zondag 13 april 2014

Stud(vl)eermuis

Deel 2 in de serie vijfminutenprojecten liet behoorlijk op zich wachten. De inspiratie kwam nochtans al bij begin van het nieuwe jaar voorbij op mijn scherm, net als de stof. Maar zoals dat gaat in tijden van studiegenot dienen de creatieve uitspattingen zich tot een minimum te beperken.

Tijdens tientallen aaneengeschakelde minuten tekende ik een patroon op basis van een favoriete trui. Knipte ik stof. Liet die toen een hele tijd liggen.
Intussen werd hét patroon op punt gesteld en kreeg het een naam. Stikte ik nog eens een naadje. Versmalde. Stikte. Versmalde. Vleermuismouwen, het is niet zo simpel als het lijkt. Toch niet als de notie  "verhullend" totaal niet van toepassing is op uw lichaamsbouw. En je dat dus bij voorkeur ook niet suggereert.
Door het vele versmallen bleef er uiteindelijk weinig vleermuis over. Net genoeg om het concept nog steeds te herkennen. Net genoeg om onder de noemer 'comfortabele studiewear' te vallen.

Tijdens haar werk verzuchtte zus fotograaf: "Oh Eva, hoe komt dat toch dat jij er op foto altijd veel minder mooi uitziet dan in het echt?"

Ik vraag mij af of ik die uitspraak als een compliment moet opvatten.

zaterdag 29 maart 2014

Jonah

Jonah. Een jongetje uit een verhaal. Toepasselijke walvissen sierden zijn geboortekaartje; er was dus geen scheepslading creativiteit nodig voor het cadeau-idee. Het hier al oeverloos aangehaalde tijdsgebrek deed mij wederom teruggrijpen naar evergreens: hier in de vorm van een kleurig gestreepte flockwalvis en een gepersonaliseerde vlaggenlijn.
Evergreens verkrijgen die titel met reden, natuurlijk. Facebookgewijs verzamelde ik hints over moeders smaak, en naar verluidt werden de hieruit voortgekomen creaties goed onthaald.
Lieve Jonah, ik wens jou alle moois voor de toekomst!

donderdag 20 maart 2014

Rondleiding

Daar op de Blogameetup was ik - op enkele baby's na - de benjamin van het gezelschap. Het onderwerp van gesprek verhuisde, na het obligate "Welke blog heb jij?" en de bijhorende tips en ervaringsuitwisseling, steevast naar de voor mij nieuwe levensfase. Wat ik studeer? En waar? En of ik op kot zit? Op kot, jawel! Daarbij de bedenking van mijn kant dat ik al een volledig academiejaar van plan ben U dat kot eens te tonen. Nieuwsgierige blogumeetup'ers en anderen: treed binnen in mijn nederige woonst!
De deur versierde ik, bij wijze van herkenbaarheid, met feestattributen van hier. Een paar van de gezichtjes, een naam in vilt, niemand loopt per ongeluk voorbij!

Eénmaal binnen valt de blik van een geroutineerd stoffenwinkel-oog meteen op het dekbed (wie zich niet aangesproken voelt mag ook het globaal overzicht beschouwen). 2 meter Petit Pan, 7 meter huisgemaakte paspel, grijze katoen van Artevelde. Meer moet dat niet zijn voor zoete dromen.
Aan de muur posters, kaartjes, foto's en tekeningen van overal. Met als gemene deler "dingen waar Eva blij van wordt".
De vilten vogels in het hoekje floten zich een weg naar mijn rugzak (na betaling, uiteraard) in een kraampje op Mano Mundo vorig jaar.
Wordt daar ook nog gestudeerd? Natuurlijk. Geen zorgen. Het zicht vanuit mijn bed is dit:
Veel licht, veel plaats. Een goede mix tussen zonnige vrolijkheid en concentratiebevorderende rust.
En nu we toch bezig zijn met het tonen van details:
Sleutels zijn in veilige bewaring in het kleine vogelhuis.
Prulletjes beperken zich - voor afstofgemak in de gehele ruimte - tot het grote houten huis.
Juweeltjes aan het witte hart. Wit wint met voorsprong, daar op die bovenste boekenplank.
En zag u de kerststal? Die hier al een hele tijd verlangend stond te wezen? Tante trok mijn naam uit het kerstpotje en vervulde zomaar die wens. Voor mijn part blijft het jaar rond kerstmis.

