maandag 29 juni 2015

Blokbeelden - juni

Een serie die ik in december startte, en gaarne omzet in traditie: dingen waar ik blokblij van werd! De studiegerelateerde tussenstand na januari (zijnde: cijfers die "geen herexamen!" riepen) leverde mij een smartphone met fotomogelijkheid op, waar ik intussen gretig gebruik van maak. De kwaliteit is niet te vergelijken met mijn geliefde Nikon, maar goed genoeg voor het vangen van kleine snoepmomentjes! Zoals daar zijn:

Studeren in het zonnetje.
Familiefeestjes met nog meer zon, waar Broer en neefje Ilias klonken met een colafles met speciaal opschrift.  De door die laatste gewenste band tussen hun beiden in één woord.
Speciale wolkenluchten tijdens die -toegegeven- veel te talrijke blikken uit het raam.
Glimlach met een wrang randje: spelfouten verbeteren in de cursus. Een moeilijk te verbergen allergie van ondergetekende :) Twee in evenveel zinnen. De nalezer had vast een lange dag gehad.
Post met vrolijke inhoud. Die, hoewel zelf betaald, als een cadeautje aanvoelde. Merci Lies en An voor het advies, merci Eva voor de snelle levering! #forevergoldfish
Fietstochtjes langs prachtige kleine wegen. Geen betere pauze dan deze schoonheid.
De allerfijnste (en langste, dat ook) pauze bracht ik echter hier door. Een dag die zij perfect omschreef en die gerust drie keer zo lang had mogen duren. Zo veel te babbelen dat ik zelfs niet dacht aan een foto. Gelukkig losten anderen dat op! Wie goed kijkt, spot mij en Charlie tussen een overdaad aan lekkers en fijne mensen. Ik blijf het zeggen, maar dat komt omdat het meer dan waar is: merci Sharon, echt waar. Voor 3 jaar prachtpatronen en een topfeest. Voor de stoffencollectie waarvan het muntkleurige (du-uh!) pareltje ligt te wachten op een bestemming. Hoera voor Zonen09!
foto: Pieke Wieke op Instagram #fabriclaunchzonen09

Maar het allerbeste moment? Dat kwam toen alles achter de rug was. Toen de boeken dicht mochten en we het einde vierden. Kaat en ik trokken een dagje naar Brussel, voor kunst en gezelligheid in goed gezelschap.

Nu: rust en naaitijd. De batterijen en de inspiratie opladen, zodat hier spoedig weer creatieve uitspattingen verschijnen!

woensdag 3 juni 2015

Diamantberen

Het leven zoals het is: een middag op de kleuterschool. Ik, in het zand, met rond mij een schare schupjes en kindjes. Driejarige Tom uit zijn bewondering over het kledingstuk dat sinds kort een aanvulling op mijn collectie vormt. Jouw trui is bllllauw (adempauze) Met beren! Zijn even blauwe ogen fonkelen daarbij alsof iedere trui in zijn kast die twee kenmerken zou moeten bezitten. Ayla, eveneens drie maar van het vrouwelijk geslacht, kijkt zorgelijk. Noch de kleur, noch het dier horen thuis in haar meisjeswereld. Tot het spreekwoordelijke lichtje bijna zichtbaar aangaat boven haar hoofd. Maar het zijn geen gewone beren! Het zijn diamantberen! Blij om deze creatieve oplossing van het genderdilemma huppelt ze naar de schommel.
Raglantrui
Na Lars was een project met snel resultaat gewenst. De heerlijk zachte, lichte sweaterstof was in een mum van tijd veranderd in een comfortabele raglantrui. Perfect voor dagenlang blokken!
Raglantrui
Bemerkt u de kleine photobomber? Ook hij wenst één van zijn prestaties met de wereld te delen.
Raglantrui met photobomber
Hopelijk mag ik over drie weken net zo trots zijn op mijn examens als deze voetballer op zijn trofee :)
Raglantrui met trofee
Stof: Geometric Bear Mint - Andrea Lauren - bij Kersenpitje
Patroon: model 32, Knippie dec 2014, maat 170

