topbar

zaterdag 8 juli 2017

Binnenkijken: een kot dat geen 'kot' is

Al sinds ik in september van kot veranderde, plan ik een mini-rondleiding door de 12 mdie ik rijk ben. Maar zoals dat gaat met plannen is er altijd wel een beter moment. Als het licht mooier valt, als die kaders eindelijk hangen, als er zin is in foto's nemen. De dag voor ik mijn sleutels inruilde voor drie maanden zomervakantie, schoot ik nog snel wat beelden. Zonder mooi licht maar met kaders, zonder de juiste lens maar wel met goesting. Geen perfectie, wel een goede oefening in goed-is-ook-genoeg. Wees welkom op mijn kot!


Een nieuw kot in een prachtig oud gebouw, met een tuin vol oude bomen die mij telkens vrolijk maken. Die ervoor zorgen dat het nooit warm wordt op mijn kamer, maar ook dat er nooit zon binnen schijnt. Onderbelichte beelden, u zult het ermee moeten doen. Ik krijg er dit uitzicht voor in de plaats 


In mijn dromen heb ik een echt huis om in te richten, vol kamers om met moois te vullen. Deze tijdelijke thuis is 12 mgroot, maar mentaal maak ik een onderverdeling in kamers. 

De inkomhal



De slaapkamer

Een 50mm-lens en een klein kamertje; de fotografen onder u kunnen zich al indenken dat er vooral detailbeelden zullen volgen. Van de muur boven mijn bed, bijvoorbeeld. Ikea-kruidenrekjes dienen daar als tentoonstellingsruimte voor mijn favoriete prentenboeken. Nog voor het eerste kind hier ooit geboren wordt zal zijn boekenkast gevuld zijn. Vandaag zijn kinderboeken vaak echte kunstwerken die ik maar moeilijk kan laten liggen. De tekeningen, de poëzie die door de zinnen zingt.  


Onder die kaders staat een bed, bedekt met de blauw-geel-groene neerslag van mijn naaicarrière. Ontelbare blokpauzes vulde ik met het knippen en stikken van ontelbare vierkantjes. De wazige foto doet het geheel geen eer aan, maar ik herhaal braaf mijn mantra: niet perfect is ook goed genoeg. 



De badkamer

Die bestaat gewoon uit een spiegel, een lavabo en een wasmand, maar kom. De vogeltjesbakjes houden functioneel-maar-lelijk toiletgerief uit het zicht.



De studeerkamer


Mijn prikbord zijn er eigenlijk vier, die doorgaans onder warme kookpotten horen te liggen (deze kurken onderzetters) maar ook prima dienstdoen als "niet vergeten!" decoratie.



De woonkamer

Twee zetels om vrienden te ontvangen, met leuke nieuwtjes of met liefdesverdriet. Ik geniet ervan om  te luisteren, met thee en met koekjes, naar studiestress of naar vakantieplannen. Eén van hen zei ooit: "jouw kamer is echt mijn rustpuntje in Leuven. Gewoon even op adem komen en het lijkt alsof de wereld hier eventjes stilstaat". Een prachtig compliment vond ik dat. In de drukte van de dag verdienen ze dat, dat de tijd even eeuwig is.



Voilà! Met vier grote stappen ben je door mijn kamer heen ;-)


Enkele weken eerder kwam Rob Stevens, huisfotograaf van de KU Leuven, langs om enkele promobeelden van onze residentie te maken. Mijn kamer en ikzelf mochten figurant zijn (en hij had een bredere lens), dus hierbij nog wat betere beelden!


Beelden van toen de kadermuur nog een gewone witte muur was. Intussen ziet hij er zo uit.


De prachtige houten kaders van het Deense merk Moebe waren een cadeautje aan mezelf. Twee platen van plexiglas en vier houten latjes, bijeengehouden door een rubberen ring die tevens als ophanglus dient. Eenvoudig en geniaal, zoals we dat van Scandinavisch design gewend zijn.