Met spijt in het hart moet ik U mededelen dat de rondleiding hier ten einde is. Twaalf vierkante meter, dat is niet om uren over te schrijven. Nog een overzichtsfoto, en dan kunt U weer naar huis.
Even ter informatie: hier ging geen uitgebreide opruimsessie aan vooraf. "Het leven zoals het is", permanent proper. Perfectionist op alle vlakken :)

Afscheid nemen we met een prachtig gedicht van Hans Andreus, uit tijdschriftletters op de deur. En met de winterjas, die hopelijk spoedig vervangen worden door een zomers exemplaar dat wél in de kamerkleuren past.
Daaag!

woensdag 5 maart 2014

Een Hemd voor Broer

Een zaterdagnamiddag spenderen tussen de winkelrekken bungelt ergens onderaan het favoriete-bezigheden-lijstje van Broer. Niet omdat de inhoud van zijn kleerkast hem koud laat, een kleine portie ijdelheid is hem niet vreemd. Eerder omdat 'standaard confectiematen' en 'op het lijf geschreven' niet tesamen in zijn woordenboek voorkomen.

Na nauwkeurige opmeting bleek meteen waarom. Met lengte twee-meter-en-twee (waarvan 66 cm arm) en de tailleomtrek van een twaalfjarige kunnen we bij Broer eerder spreken van het type 'kapstok' dan van het type 'kleerkast'. Nochtans lijkt de gemiddelde kledingzaak zich eerder op deze laatste te concentreren. Mouwen die halverwege de onderarm eindigen, T-shirts tot aan de navel, truien die gepast zouden zijn als er een siamese tweelingbroer in het spel was (die er niet is, voor alle duidelijkheid.) U begrijpt dat passen steeds een feestje is.

Na de dag waarop we 15 winkels aandeden alvorens één gepaste jas te vinden (en dan keken we nog niet eens naar kleur, model of prijs) besliste zus Eva om de volgende verjaardag in het teken van een uitdaging te zetten. Een Hemd voor Broer. Smal en lang. Het patroon in Knipmode kwam als geroepen. Broer koos hier een stof en Zus keurde goed. Aan de kotkeukentafel knipte en verknipte ze het patroon, daarbij mentaal bijgestaan door enkele geïnteresseerden en hun ontbijt. 

En ziehier, het past!
Na 6 weken fulltime achter de studieboeken plande ze haar lesvrije week vol naaiprojecten, om al die verdrongen creativiteit eindelijk vrij te laten. Maar het lijf besliste dat het genoeg geweest was met de aanslagen en stuurde de ene na de andere ziektekiem haar richting uit. Van de ambitieuze vakantielijst raakte dus enkel het eerste afgevinkt:
Maar we zijn content! Hemdenmakerij bleek makkelijker dan verwacht. Voor de kraag vond ik eventjes verduidelijking hier, en de mouwsplitten gingen verbazend vlot dankzij dit (tenminste, nadat ik had uitgevogeld welke stofkant "de goede" voorstelde in de handleiding, daar was één tornsessie voor nodig).
De avond van de verjaardag vierden we op restaurant, Broer strategisch gepositioneerd tegenover mezelve. Het eten was lekker, maar de perfecte pasvorm aan de overkant trok steeds weer mijn aandacht. Genieten: perfectie!
Het is af, het is smal, jarige Broer is content, en er staat nergens water in de kelder. Missie geslaagd!
stof: Hélium Gris, Petit Pan 
patroon: nummer 1, Knipmode nov. 2013
knoopjes: Hexagoon

zondag 23 februari 2014

Waar u mij wél zal zien.

Het eerste bericht van de beloofde inhaalbeweging. En dan nog één zonder naaisel. Tss. Het is u toegestaan te zuchten, ik doe dat zelf namelijk ook.

Tot mijn grote spijt werd de lesvrije week meteen omgedoopt tot naaivrije week toen mijn lijf besliste dat het genoeg was geweest met de aanslagen en zichzelf 10 dagen platte rust gunde. Ziek in bed, het gaf mij de kans de achterstallige leeswerken in te halen (diegene die nog reageerde op uw blogbericht 3 weken nadat u het gepost had? Dat was ik.) en nog meer ideeën op te doen. De uitwerking hiervan is intussen reeds gestart, maar u zal nog eventjes geduld moeten hebben.