woensdag 27 mei 2015

Lars voor twee Dochters09

Een veel te lange ziekte (bemerkte u hier de bleke wangen en de donkere kringen, die zelfs Photoshop niet volledig kon effenen? Ze behoren alleszins niet tot mijn standaard-make-up.) zorgde ervoor dat u even veel geduld moest uitoefenen als ik om het resultaat van deze zalige Zo(o)ndag te zien. Recht evenredig met de weken wachten groeide ook mijn liefde voor Lars.
Lars_Femke
Ik maakte de korte 116, die exact overeenkwam met Femke's maten en haar dus ook als gegoten zit. Bovenstaande foto is daar het enige bewijs van, want de poseergoesting van de dame in kwestie was niet bijzonder hoog. Gelukkig voorzag haar mama in meerdere dochters! De middelste in rij zag een jas en foto's wel zitten. De illusie van blote billetjes, die haar zomerse outfit in combinatie met de maat van haar zus opleverde, nam ze er met plezier bij.
Lars_achterkant

Naaien voor naaisters, het zou een bron van stress kunnen zijn. Het desbetreffende item wordt, vaak nog voor de gever uit het gezichtsveld verdwenen is, binnenstebuiten gekeerd op zoek naar keergaten en interessante zoomafwerking. Maar in dit geval woog dat niet op tegen de voordelen. De uitgebreide keuze aan stoffen op haar zolder, bijvoorbeeld. De bijpassende boordstof en paspel die daar eveneens huisden. De tijd voor blogfoto’s in outfits die het jasje matchten.
Zusjes

Langs de buitenkant is Lars net een snoepje. Het geel-witte streepje uit de boordstof komt terug in de paspel aan mouwen, kap en zak, en zelfs in de velcrostrip.
Lars_Amber

De binnenkant van jas en kap zorgden voor wat pittige vrolijkheid. Hier koos ik voor een oranje biesje.Lars_voering

Na Jacob en Charlie vereiste Lars iets meer denkwerk en precisie. Maar dankzij de duidelijke handleiding en ondersteuning van haar ben ik meer dan tevreden met het resultaat van deze uitdaging!Lars_Amber

Ik genoot met volle teugen van alles wat bij Lars kwam kijken. De stofkeuze. De workshop. Het naaien achteraf. De fotosessie met het vrolijkste viertal uit de regio. We wandelden in het bos, zongen liedjes, plukten en bliezen bloemen.
Lars_Amber
Amber is een waar talent, dat haar poseertaak met verve volbracht. Haar niet mis te verstane reactie op “Doe het jasje nu maar uit, we gaan het aan Femke geven” was dan ook goud waard.
Lars_Amber

patroon: Lars, Zonen09
stof en paspel: rommelmarktschatten van haar zolder
gekleurde velcro: Hexagoon
deelbare rits: Veritas

maandag 11 mei 2015

Charlie voor (nog-net-)tieners

Over enkele maanden is het zover. Een andere tram. Een nieuwe voordeur. Met een 2 voor je leeftijd ben je pas echt volwassen. Het laatste restje tiener zal dus spoedig van mij afglijden, maar het patroon van de grote Charlie viel nog net op tijd in de bus!
Als apotheose van deze geweldige naaidag mocht ik de proefversie passen, en reserveerde toen prompt het eerste exemplaar dat van de drukpersen zou rollen. Na de pasbeurt en bijhorende bestelling volgde een onverwacht cadeautje. Het gele breisel met de blauwe hartjes (Mis en Plis) bleek bij nader inzien toch niet ideaal voor de zonen. Exit urenlang twijfelen voor de stoffenkast, goodbye winkelmandjes vullen en legen, de stofkeuze voor mijn eerste exemplaar was meteen gemaakt.

