zaterdag 13 september 2014

Writers block.

Mijn digitaal archief mag dan geen toonbeeld van perfectie zijn, het vooropgestelde doel is "mooie foto’s en dito leesvoer". Want eerlijk, blogs vol dt-fouten en onderbelichting dragen allesbehalve mijn (en naar ik vermoed ook uw) voorkeur weg. Schrijven, fotograferen en naaien, voordien drie aparte hobby’s, nu in één online stekje gegoten.

Ik geniet van elke stap in het productieproces, een keten die sinds tweeënhalf jaar danig uitgebreid is. Van het bedenken, het knippen, het stikken, het strijken, over het fotograferen, het schrijven, en - niet in het minst - het lezen van uw mening. 

Maar af en toe is de inspiratie zoek. Creaties genoeg om U te tonen; de zomervakantie was op naaivlak uiterst productief te noemen. Sinds de spiegelreflex mijn leven verrijkte vormen foto’s minder dan ooit een struikelblok. Maar wat schrijf je nog over de zoveelste T-shirt? Die door stofkeuze toch weer origineel is, doch verder niet van massa’s creativiteit getuigt. Vandaar, de tijdelijke writers block.

En voor Job twee schone T-shirts. Eentje met korte, en eentje met lange mouw.
T-shirtjes voor Job
KortLang

Het kleine mannetje is in elk geval klaar voor de herfst!
Aan!
Aan!

Patroon: Ottobre
Schildpaddentricot (Dapper): de Stoffenkamer
Sterrentricot: de Stoffenkamer

woensdag 3 september 2014

La Valisette pour Charlotte

We schrijven midden september 2013. Het eerste kaartje dat de dan nog maagdelijk witte (met uitzondering van enkele souvenirtjes der voorgangers) kotmuur siert, is een vrolijke aankondiging. De wereld is een babysitkindje rijker. Welkom Charlotte!

Ik stuur een vrolijk antwoord en beloof spoedig een bezoek. Tot daar het snelle gedeelte. Want bezoek zonder cadeau, dat is als een kinderwagen zonder wielen.

December 2013. Net voor de examens écht van start gaan, mag ik kleine Charlotte al even vasthouden. Als kleinste fan van het kerstconcert waar zowel haar grote broer als ondergetekende (de eerste als jongste, de laatste als oudste koorlid) het beste van zichzelf geven, heeft de dame wel een voorkeursbehandeling verdiend. En wederom beloof ik: zodra mijn kennis geëtaleerd en mijn resultaten binnen zijn, kom ik langs!

Enkele maanden later begint de koffertjesrage in naailand. In gedachten plan ik een versie voor kleine Charlotte. Fleurig en lief, maar niet zeemzoet of prinsesserig. In aanloop naar de lesvrije week ga ik alvast op zoek naar materiaal. En naar een patroon. Of niet. Want twee rechthoeken met een rits, hoe moeilijk kan dat zijn?

Februari 2014, intussen. Die lesvrije week vol naaiprojecten verandert in bedliggerij nadat het lichaam besliste dat het genoeg is geweest met de aanslagen. La Valisette raakt geknipt, en dat is meteen alles.

De maanden daarna raakt het valiesje in stukjes en beetjes gestikt. Met de nodige problemen betreffende stoflagen, ritsen en biaisafwerking binnenin. Patronenaanpasserij, daar draai ik inmiddels mijn hand niet meer voor om. Kleedjes en jumpsuits op maat, vrolijke truien, hemden met foliekes (all soon to be blogged!) rollen met het grootste gemak uit mijn verbeelding en vervolgens uit mijn machines. Tassen daarentegen; ik lijk er een antitalent voor te bezitten. Mét bijhorend gebrek aan goesting, hoewel de nood hieraan twintigmaal groter is dan de leegte in de kleerkast. Wat ik dacht toen ik uit het niets aan een patroon begon, geen mens die het weet. Dat het moeilijk was, en bijgevolg niet perfect; daar kwam ik tijdens en na de werken wel achter. Gelukkig is niets van mijn zweet en gevloek te herkennen in het eindresultaat.
ValiesjeBinnen
Het handvat in tassenband vrolijkte ik op met paddestoelenlint.
Handvat
De onderkant is in toile cirée, met noppen. Voor per-ongeluk-neerzetten-in-een-plas en dergelijke.
onderkant
Half mei 2014. Af! Met alweer examens in het vooruitzicht, beloof ik het bezoek voor erna. Echt waar.