Optie 2 vereist iets minder geduld. U komt gewoon naar de grote Blogameetup alwaar u het levende bewijs zal kunnen aanschouwen dat ondergetekende nog niet van de aardbol verdwenen is, hoewel haar virtuele woonplaats soms anders doet vermoeden. Noteer: zaterdag 8 maart, 18u, Wasbar Antwerpen. Ik kijk ernaar uit om de gezichten achter al die lieve reacties en vrolijke blogs in real life te ontmoeten!
Naast deze gefluoresceerde dag in mijn agenda is er nog meer goed nieuws: jullie geduim heeft geholpen! Met geen enkel herexamen ziet augustus er tot nu toe zalig zonnig uit :-)

maandag 3 februari 2014

Geboorteplanning

In een verre vooruitblik droom ik mezelf aan een lange keukentafel, met een schare vrolijke (altijd.) kindertjes die tekenen en zingen en roepen en mekaar achternazitten tot hun toekomstige ouders er horendol van worden.

Eén voorwaarde: geen verwekkingen in maart, april of september. Dat geeft namelijk verjaardagen in respectievelijk december, januari en juni. Die maanden waarin uw geliefde nakomeling zijn hoofd vult met kilo's leerstof en van de feestelijkheid enkel een inderhaast naar binnen gewerkt stuk slagroomtaart meemaakt.

Zoals vriendin Kaat. De dag voor ons allereerste examen mocht ze, tussen de statistiekoefeningen door, haar negentiende kaarsje uitblazen. Daags nadien vierden we kort met een pizza, maar om het verjaardagsgevoel toch een kans te geven keerde ik mijn rode restjesbak ondersteboven en patchworkte een cadeautje. Kersenpitjes voor warme voeten - tijdens en na het studeren. In de examenstress vergat ik de obligate blogfoto, gelukkig kweet de jarige zich nauwgezet van haar taak en organiseerde een mini-shoot met knuffel in de hoofdrol.

PS: De examens gingen goed, dankjewel allemaal voor jullie lieve duimreacties! Na 6 weken weg van de wereld heb ik nu een week te vullen met iets ambitieuzere projecten dan het bovenstaande; volgens planning zal het aantal februariberichten dat van januari ruimschoots overstijgen. Eindelijk.

(En dat van die geboorteplanning, dat was een grapje.)

donderdag 16 januari 2014

Het 5-minuten-kleed

Haha pilutta, zou kleine Lotta uit de Kabaalstraat zeggen. Want hier heb ik u liggen.

Een volledig kleed op 5 minuten, dat is exact waar elke hand- maar ook hard- werkende moeder van droomt. Een ideale opvulling van die 5 minuten geduld tot het water voor de pasta kookt. Van het wachten op het bezoek dat volgens planning al even geleden op de bel had moeten drukken. Van het ongeduldig vingerknippen tot zoon- of dochterlief zélluf zijn/haar jas dichtkrijgt. En voor diegenen die zweren bij golden oldies à la Windows 98: van de tijd die Google vraagt om uw zoekopdracht te laden.

Helaas. De toverformule waar sommigen naar op weg lijken is mij nog niet ter ore gekomen.
Dit kleed was, in tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden (in tijden van naaicrisis heeft men catchy blogtitels nodig. Om ervoor te zorgen dat uw voltallige lezerspubliek niet permanent wegblijft, verstaat u?) een werk van lange adem. Een kerstkleed was het doel, om de vorig jaar in het leven geroepen traditie verder te zetten. Want een stuk dat al weken blinkend klaarhangt doet kerstdag nòg feestelijker lijken.
Begin december laadde ik mijn bambiblauwe winkelmandje vol winterse kleurenpracht. Meteen na aankomst en voorwas begon ik aan het echte werk.
Rekening houdend met een overdaad aan onmiddellijke goesting en een aversie voor patronen overtekenen recycleerde ik de papieren versie van Het Feestkleed voor dit nieuwe feestkleed. Al zal enkel een zeer geoefend oog de gelijkenissen herkennen. Simpelweg omdat er - op de prinsessennaden na - geen zijn.
Een wekenlange opsparing van creativiteit zorgde er namelijk voor dat ongeveer alle oorspronkelijke elementen vervangen werden. Ik verdiepte de hals, verlengde het bovenlijfje, voegde een kraag toe naar dit idee en mouwtjes zoals hier, verving de rok door een A-lijn langs achter en plooitjes vanvoor.
stof: Garden Party, Dear Stella - Bambiblauw
Van blinken-op-de-hanger kwam weinig in huis. Voor het eerst in haar naaigeschiedenis was een project eens niet wekenlang op voorhand klaar. Een halfuur voor het feest legde ze haar studieboeken aan de kant, stikte de zoom, sprong in en uit de douche, en had toen nog net tijd voor een bloem in haar haar. Maar blinken op het feest, dat deed ze.