Charlie. Liefde op het eerste gezicht, aankoop op het tweede, maar bij gebrek aan kleine gegadigden nog steeds ongebruikt op de patronenstapel. Was ik zo voorzienig geweest om een zoon te baren ten tijde van de lancering, dan had ik hem intussen - de gemiddelde lengte binnen onze familie in rekening gebracht - in de kleinste maat kunnen hullen. Maar dat deed ik niet. (Zoals ik vrijwel tezelfdertijd al zei, enige neiging tot tienermoederschap is mij volledig vreemd). Integendeel. Ik ging meteen voor Charlie XL.
Deze, en vervolgens deze, zwierden "Charlie vergroten" bij op de oneindige naaiplanning. Waar het zich nog steeds bevond toen zij besliste om ons allen een hoop gradeerwerk te besparen. Een blik op de matentabel situeerde mij zowel qua heup- als qua borstomtrek exact op de 176 small. Kleine verbazing langs mijn kant; hoewel kledingshoppen in de kindercollectie soms lukt, deed ik toch een kleine nameting. Maar twijfel bleek overbodig: het past perfect!
Aangezien zestienjarige jongens blijkbaar zeven centimeter minder meten dan ondergetekende, verlengde ik met evenveel centimeters (een stap die perfect wordt uitgelegd in de uitgebreide handleiding!). Verder tailleerde ik het geheel en verdiepte de hals voor een iets meer 'vrouwelijk' effect. Om te voorkomen dat bijziende omaatjes mij met hun puberende kleinzoon zouden verwarren.
Tienerdochters en peutermoeders, geen enkel excuus meer om u niet massaal op Charlie te storten! De handleiding is naast duidelijk ook nog eens prachtig vormgegeven, en met de details zit het - zoals steeds bij de Zonen - wel snor.
Zin in hetzelfde? Charlie koopt u hier, de stof helaas nergens. Wilt u er toch graag mee aan de slag? Ik heb een stukje over, en dat mag voor één van u zijn! 100cm hoog, 60cm breed. U laat weten als u meedingt, en ik kies op 20 mei een winnaar, deal? Dan gaat de derde verjaardag van deze virtuele woonplaats toch niet helemaal onopgemerkt voorbij.

dinsdag 28 april 2015

Jumpsuit, voor en door Zus.

Een lege vakantiedag. Een liefde voor jumpsuits. Een feestelijke outfit op de kooplijst. Een prachtige stof in de kast. En een zus die plots vroeg: "Zullen we samen iets naaien?"
Jumpsuit voor en door Zus
Beginnen bij niveau 1, dat is niks voor mij. Geen schorten of stiklijnen; komt er bezoek in de naaihoek, dan gaan we meteen voor de uitdaging. Damesrokken, kussens met paspel, een hemd (soon to be blogged!),... Zus en ik stikten samen een jumpsuit!
Jumpsuit voor en door Zus
Voor het eerst in vandaag exact 3 jaar bloggeschiedenis wisselden zij en ik de rollen om. Zij naaister, ik ernaast. Zij model, ik fotograaf.Jumpsuit voor en door Zus
We kozen in samenspraak voor een Knipmodepatroon met draperiehals, zakken, en knoopjes op de gerimpelde schouders.
 Knoopjes
Schouder
Bij de eerste pasbeurt bleek het model wat kort en weinig getailleerd, wat we oplosten met een vrolijke strook tricot in exact hetzelfde rood als de vierkantjes.
Zak
Trots ben ik, op mijn kleine zusje. Die de naaimachines perfect wist te temmen (al bestaan er in haar jargon nog steeds weinig vriendelijke woorden voor de overlockpedaal) en vol geduld en precisie haar eigenste prachtstuk ineenstak.