De haakjes die net wasknijpers lijken zijn van hetzelfde merk en dezelfde geniale eenvoud. Twee plankjes met een rubbertje ertussen. Ik kocht ze hier.


Die kaders en knijpers vulde ik met dierbare dingen in zwart-wit, als tegenhanger voor de overdaad aan kleur in de rest van de kamer. Een tekening die ik op een marktje kocht, een sashiko-schilderij dat ik van Sanae kreeg, een blad vol lieve verjaardagswoorden van mijn vrienden. 


En foto's veel foto's. Een trio van Bokrijk, eentje van aan zee, en eentje die Jan maakte maar er zo mooi tussen past. Mijn favoriet van aan zee in februari. En Mona in het groot op canvas. Ik ben nog steeds zo verliefd op dit beeld. Op de overgave en de onschuld, op het bevreemdende en tegelijk lieflijke van de zwaan.


Het Z-bord kocht ik in Haarlem, na twee dagen ijskoude zee die mij zo deugd deden dat ik dat gevoel in een souvenir wilde gieten. De Z van zee, van zilt, van zout, van zoet, van zalig en van zacht. Voor mij het symbool van "doe maar rustig, alles komt goed."


Alle foto's kreeg ik cadeau van Smartphoto. Een dubbel cadeau, want ik mag aan één van jullie een Smartphoto-bon van 30€ weggeven! Laat gewoon even in je reactie weten of je naam mee in de pot mag, dan maak ik op 20 juli de winnaar bekend.


Een lange, herexamenvrije zomer wacht mij. Ik kijk al uit naar de reizen, de naaiplannen, de uitstapjes en de niksdagen. Maar toch ook alweer naar volgend semester, als de zetel weer vol vrienden zit en ik thee en tijd kan schenken.

woensdag 31 mei 2017

Ben jij gelukkig?

Een lenteavond die als zomer voelde, op de achtergrond de nasmeulende barbecue. Het gezelschap lichtjes aangeschoten en daardoor wat filosofisch. Plots uit het niets de vraag: "Ben jij gelukkig, Eva?". Ik -nuchter, natuurlijk- antwoordde zonder nadenken en met de allergrootste glimlach. JA. Hoe ik dat wist? Als mijn hart ineens opspringt, gewoon, terwijl ik afwas of naar de winkel wandel, als het dan een vreugdesprongetje maakt en mijn hele lijf vult met warmte, dan weet ik dat ik gelukkig ben. "Mooi", zeiden de filosofen. Ze ontkurkten een volgend flesje. Met hun tanden, want dat kunnen zij. 

De vraag nestelde zich in mijn hoofd en bleef daar hangen. "Gelukkig?". Twee jaar lang dacht ik dat ik dat nooit meer echt zou zijn. Genieten van kleine blijdschapjes, dat wel, maar écht gelukkig? Dat gevoel dat je de wereld wilt omarmen omdat je zo blij bent dat zij aan jouw voeten ligt? Die hoop had ik samen met alle toekomstplannen diep opgeborgen. Tot mijn leven 180° draaide en er plots weer plaats voor dromen kwam. 

Echt gelukkig, dat ben ik. Diep intens gelukkig.

Ik leef met volle teugen, gulzig bijna. Ik drink de ervaringen die ik zo lang miste. Ik geniet van samenzijn, van zorgen voor anderen, van boeken, van zon. Ik geniet zélfs van het studeren (Wie mij kent, weet dat dat een prestatie is). Van de pure concentratie op één onderwerp, zonder daarbij te moeten schakelen tussen pijn en aandacht, zonder mijn lichaam te moeten dwingen om boven zichzelf uit te stijgen. Achter mijn boeken bedenk ik wat voor een gelukzak ik ben. Dat ik kan en mag studeren, dat ik zachtjes weer mezelf word, dat ik de luxe van de focus heb. Gewoon, ik en statistiek. En warempel, ik geniet. 

