interesse in elkaar te wekken. Ze lijken zich echter nog niet bewust van hun voorbestemdheid.
Ik had ter stimulering voor een soortgelijk tweelingplan kunnen gaan, maar gezien we in een vrije maatschappij leven en uithuwelijking eerder uitzondering is, probeerde ik het lot nog niet te veel te pushen. (Hoewel. Als het kapitaal daar binnen de familie blijft, kunnen ze een stoffenwinkel beginnen!)

Plan 1 was er (vanzelfsprekend) eerst. Een ZoGeknipt!-jasje voor Oliver, omdat zijn mama ooit eens liet vallen dat ze daarvoor een aankoop van het boek overwoog. Ik behoorde niet tot de fans van het eerste uur betreffende recept 23, maar na dit exemplaar ga ook ik overstag! Eenvoudig naaiproces voor maximaal resultaat. Wederom kreeg ik stofkeuze-assistentie van mijn allerbeste vriendin.
Ik had bescheidenheid gepland, maar de trots tijdens het typen overwon: kijk naar die doorlopende vosjes!

Emma kreeg een wolkenkussen, waarbij ik voor het eerst mijn koordvoet gebruikte. Mits kleine oefening: zalig borduurgerief! De ene kant een gezichtje en badstof, de andere kant een naam en een restje van hier (nadat Emma's grote zus bij het maken van deze spontaan enthousiast werd over de kleuren).

Zo droeg ik alvast een klein steentje bij aan het uitgebreide handgemaakte familiekapitaal. Toekomstige kleinkinderen kunnen zich in vosjes hullen en op wolken slapen!

Met vertraging: mijn 10 van 2014

Zelfs vijfminutenpauzes konden er deze examenperiode niet vanaf. Maar ik hou mijn belofte, zij het met vertraging: hier de 10 favorieten van 2014! 

Het maken van een selectie bleek minder simpel dan gedacht. De mooiste momenten van het afgelopen jaar zitten netjes geklasseerd in schuifjes in mijn hoofd, maar werden niet altijd op beeld vastgelegd. Edoch, ik presenteer U tien momenten waarop mijn hart een sprongetje maakte!

♥ bergen en vakantie. De onmetelijke Spaanse Pyreneeën, zon, schoonheid, en Broer en Zus daar middenin. De foto die mij al sinds hij genomen werd dagelijks op een glimlach trakteert wanneer ik mijn laptop openklap.

♥ Ilias. Een zomers dagje Bokrijk - één van de weinige plekken die mij zelfs na tientallen bezoeken blijft bekoren. We stappen de drempel van de naaiende hoedenmaakster over, en Ilias meldt meteen dat hij "ook een naaier is". Waarna zich tussen de achtjarige en de naaister een gesprek ontspint over stoffen en garen. Een ventje naar mijn hart, dat bovendien geweldig stond met zijn klakske.

♥ kaas en wijn en muziek en gezelligheid, met de allerliefste vriendinnen die Leuven mij opleverde.

♥ Liv en haar trompet. Geen nieuws voor u, maar moeilijk uit het rijtje weg te denken.Wat zie ik 
ze graag, deze foto!

♥ familie. Een feest waar we uren werk in staken, maar dat het meer dan waard was. Een familiefoto mocht niet ontbreken, en na enkele stijve versies vonden we dat het gerust wat ludieker mocht.

♥ ons gezin. De mooiste gezinsfoto van 2014, zij het onvoltallig aangezien Zus achter de camera stond. Een dagje Ieper voor mijn negentiende verjaardag, een lang gedroomd bezoek aan het In Flanders Fields museum en een eerste foto met mijn eveneens lang gedroomd verjaardagscadeau.

♥ mijn kotgenoten. Na de échte familie, mijn doordeweekse vervangfamilie. De vrienden waar ik altijd bij terecht kan, voor examendipjes en spelletjesavonden, voor babbels en uitstapjes en plezier.

♥ Kleuterschool Hoeven: het paradijs op aarde. De kindjes en de bossen die ik zo graag zie, op de plek waar ik altijd welkom ben. (Kleuters in de buurt van Kasterlee? Droomschool!)

♥ kampvuur. De gitaar, de sterren en de zingende vriendinnen mag u er zelf bij fantaseren.

♥ jullie allemaal! Voor jullie geduld en jullie lieve reacties. Daarom: dit kleedje, dat ik hier aanhad en bij U allen duidelijk blikken van herkenning opleverde. Deze foto als symbool voor die gezellige avond en de vele leuke dagen die daaruit voortvloeiden. (Marleen! Mieke! Annick!)

Tijdens het schrijven moest ik mij inhouden om niet overal ♥♥♥ te plaatsen. Elke foto, elk moment en alle mensen die daarbij horen, verdienen dat. Mijn hart is groot, en 2014 was een topjaar!

Blokbeelden

Zij vroeg naar mijn jaar. En of mijn hoofd eens van tussen de boeken wilde piepen om voor U de tien schoonste beelden van het afgelopen jaar op te snorren. Zeer zeker, zei dat hoofd. Het feit dat ze nog vertrouwt op het uitstervend ras der bakstenen toetstelefoons doet geen afbreuk aan de omvang van haar fotocollectie. Een beetje tijd, vraagt ze dus, want het doorscrollen van al die herinneringen neemt vast meer dan één vijfminutenpauze in beslag.

In afwachting toch wat foto's, zo op die laatste dag van het oude jaar. Niet om mijn berichtental alsnog de hoogte in de jagen, wat die oogst betreft was 2014 geen voltreffer. Ik schijn tegengesteld aan de wijnen te produceren, met toppen in 2012 en 2013 en een dal in het voor de Bordeaux beste jaar in tijden. U hebt steeds op één van beide fronten voordeel.

Een beeld van een jaar, daar doe ik even over. Maar een beeld van een week, dat lukt. Om U even terug te katapulteren naar die veelvuldig geroemde "schoonste tijd van ons leven": dingen waar ik blokblij van werd!

Het langzame slinken van het pagina-aantal. Elke bladzijde die mij dichter bij vakantie brengt, is goed voor een klein vreugdesprongetje.

Regen tegen de ramen. Niets zo gezellig als getokkel terwijl je droog achter de boeken zit.

Omdat de boog niet altijd gespannen kan staan: kerstfeestjes vol lekkers en gezelligheid, een tijdelijk leeg hoofd en onverwachte cadeautjes. Een uitbreiding voor mijn gekoesterde kerststal - die in Leuven achterbleef. De koningen hebben letterlijk nog een hele reis af te leggen.

Het uitzicht door mijn kamerraam. Schoonheid die motiverend werkt!

Leuke ontdekkingen tijdens het studeren. Uitgeleende nota's die dankwoordjes blijken te bevatten, en zorgen voor een glimlach tussendoor.

Winterse wandelingen tijdens de middagpauze, om het hoofd, de neus en de tenen op te frissen.

Verder viel hier bijster weinig te beleven afgelopen week. (Zie foto 1). Niettemin wens ik u allen het allermooiste voor morgen en de rest van volgend jaar!