Achter de camera doet ze het prima, maar ervoor duidelijk ook!
Jumpsuit voor en door Zus
patroon: model 21, Knipmode juni 2014
stof: Like a Dandy, Atelier Brunette, bij Hexagoon
rode tricot: gerecycleerd uit een T-shirt
knoopjes: Veritas

maandag 13 april 2015

Appelen, peren en planken

November 2014. Een week nadat ik hét boek - vers van de pers en met persoonlijke krabbel - voor mij en mijn naamgenote had opgehaald op één der gezelligste Leuvense locaties, had ik op diezelfde locatie een lunchdate met diezelfde naamgenote. Behalve het aanvankelijk nogal onwennige gegeven dat de gesprekspartner aangesproken diende te worden met de drie letters die mijn identiteit uitmaken, kon die middag meteen de annalen in als 'best blind date ever' (mijn geringe expertise op dat vlak is slechts deel van de verklaring). Of het aan de naam dan wel aan het toeval ligt dat wij enkele voorliefdes en een passie delen, laat ik in het midden. Al zouden de Romeinen, met hun 'nomen est omen', waarschijnlijk het eerste verdedigen.

De middag eindigde met een uitnodiging - voorafgegaan door gezucht over het gebrek aan doordeweekse naaitijd. Of ik eens mee wilde komen naaien in Aarschot? Zeker! Nog zekerder toen bleek dat dit op de planning stond. De perfecte schop onder uweetwel om dat boek op gepaste wijze in te huldigen. Dat de tekenares herself voor mij zou zitten, was een extra stimulans om de busstakingen te trotseren. Het zou mij verbazen moest ze die avond niet meermaals op haar lip gebeten hebben (hoewel ze dat, in dat geval, prachtig wist te verbergen). Ik ben namelijk - ahum - geen krak in het letterlijk volgen van een werkbeschrijving. Mijn welgemeende excuses, Riet. Ondanks de uren werk die het schrijven van 240 pagina's gekost moeten hebben, val ik onder het type 'ik kijk naar de prentjes en doe dan maar wat' (Jij hoogstwaarschijnlijk ook, dat verzachtte lichtjes het schuldgevoel).

Mag ik u, beste lezer, één raad meegeven? Doe dat niet. Toch niet bij Riet. Bedwing uw eigenwijsheid en laat het denken aan haar over. Dan eindigt u, net als mijn naamgenote, met een prachtig gestreken versie. Gelukkig eindigde ook mijn parcours met een succesnummer, al had die Aha-erlebnis achteraf ook eerder kunnen komen.

We schrijven nog steeds 2014. Ik beloofde haar om zo spoedig mogelijk te bloggen. Maar vrieskou en aanverwanten lieten de korte mouwen netjes in hun winterslaap. En toen daar de lente was en het opnieuw mocht ontwaken, was ik steeds fototoestelloos op kot òf was Zus fotograaf niet thuis òf regende het òf moest ik studeren (dat laatste eigenlijk steeds in combinatie met minstens één andere factor). Maar toen enkele opmerkzame zielen het hier herkenden, kon ik niet anders dan eindelijk mijn belofte nakomen. Volledig in stijl met de naam van het patroon fotografeerden we in de grootouderlijke boomgaard, in gezelschap van de avondzon.
Voor appelen en peren
De test bewees waar ik stiekem op hoopte: naast appelen en peren zijn ook planken gediend met dit patroon!
Voor appelen en peren
Punta di Roma: Pauli
Katoen: Wasabi bleu, Petit Pan
Patroon: Voor appelen en peren, Zo Geknipt 2

maandag 30 maart 2015

Zalige Zo(o)ndag

Na wat gerust de naam "lastigste week van het semester" mocht dragen, stapte ik gisteren deze voordeur door. Een lichte ruimte, ratelende naaimachines en taterende dames (én heren!). Regen, de radio en een geweldige gastvrouwe die ons van naaiadvies en tegelijk van spijs en drank voorzag. Eventjes niets meer te dragen, verwend worden in plaats van verwennen. Pure concentratie op wat al veel te lang geleden was.
(foto by Sharon)

Lars is in de maak, voor deze stoere surrogaatdochter. Op resultaat is het wachten tot na haar verjaardag, maar ik ben alvast helemaal verliefd. Merci merci merci, mevrouw Zonen09 en gezelschap, voor deze zalige Zo(o)ndag!

woensdag 25 maart 2015

Han.