Gretig laat ik mij meevoeren op het ritme van 'gewoon'. Het trage, rustige ritme van dagen die bestaan uit eten en studeren. Met als grootste zorg niet of je ooit weer beter wordt, maar enkel of je die paar examenvragen juist zult invullen en of je nog voor sluitingstijd in de winkel geraakt. Even geen grootse dingen presteren maar genieten van de kleine dagen. Ook even geen ruimte voor naaien of bloggen of social media. Honderden ideeën in mijn hoofd, dat wel, en evenveel te bloggen foto's op mijn computer. Ik zou wekelijks berichten kunnen posten zodat hier weer wat te lezen valt. Maar ik doe het niet. Ik heb het eventjes druk. Met normaal zijn en daarvan genieten.

(Het verhaal bij deze foto lees je hier.)

donderdag 11 mei 2017

Cheeta's in een jasje

** For English, click here **

Dit jasje droeg Warre tot zelfs het laatste knoopje niet meer dicht kon.


Tijd dus voor een vervanger, want One to Hug blijkt het ideale jasje voor babymama's. Snel aan te trekken, comfortabel, en met een kap voor warme oortjes. De vorige versie was een Teigetjes-jasje, dit keer kregen cheeta's de voorkeur.

Cheeta's

Die Cheeta's zijn vanaf vandaag verkrijgbaar in de nieuwe collectie van About Blue fabrics: vier prints op hun bekende zachte sweaterstof, getekend door Eva Mouton.

Cheeta's

De print deed mij wat aan Mini Rodini denken, en ik was dan ook heel blij toen ik hem in mijn brievenbus vond. Kleine Warre evenzeer: het ventje zonder interesse in zijn kledingomhulsels begon enthousiast te grommen en te wijzen toen hij zijn nieuwe jasje zag.

Cheeta's

Het plan was paspel rondom, maar daar liet mijn denkvermogen mij ergens in de steek. De paspel die ik kocht, bleek 10cm te kort om het hele jasje te sieren. Na een nachtje oplossingsdromen besliste ik om enkel paspel aan de kap te verwerken, en het hele jasje te doorstikken met een siersteek. Minstens even tof, eigenlijk!

Cheeta's

Het leuke aan One to Hug is dat hij omkeerbaar is. Ik verbood mezelf om op stoffenjacht te gaan en koos de bijpassende voeringstof uit mijn eigen collectie. Streepjes van Nosh Organics die ik hier won en die even zacht bleken als de luipaardstof. 

Cheeta's
Cheeta's

Van maatje 56 naar maatje 86. Groeien, die Warre kan er wat van.

Cheeta's

Buitenstof: Cheeta's van Eva Mouton voor About Blue Fabrics
Binnenstof: streepjes van Nosh Organics
Patroon: One to Hug babyjasje, maat 86
Model: Warre, 1 jaar en 4 maanden

donderdag 4 mei 2017

Millie en Lucillie

** To read this post in English, click here **

Het babydekentje dat ik ooit voor -letterlijk- kersverse Jeanne naaide (No idea what I'm talking about? Herlees het hier!), is weer in gebruik.

Lucille1

Jeanne kreeg een zusje!

Lucille3
Lucille4

Deze foto bracht mij een glimlach. Om het nieuwe wonder en haar trotse zus, en stiekem nog het meest omdat het een meisje was. Want na een serie babyjongens in de omgeving, wou ik graag eens meisjesnaaien!

Millie1

Zoals steeds liet ik mij inspireren door het geboortekaartje. Faust, Jeanne en kleine Lucille, in een feestelijk dansje met roze strikjes. De zusjes, die laat ik feestelijk dansen in zwierige tricotjurkjes. En voor grote broer, bij wijze van grapje, een bijpassend strikje.

Kaartje

Grote zus Jeanne kreeg een Millie dress in maat 104, nog ietsje te groot maar zo hopelijk ook nog goed voor volgende winter. Ze waande zich in elk geval meteen een ballerina en poseerde met verve.

Jeanne5
Jeanne3
Jeanne1

Kleine Lucille, die had minder zin in een omkleedsessie. Maar op basis van de foto's kunt u vast vermoeden dat het jurkje haar geweldig zal staan, niet?