Augustus 2014. Met meer interesse voor het papier dan voor mijn noeste arbeid opent Charlotte, luttele weken voor haar eerste verjaardag, het cadeau. Mama en papa zijn meer dan tevreden, en de bijna-jarige zal het ding nog jaren kunnen gebruiken bij logementen allerhande.
Hoekje
Al een geluk dat ik ditmaal niet voor kleding opteerde.

buitenstof: Hedgehoglets Teal (Norwegian Woods), Michael Miller, bij Habiba
binnenstof: kastliggertje Fredrika, van bij Ikea
versteviging: Décovil light, bij Pauli
onderkant: Sioux Rouge (toile cirée), Petit Pan, bij Hexagoon
tassenband: Vermiljoen
tweezijdige deelbare rits (100 cm): Veritas

donderdag 21 augustus 2014

Samenwerkende vennootschap

Broer en ik, wij vullen elkaar perfect aan. De bedenker (ik). De uitvoerder (hij). Van kleuterspelletjes over knutselprojecten tot kookexperimenten: ik mag alle creativiteit van de wereld aanwenden, en hij neemt de praktische kant voor zijn rekening. Met de grootste precisie, bovendien. Hoeveelheden kruiden worden minutieus afgewogen, knippen gebeurt steeds exact op de lijn. Perfectionisme, het is een familietrek. 

Over zijn lastige maten schreef ik u al eerder, evenals over de oplossing op het bijhorende winkelprobleem. Maar dankzij de naaiende zuster (een beetje zelfverheerlijking kan geen kwaad, wel?) lijken die ongemakken alvast gedeeltelijk van de baan. Met een groot feest in het vooruitzicht maakte ik een zomers hemd in een door het heerschap zelf gekozen stof. Hetzelfde patroon, maar met korte mouw - wat meteen de hoeveelheid werk halveerde.
Een hemd voor Broer
Het familiale perfectionisme - waar ook ik mijn deel van kreeg - vormt absoluut een pluspunt bij hemdenmakerij. Alles klopt. Tot in de details.
kraagBij wijze van grapje verving ik de onderste knoop uit de gele rij door een blauwtje. Omdat mannenkleding niet altijd serieus en grijs moet zijn.
Knoopjes
Tot zover mijn aandeel van het maakproces. Na het vorige exemplaar nam ik mij heilig voor om een volgende versie wél te voorzien van mooie foto's. Zelfs al behoort "poseren" tot favorieten noch bijzondere talenten van de nieuwe hemdeigenaar. Maar zoals dat steeds gaat bij ons: ik vraag, hij draait. Ik scrolde doorheen de online herencollecties, bekeek daarbij eerder de foto's dan de kleding, en maakte mentale notities.

Op een vroege ochtend (het mooiste licht, weet u wel) dirigeerde ik hem in het hemd en in de wei. Versleepte hij voor mij de zware tuinbank tot achtergrond en voorgrond klopten. Nam hij glimlachend de gevraagde poses aan. 
Een hemd voor Broer
Een hemd voor Broer
Als dat geen goede samenwerking is. 
Een hemd voor Broer
Patroon: Knipmode november 2010, model 1
Stof: Triangularity topaz, Art Gallery, Liesellove
Knopen: Hexagoon

zaterdag 16 augustus 2014

Liv(e). Love. Mara

Ik had u een vervolg beloofd. Zij had een vervolg gedroomd. En alsof ze het wist, kondigde zij op dat moment haar toen nog geheime blog-actie aan. Ik sprong meteen mee op de kar, in mijn gedachten was mijn Mara voor Liv diezelfde avond al af. Een licht zomers bloesje in een luchtig stofje. Oudroze, dé compromis tussen de kleurvoorkeur van de zesjarige en die van haar mama, en bovendien prachtig tegen haar donkere velletje.

Wegens vakanties langs beide kanten deden we de fotografische styling een maand eerder dan de vereiste blogdatum. We trokken samen naar het mooiste plekje van de buurt en speelden tot de zon zakte, we van top tot teen gehuld waren in zandkorrels en haar mama zich verwonderd afvroeg of we nog wel zouden terugkeren.
Naaien voor Liv was wederom een plezier. Om haar gezichtje bij het openen van het pakje, bij het passen, bij het showen aan de rest van de familie. Om de trots dat ‘Eva dat gemaakt heeft’. Om haar vrolijke medewerking tijdens de vastlegging van het project op de gevoelige plaat (Die avond, haar mama bekijkt de foto’s: “Oh Liv, hier kijk je mooi!” “Ja, dat moest ik van Eva.”). Omdat het kind zelfs gehuld in een vuilniszak nog prachtig zou zijn.
Gelukkig maken de vorm en de details van Mara de verst mogelijke verwijdering van een vuilniszak! Ik volgde netjes de duidelijke handleiding en koos op verzoek van de mama voor fladdermouwtjes. De enige verandering die ik doorvoerde, was het spiegelen van de plooitjes.