Job kreeg een broertje!
Hun mama liet al meermaals merken dat ze van is van vrolijke kleurtjes en handgemaakt moois. Vorige zomer mocht ik Job van twee T-shirtjes voorzien, dus voor cadeau-ideeën moest ik niet ver zoeken. En aangezien ik toch in tweeling-modus was…

De twee musketiers kunnen deze zomer assorti de straat op, want ik maakte voor Han een miniversie van de sterren en schildpadden voor zijn grote broer. Ik vertrok van een gewoon T-shirtpatroon en tekende daar zelf een enveloppehalsje aan. Wie daar graag uitleg bij wil, verwijs ik gaarne door naar hier!

Elke bloemschikcursus zal het u leren: oneven oogt mooier. Vandaar een derde exemplaar, in lang gekoesterde überschattige krokodillen.

Ik schonk Han drie 68's, omdat die het langste passen en de zomer vast nog even op zich laat wachten. Het kind in kwestie wacht alvast vol ongeduld tot hij groot genoeg zal zijn! De rimpel van wel-willen-maar-niet-kunnen… :)


Groei maar snel, lieve Han, de wereld is vol verrassingen!

vrijdag 27 februari 2015

Oliver & Emma

De schrijfinspiratie is even ver weg; na maanden van academisch taalgebruik lijkt mijn anders vlotte pen enkel nog ingewikkelde zinsconstructies en waarommakkelijkalshetookmoeilijkkan-woorden te produceren. Gelukkig schreef zij al uitgebreid en prachtig over deze twee voor elkaar geboren blogkinders.

We planden opnieuw een date, met stof, eten en goed gezelschap (al wat de naaister nodig heeft).  Zo'n dag waarvan je de gezelligheid niet wilt onderbreken met een fototoestel, en waarvan je achteraf spijt hebt dat er geen bewijsmateriaal is om over tien jaar met de glimlach aan terug te denken. Merci merci merci, again.

Ik was ongevraagd babysit van dienst en probeerde bij het tweetal al een kleine interesse in elkaar te wekken. Ze lijken zich echter nog niet bewust van hun voorbestemdheid.
Ik had ter stimulering voor een soortgelijk tweelingplan kunnen gaan, maar gezien we in een vrije maatschappij leven en uithuwelijking eerder uitzondering is, probeerde ik het lot nog niet te veel te pushen. (Hoewel. Als het kapitaal daar binnen de familie blijft, kunnen ze een stoffenwinkel beginnen!)

Plan 1 was er (vanzelfsprekend) eerst. Een ZoGeknipt!-jasje voor Oliver, omdat zijn mama ooit eens liet vallen dat ze daarvoor een aankoop van het boek overwoog. Ik behoorde niet tot de fans van het eerste uur betreffende recept 23, maar na dit exemplaar ga ook ik overstag! Eenvoudig naaiproces voor maximaal resultaat. Wederom kreeg ik stofkeuze-assistentie van mijn allerbeste vriendin.
BinnenkantMouwIk had bescheidenheid gepland, maar de trots tijdens het typen overwon: kijk naar die doorlopende vosjes!
Jasje
Emma kreeg een wolkenkussen, waarbij ik voor het eerst mijn koordvoet gebruikte. Mits kleine oefening: zalig borduurgerief! De ene kant een gezichtje en badstof, de andere kant een naam en een restje van hier (nadat Emma's grote zus bij het maken van deze spontaan enthousiast werd over de kleuren).
WolkWolk
Zo droeg ik alvast een klein steentje bij aan het uitgebreide handgemaakte familiekapitaal. Toekomstige kleinkinderen kunnen zich in vosjes hullen en op wolken slapen!