Lucillie1

Alle geluk, lieve Lucille! Dat je je mooie lach een leven lang mag bewaren en hem zo vaak je kan aan anderen mag schenken. Ik ben er zeker van dat een eerste stap is richting ideale wereld!

Lucille5
Lucille2

Patroon Jeanne: gratis patroon Millie dress, maat 104
Patroon Lucille: gratis patroon T-shirt met enveloppehals van de Droomfabriek, maat 62, met rimpelrokje eraan
Stof: Corax 03 jersey, Lotte Martens

maandag 24 april 2017

De dankjewelronde

Ik heb nog zo veel te vertellen, nog zo veel te schrijven over ziekzijn en over genezen. Over wat ik leerde en over wat nu in mijn hoofd leeft. Over hoe ik er nog lang niet ben en toch hoopvol (En tegelijk niet durf geloven dat het écht bijna gedaan is). Maar voor ik weer over mezelf begin, zijn er heel wat anderen die eerst een schijnwerper verdienen. Ziek was ik nooit alleen, en de reden dat ik het volhield was, naast mijn innerlijke optimisme, ook de steun van zoveel liefsten. Daarom eerst een portie dankbaarheid. Voor al die geweldige mensen waar ik nog nooit over schreef en die keihard een bloemetje verdienen.

Meer dan duizend dankjewels, dus, aan:

Jan, Hanne, Thomas en Sarah; voor jullie luisterend oor, jullie begrip, jullie knuffels wanneer ik ze nodig had. Het warmde mijn hart dat jullie er altijd waren, online, aan de telefoon of in ’t echt, op elk uur van de dag en nacht. Dat ik zonder verwachting mocht vertellen of juist mocht zwijgen, en dat jullie steeds leken te zeggen wat ik wilde horen. Ook de grootste optimist kent soms twijfels, maar toch is blijven glimlachen vaak makkelijker dan je tranen laten zien. Ik ben dankbaar dat ik bij jullie ook dat laatste mocht doen (Zelfs weten dat dat kon, was vaak al genoeg). Jullie waren -en zijn- zò belangrijk voor mij.

Kaat, Liisa, Lies, Katinka, Evi, Liv, Flo, Fien, Lisa en alle vrienden die veel te vaak zichzelf opzij moesten zetten voor mij. Merci voor jullie geduld en voor jullie lieve mee-leven, ook wanneer ik uitjes afzegde, ook wanneer ik lange tijd niets van mij liet horen. Elk op jullie eigen manier zijn jullie schatten, allemaal!

Mama en papa, omdat jullie niet van opgeven wilden weten. Papa die meeging naar elke consultatie en medische artikels uitploos op zoek naar net dié ene aanwijzing die mij erbovenop zou helpen. En mama die leerde om mijn pijn te lezen en er met haar warme glimlach was om mij op te vangen.

Mijn lieve familie voor de oneindig sterke schouders waar ik op mocht rusten. Lieve Broer en Zus, dankjewel voor jullie stille begrijpen; alle keren dat ik chagrijnig was van de pijn, alle keren dat leuke plannen niet doorgingen omdat het mij niet zou lukken. Grootmoe en grootva, Sylvie en Ilias, moeke en vake, voor jullie bemoedigende sms-jes en meeleven van op de eerste rij. Liefste grootva, ik weet zeker dat je van daar-waar-je-nu-bent ook blij bent voor mij.

Dr. Eva Smeets, voor het gidsen van de lange lange zoektocht. Ik bewonder je om je oprechte interesse, je open blik, je doorzettingsvermogen. De eerste dokter op mijn pad die bleef proberen en doorverwijzen en tegelijk goed het overzicht hield. “Ze mogen jou niet in het CVS-hoekje steken Eva, dat laat ik niet toe. Want zelfs al beantwoord je aan enkele criteria, dat is niet wat jij hebt.” Zonder die stelligheid had ik vast al lang de stempel ‘levenslang’ gekregen. (Niet dat één van ons beiden daarmee échte CVS-patiënten wil veroordelen. Maar dokters die niet graag toegeven dat ze het niet weten, zwaaien al snel met die afkorting, en daar wilde ze mij voor behoeden. Gelukkig maar, anders was de zoektocht vast gestaakt voor dit was gevonden.) Merci, dokter Smeets. Mijn mama zou een standbeeld voor je willen oprichten.