Atelier Brunette en Mara vormden in mijn hoofd een prachtig duo. Zacht, licht en zomers; het soort katoen waar zuster N. (helaas letterlijk) een zwak voor heeft. Na het lezen van deze post besloot ik het middenstuk te verstevigen met vlieseline, wat de verwerking aanzienlijk vergemakkelijkte. Een aanrader voor iedereen met soortgelijke combinatieplannen!
Atelier Brunette, Mara en Liv vormden in mijn hoofd een prachtig trio. Een vermoeden dat bevestigd werd op het moment dat de derde de tweede over haar hoofd trok.
Content zijn we, allebei!
Patroon: Mara blouse, Compagnie M.
Stof: Bye Bye Birdie Blush, Atelier Brunette, Liesellove
Gouden paspel: Liesellove
Lichtroze bloemknoopjes: Veritas

vrijdag 15 augustus 2014

Mara!

Nadat ik zelf drie weken onder de Spaanse zon mocht vertoeven, is het nu de beurt aan mijn alter ego om uithuizig te zijn. Voor het eerst in de eigen bloggeschiedenis leest u mij niet hier, maar elders. En waar! Compagnie M, dé Vlaamse leading lady op het gebied van meisjespatronen, ontvangt vandaag mijn versie van haar prachtige Mara-patroon. Spoedt u hierheen!
Ik haalde mijn beste Engels boven en probeerde aldaar mijn gedachten in woorden om te zetten. Edoch, mijn zinnen klinken niet zo poëtisch als gedroomd; de nieuwe wereldtaal zal hier niet snel huistaal worden. U kunt zich dus nog aan een Nederlandstalige versie verwachten, binnen enkele dagen. De tussentijd kunt U vullen met plaatjes kijken. Want beelden zeggen overal hetzelfde. En Liv straalt in haar Mara!

zaterdag 9 augustus 2014

Diente de león*

Een voordeel van selfish sewing is dat pareltjes eeuwig draagbaar blijven. Mits instandhouding van trivialiteiten zoals persoonlijk gewicht en figuur loopt de naaister nog tot haar zestigste rond in dat ene kleedje.
Een nadeel van selfish sewing is dat de kleerkast snel verzadigd is. Excuses als ‘te klein’ en ‘te kort’ vallen niet in te roepen bij de drang tot kopen of stikken. Iets wat de Gemiddelde Blogster handig omzeilt met een stel schattige kinderen die jaarlijks een volledig nieuwe garderobe vereisen. Ondergetekende beschikt over een groepje surrogaatkinderen die nu en dan ingeroepen worden als slachtoffer voor patronen in maatjes die de hare niet zijn. Edoch, soms wenst ze gewoon eens iets voor zichzelf.

Drie weken onder de Spaanse zon, dat vroeg om aangepaste kleding –die in die kast te vinden was, natuurlijk. Daar moeten we ons geen illusies bij maken. Maar dat ene stofje in de doos (een Amerikaantje) riep zo hard “Mij!”, dat het uiteindelijk tóch een kleedje werd.

Lichte voile, een luchtig patroon; in deze outfit hoort U mij niet klagen over 38° en schaduwgebrek.
*Om Uw talenkennis wat bij te schaven: diente de león is Spaans voor dandelion (het welklinkende Engelse eufemisme voor ons minder mooie ‘paardenbloem’).
Fotografie ditmaal door Vader, die zich met precisie en oog voor perfectie kweet van zijn taak. Met als setting een zonovergoten Middeleeuws kasteel in Midden-Spanje. Ofte: er zijn ergere dingen.
Zo bent U getuige van het zoveelste kleedje uit mijn productiegeschiedenis. Gelukkig eentje dat niet veel plaats inneemt, daar in die overvolle kast.

Patroon: Burda 4/2011, model 115A
Stof: Wildfield in cherry (voile), Free Spirit, Hawthorne Threads

donderdag 31 juli 2014

Anna

Indien de Toekomstige Man akkoord gaat, zal dat één van de namen zijn die bovenaan de mooienamenlijst voor de Toekomstige Dochter prijkt. Anna. Die Toekomst is nog ver, maar ik mocht alvast een ander klein Anna’tje knuffelen. Eén van moeders vriendinnen kreeg een pracht van een dochter, en ik kreeg de opdracht om het kind van een passend geschenk te voorzien.