Waarna ze nogmaals haar excuses aanbiedt voor de titelmisleiding. Al schuilt er ook een kern van waarheid in. Want dit ìs een 5-minuten-kleed. Een pleidooi voor de aaneenschakeling van al die minuten tot een bevredigend resultaat. Eén naadje per studiepauze, dat loont uiteindelijk de moeite.
Na uw volgende audiëntie bij de heer Potter mag u mij gerust dé toverspreuk even doormailen. U zou daar iemand uiterst content mee maken.

zaterdag 28 december 2013

De ideale wereld

In de ideale wereld werd U nu (of beter: vorige week al) gebombardeerd met een stapel kerstcadeaus die hoger reikt dan de boom himself. Ingepakt volgens regeltjes van de kunst die ik hier verzamel. Homemade, of course. Allemaal. En voorzien van vrolijke gedichtjes die de ontvanger typeren.

In diezelfde wereld scheen de zon en trokken Zus en ik eropuit voor een uitgebreide fotografering van het kerstkleed dat al weken voordien op de hanger hing te blinken. Wenste ik U niet met 3 dagen vertraging een zalig kerstfeest. Had ik tijd om in de sfeer te komen en van dat feest te genieten.

Helaas kwam een (waarschijnlijk bewust) anonieme persoon op het onzalige idee de Vlaamse student te examineren, en wel nà de feestdagen. Want - moet hij gedacht hebben - donkere dagen zijn ideaal om zich te verdiepen in de theorieën van Freud en Piaget. Om zich bij het haardvuur te nestelen met de werken van Rousseau. Om zich het hoofd te breken over statistische analyses. Dingen waar ik met veel plezier mijn aandacht aan wijd, maar de timing had iets beter gekund.

Als deze man een kennis van U is, wilt U dan zo vriendelijk zijn hem mijn alleronaardigste groeten over te brengen? Dank.

Tot het vermoeide hoofd na 8 uur intellectuele arbeid haar mailbox opent en dit vrolijke dametje haar toelacht.
Jeanne, tevreden kraaiend op haar dekentje. Met assorti outfit en al.

Omdat contente kindjes leuk zijn om naar te kijken (en om dat gezeur van hierboven wat te compenseren):
Job met superman-allures na zijn badritueel.
en Ferre tussen de sterren.

Als U een beetje beantwoordt aan het stereotiep van 'de vrouw' zit U nu vertederd te glimlachen. Wie weet maakt U zelfs kirrende geluidjes naar deze virtuele schoonheden. U hoort vast niet eens meer wat ik zeg, maar toch: bij deze al mijn mooiste wensen voor alle volgende feesten en het nieuwe jaar. U mag dubbel genieten, ook in mijn plaats. Tot volgend jaar!

zondag 15 december 2013

Jeanne

De 'extended family' werd uitgebreid met een portie schattigheid: de wereld verwelkomde Jeanne! Het bewijs daarvan kregen we van de postbode in de vorm van een witte kaart met fluoletters. De babyboomleeftijd is ons tienergezin al ver voorbij, dus elke nieuwe aardbewoner wordt op extra veel hoerageroep onthaald. Zeker door ondergetekende, die de bijhorende kaartjes altijd grondig toetst aan haar creativiteit. Meestal bereiken die twee vrij vlotjes een compromis. Als in: u trekt uw stoffenkast open, en daar ligt dé stof die perfect matcht met de boodschapper van het blijde nieuws. Uw raderwerk start op en luttele ogenblikken later is daar het concept.