Lotte, zonder twijfel de beste baas van het land. Want zeg nu zelf: welke werkgever installeert een bed voor haar medewerkers, en vaste rustmomenten, en flexibele werkdagen? Welke werkgever leeft zo hard mee dat ze soms meer een tante lijkt? Naast de meest inspirerende werkplek en job heb ik ook nog eens de liefste chef. Dankjewel Lotte, voor zoveel vertrouwen in mij, in een periode waarin ikzelf dat vertrouwen begon te verliezen.

Thomas en Sanae, voor jullie boeken vol wijsheid die mij door de hopeloze dagen gidsten en mij hielpen om mijn optimisme vol te houden. Ik ken jullie niet, maar ik heb zo'n bewondering voor de manier waarop jullie in het leven staan.

En tot slot jullie allemaal, lieve lezers en blogvriendinnen, die mij van heel dichtbij of verderaf alle liefs en warmte stuurden. In één klein woordje of in een postpakket. Schrijven is mijn manier om om te gaan met de dingen die het leven voor mij uitrolt, en geen fijner publiek om voor te schrijven dan jullie.

Merci, lieve liefsten, voor zoveel gouden randjes rond donkerdagen ♥︎

woensdag 19 april 2017

Toen kreeg het een naam

Twee jaar lang droomde ik ervan om dit hier te schrijven. Ik fantaseerde hoe ik het zou typen, hoe mijn vingers mijn blijdschap niet zouden kunnen volgen. Hoe ik het zou roepen, of juist zachtjes zou wenen. Het heeft een naam! De pijn en de misselijkheid, het overgeven en het duizelen, de diepe uitputting die de bodem uit mijn wereld wegnam. Hoe triest die ook mocht klinken, ik droomde van een naam. Om te kunnen noemen, voor mezelf en vooral voor anderen. Begrijpen is moeilijk als het niet in een vakje past. Boos zijn ook, als je niet weet waarop. Maar nu dus een naam, en nog veel beter: een oplossing!

Op moment 1 voelde het aan als de lotto winnen. Een routinebezoekje aan de dokter, wat leuteren over het weer en de studies want ik wilde niet horen dat het weeral niets was. “En dan ook nog een briefje voor ’t school, als dat kan.” Waarop zij: “Ah zo, ik dacht dat je voor je diagnose kwam.” Het was vast de eerste keer in haar korte carrière dat ze in haar kabinet een vreugdedansje zag. De rest van het verhaal ging aan mij voorbij, want ik hàd echt iets en het was gewoon gevonden. Zo langzaam als ik er ooit in was beland, zo snel huppelde ik weer uit het hoekje van de hypochonders. Met een pillenvoorschrift in mijn hand en lichtheid in mijn hoofd. Ik vertelde het zelfs tegen de verkoopster in de boekhandel, zo blij was ik. Een dame met een bril die ik niet kende maar nu nooit meer zal vergeten.

Een maagprobleem. Niet eens zo heel zeldzaam of ernstig, gewoon over het hoofd gezien. Waardoor ik alles overgaf, de buikpijn mij overnam en uitstraalde naar elke zenuw. Mijn lijf was moe van het constante vechten: ondervoed en uitgeput. Terwijl overal ter wereld bommen vallen, zal ik dit geen hel noemen, maar ‘draaglijk’ is een overstatement. Twee jaar lang geen hele maaltijd binnenhouden; telkens die teleurstelling als een met moeite geslikt hapje de kortste weg weer naar buiten nam. Constant pijn, zeurend op de achtergrond of allesoverheersend aanwezig. Niet kunnen wat voor anderen vanzelf spreekt. Niet genieten van wat voorheen je plezier was (Want eerlijk: met pijn is niets echt genieten). Elke dag keihard met je kop tegen de muur knallen, en elke ochtend hoopvol weer opstaan. Met blutsen en builen. Zonder valhelm.