Deze keer was het denkproces eerder te vergelijken met een dieselmotor. Het duurde even voor de anders zo snelle fantasiemolen op gang kwam. Wit. Oranje letters. Geen gewoon oranje bovendien. Fluo. Kleuren die ondermaats vertegenwoordigd zijn in Eva's verder zeer uitgebreide stoffencollectie. Exit frulletjes en vrolijke dierenprints: mama en papa houden van strak. Ik stond mezelf toe terug te grijpen naar de basics, dus werd het een dekentje.
De Banier leverde mij flockfolie in het o zo moeilijk vindbare juiste fluo-oranje (nee, de foto benadert dat zelfs niet in de allerverste verte), Hexagoon de bijpassende paspel. Wit met een naam, net als het kaartje. Simpel en strak zou het worden. Maar in afgewerkte staat passeerde het deken toch niet langs mijn schoonheidscontrole. Het was simpel. Het was strak. Maar het was ook saai.

Er ontbrak 'iets'.
Dat 'iets' werd toegevoegd in de hoedanigheid van kersen. Gestipt, zoals al vaker. Het verhaal wil namelijk dat de toen nog ongeboren dame in kwestie haar mama opzadelde met een verschrikkelijke goesting in zulks rood fruit. Daarbij negerende dat het kersenseizoen verleden tijd was en de vruchten van eigenaar verwisselden aan ongeveer een euro per stuk. Een leuke anekdote die op haar trouwfeest vast nog eens opgediept zal worden, en het kraambezoek nu al deed lachen.

Maar zie eens wat een prachtkind die kersen hebben opgeleverd!
Het deken werd met enthousiasme onthaald als "één van de origineelste cadeaus die we al hebben gekregen". Ofte: het schoonste compliment dat ge over een zelfgemaaksel kunt krijgen. 
Een fikse groeispurt was ingecalculeerd bij het bepalen van de afmetingen. Garantie voor jaren warme voetjes in de zetel!

zaterdag 7 december 2013

Trio

Ieder van U die gezegend is met vrouwelijk nageslacht kan het beamen. (Zonenmama's ook, maar dat past iets minder in de context.) Niets zo verschillend als meisjes. Het gedeelde kwart van het door mama en papa beschikbaar gestelde genetisch materiaal omvat duidelijk niet het onderdeel 'smaak'. Hoopt u al die schattige rokjes door te sluizen naar uw tweede exemplaar, dan blijkt die jongste enkel geïnteresseerd in broeken rond haar achterwerk. Haalde u opgelucht adem toen de gevreesde roze fase uw huishouden ongemerkt voorbij leek te trekken? Wacht maar. Binnenkort vieren glitters en prinsessen hoogtij.

Om een beetje tegemoet te komen aan de onderlinge differentiatie tussen de dames (toegegeven, ook omdat deze voorraad danig geslonken was) vulde ik de rokjesreserve aan met drie totaal verschillende exemplaartjes.
Laat ons voor de verandering eens beginnen met de grootste. Een 134/140 in een soortement van grof geweven wolkatoen dat 40 jaar geleden vast (al moest dit woord toen nog worden uitgevonden) hip was. Ik pleit voor een revival, want 'warm', 'immer mooi vallend' en - best of all vanuit moeders standpunt - niet strijkbehoevend.   
Enkel een cool sixtiesprintje ontbrak, dus zorgen een rijtje uiltjes en de groene boordjes (boven en onder) voor de nodige extra vrolijkheid.
Zus 2 (122-128) heeft rimpels en behoeft door de schoonheid van de stof weinig extra.
De kleinste (maatje 80, *smelt!*) is een 'specialleke', gebaseerd op een rokje dat mij op straat ooit voorbijliep - uiteraard met koddig peutertje erin, voor u mij van hallucinaties verdenkt (die dan wel weer creativiteitsbevorderend zouden werken). Grijze joggingstof en een duik in de roze restjesdoos leverden dit überschattig stolpplooiresultaat op.
Ergens in mijn verbeelding danst nu een meisjestrio. Een eigenwijze, een vrolijke en een deugnietje. Drie totaal verschillende zusjes in totaal verschillende rokjes. Nu nog wachten tot ze eens real life langs mijn kraam passeren.

De groenheid van de blaadjes en de aanwezigheid van warme kleuren verraden dat dit bandwerk plaatsvond toen de zomer nog in het land was en de naaitijd zeer uitgebreid. Bepaalde omstandigheden verminderden dit laatste met factor 10, maar wie vreest dat ik mijn machinerie voorgoed aan de kant schoof, is mis. Op de kniptafel ligt een kerstkleed voor mezelve, gereed gestikt én afgegeven is een cadeau voor het schattigste Jeanne'ke uit Oost-Vlaanderen en omstreken. Maar dat is iets voor een andere keer.