Opnieuw kunnen eten opent langzaamaan de deur naar minder pijn en meer energie. En ik ben zò, zò blij dat ik dat hier kan schrijven. Dat de pijl van de weegschaal eindelijk uit de rode zone piept. Dat ik weer ergens heen kan zonder vrees voor de weerslag. Dat ik weer plannen kan maken, weer kan dromen. Dat mensen mij spontaan zeggen “je ziet er goed uit” en dat ook echt menen.

Ik plan iets. En nog iets. Voetje voor voetje durf ik voorzichtig weer leven.

Foto genomen begin februari in Bokrijk. De plotse zon boven de donkere huisjes, de winterbomen bij het groene gras, geven helemaal weer hoe ik mij voel. Licht en hoopvol aan het einde van een (figuurlijk) lange, lange winter.


Na twee jaar vechten en volhouden (de historie lees je hier) durf ik eindelijk écht zeggen dat het beter begint te gaan. Daaraan ging een lange weg van ziekzijn en genezen vooraf. Want ook beter worden is hard werken; fysiek, maar vooral mentaal. Ik gunde mezelf een maand om te bekomen, om te verwerken en om aan te sterken. Nu wil ik vertellen. Omdat jullie al zo lang meeleven dat ik een uitleg verschuldigd was. Dankjewel, daarvoor. Voor jullie lieve woorden, Instagrambloemen, berichtjes en post. Jullie weten niet half hoeveel plezier dat mij deed 😘

vrijdag 14 april 2017

Paaskonijntjes (Coffee+Thread tour 2017)

** To read this post in English, click here **

Paasvakantie. Twee weken met een dikke streep door in mijn agenda, want dan ging ik studeren. Hard studeren. Ziek-zijn en student-zijn is niet altijd een topcombinatie (een topcombinatie met ziek-zijn vinden wordt sowieso een lastige opdracht), zeker niet als daar papers en deadlines mee gemoeid zijn. Nu het beter gaat met de gezondheid -maar daarover in een toekomstig bericht meer- vond ik dat het tijd was voor een inhaalmanoeuvre. Ik ging dus lessen inhalen, teksten lezen en teksten schrijven. Twee paasweken lang.

coffee&thread-1

Bovenstaande foto doet u vast al vermoeden dat de realiteit -laat ons zeggen- niet 100% met die planning correspondeerde. Nog niet eens voor 10%, eigenlijk.

coffee&thread-2

Eerst was er de lastminute inschrijving voor een cursus waar ik ontzettend veel leerde (maar ook daarover later meer, ik heb nog zoveel te vertellen!). Een cursus die mij na een medische en mentale rollercoaster van twee jaar de tijd gaf om terug bij mezelf te komen en wat stapjes te zetten in het opnieuw graag zien van mijn lijf. Na die cursus was ik moe, mentaal en fysiek, en voelde ik hoe ik nood had aan rust en ademruimte. Aan tijd om te genieten van het gezond-zijn. Die vond ik in een weekje kamperen met een lieve vriendin en onze naaimachines. Naaien, lezen, BBQ'en, kampvuur maken, babbelen en slapen, in het midden van het bos. Net waar ik naar verlangde.

coffee&thread-11

De uitnodiging van Olga, de ontwerpster achter patronenmerk Coffee and Thread, voor een blogtour met haar patronen kwam dus als geroepen! Met veel plezier naaide ik voor deze tour een Ila dress en een paar Wild & Free pants. Olga testte mee ons Engelstalige Tulip dress and top pattern en toen mocht ik kennismaken met haar naaiprecisie en oog voor detail. Het verbaasde mij dus niets dat deze patronen fantastisch in elkaar zitten!

coffee&thread-3
coffee&thread-7

De Wild & Free pants is een patroon voor een legging of een comfy broekje met zakken (afhankelijk van welke opties je kiest). Er is ook telkens de mogelijkheid om dierenoortjes toe te voegen, en dat was net wat ik wilde! Kleine Mona is zo'n fan van haar huiskonijn dat ik wist dat deze konijnenbroek haar zou plezieren.

coffee&thread-5

Voor de onderbenen en de oortjes gebruikte ik Sparkle Corax 02 van Lotte Martens (Mona's mama 😉), een tricot met gouden bedrukking. De andere patroondelen knipte ik uit bijpassende Corax 02 tricot. Het konijnensnoetje is nepleder dat ik erop appliceerde.

coffee&thread-6

Daarbij een Ila dress in Spacer Limonium Silver, een scuba-achtige rekbare stof die langs twee kanten bruikbaar is. Voor het middenstuk gebruikte ik de achterkant van de stof, en ik werkte af met een lederen lintje van bij Hexagoon.

coffee&thread-10

coffee&thread-8

Beide stuks waren bedoeld voor Mona, en ik maakte dan ook twee keer een 6j op basis van haar maten. Zowel het jurkje als de legging zitten haar perfect. Toch ziet u hier Suse in de jurk. Het voordeel van dezelfde borstomtrek als je zusje ;-)

coffee&thread-9

En zo is er nog steeds geen enkele les ingehaald en geen enkele paper geschreven. Het studie-inhaalmanoeuvre bleef uit, maar ik maakte een fysiek én een mentaal inhaalmanoeuvre van jewelste en dat is mij nog duizend keer meer waard. Studeren doe ik wel in kleine stapjes. Ofzo.

coffee&thread

En nu leuk nieuws voor jullie: bij een blogtour horen ook cadeautjes! Wil je enkele Coffee&Thread-patronen winnen, net als een hele hoop stoffen? Doe dan mee met de give-away! (Het 'embedden' van de rafflecopter lijkt niet echt te werken, dus je zult op deze link moeten klikken om mee te doen): a Rafflecopter giveaway

Vandaag is de laatste dag van de tour en ik ben met plezier hekken van al dat moois. Klik zeker door naar de andere blogs, er zitten onontdekte pareltjes en prachtige creaties tussen!

April 3
Enjoyful Makes || Idle Sunshine || ZowieZo Handmade || Angie Burgett

April 4
Handmade Frenzy || Replicate Then Deviate || Fairies, Bubbles & Co || Coral + Co

April 5
Made By Sara || Naeh-Connection || The Bag of Unexpected || Circle Meets Line

April 6
Skirt Fixation || Sewing Like Mad || Hello Holli || Buzzmills ||

April 7
Little Cumquat || Thread Bear Garments || Pearl Berry Lane || Plus 2 is 5 || Sew Chibi 

April 10
Stahlarbeit || Knee Socks and Goldilocks || Bonnie and Lottie || Sew Sophielynn 

April 11
Mouse House Creations || While She was Sleeping || Mix it Make it || By Dagbjort 

April 12
Gaafmachine || Beletoile || LBG Studio || My Cozy Co  || As It Seams

April 13
Moineau & Petit Pois || Just Add Fabric || Sweeter Than Cupcakes || Frances Suzanne || Stitched Together || Sew Liberated 

April 14
S is for Sewing || Boevenbende || Lafolie Sewing Booth || Sew Pony || With Love By Eva 



Patroon jurkje: Ila dress, Coffee and Thread, maat 6j
Stof jurkje: Spacer Limonium Silver, Lotte Martens, 2 panelen
Patroon legging: Wild & Free pants, Coffee and Thread, maat 6j
Stof legging: Sparkle Corax 02, Lotte Martens, 2 panelen
Fotolocatie: Abdij van Park, Leuven
Modellen: Mona (5j) en Suse (7j)
BewarenBewaren
BewarenBewaren
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...