Met twee grote broers bestaat de kleerkast van dit nieuwe wonder voornamelijk uit afdragertjes in blauw-groen-wit. Een geboortekaartje met roze en muntgroene vlinders deed mij besluiten om het kledinggewijs over een andere boeg te gooien. Kleedjes zouden het zijn!
De eerste twee volgens een recept van Riet. Zomers voor een zomerkind. Het simpele doch geniale idee om een rokje tussen een romper te steken en zo in één klap af te rekenen met vestimentaire hittegolfdilemma’s. Want wat trekken we dochterlief aan voor het (zelf in te vullen)-feest bij 30°C? Een body én een kleedje? Te warm. Enkel een body, en zo uit de toon vallen tussen de feestoutfits? Zo’n trauma kan de tweemaander bespaard blijven. Enkel een kleedje dan maar? Dat idee lijken Kind&Gezin-consulenten vakkundig af te raden. Ik blijf gissen achter de reden hiervoor, maar misschien moet ik gewoon wachten tot mijn Toekomstige Zelf een soortgelijk advies krijgt. 

Intussen lossen we het op met bodykleedjes. Voor nummer 1 stak ik een katoenen rimpelrokje tussen een muntgroen gestipt exemplaar.

Nummer 2 is eerder een strandversie, maar mijn persoonlijke favoriet. Pluspunt: enkel in tricot, dus geen strijkwerk vereist. Onderaan afgewerkt met elastische paspel, zoals ons aller Riet weer voordeed.

Het derde kleedje kan op dat vlak een rebel genoemd worden. Geen body te bespeuren, wat aanleiding zou kunnen geven tot vestimentaire hittegolfdilemma’s. De snoodaard. Edoch, een korte analyse van de Belgische zomers toont aan dat warme dagen allesbehalve hoogtij vieren in dit regenlandje. Voor die dagen: een kleedje om over die body te trekken, volgens een recept uit de laatste Knippie. 


Anna’s mama was meer dan tevreden met mijn kledingkeuze. Prompt werd het uur van haar badje vervroegd, om het wit-met-blauwe afdragertje te vervangen door een écht meisjesstuk. Opzet geslaagd!

maandag 30 juni 2014

De stukjes en de puzzel

Eerst was er het boek.
Toen passeerde dit.
Dan kocht ik zilveren paspel.
Bijpassende elastiek.
Pijltjesstof in solden bij Habiba.

En dat allemaal zonder concreet plan. Gewoon, omdat vondsten soms in uw armen springen. In mijn geval althans. Ik heb geen probleem met het achterlaten van pareltjes, mijn stoffenkast is verre van een volledige winkel, maar een kleine impulsiviteit af en toe maakt het leven spannend. En uiteindelijk blijken stukjes altijd op hun plaats te vallen. Bovenstaanden droegen de titel 'doelloze schoonheden', tot ik met enkele nieuwkomers in de naaiwereld een avondje plande en zocht naar een (niet meer dan) avondvullend project. Dat werd dit!
De pijltjes op de stof vroegen om driehoeken, mijn restjesbak leverde de juiste kleuren, mijn aversie voor knopen maakte er een "vals pat" van. Met paspel.
Uiteindelijk bleek de avond ook (voornamelijk, eigenlijk) gevuld te worden met getetter en hulplijn-spelen-bij-eerste-keren. Verder dan halverwege was mijn creatie nog niet, waarna ze thuis op de afwerkstapel belandde. Tot het einde der examens in zicht kwam en ik mezelf een naaiuitspatting kon permitteren.
Laat ons hopen op een zomer vol zon, want bijpassende vestjes zijn onvindbaar in mijn persoonlijke collectie.
Hierbij verklaar ik het naaiseizoen officieel voor geopend! Resultaten zijn er pas volgende week, maar ik droom alvast van een herexamenvrije vakantie.

zaterdag 14 juni 2014

Een liefdesverhaal

We hebben een band, zij en ik. Al sinds die eerste dag in die eerste kleuterklas. Zij, een bang vogeltje op zoek naar de veiligheid van mama in de drukte van de klas. En ik. Diegene die die mama elke dag een paar uurtjes mocht vervangen. Die langzaam haar verlegen vertrouwen won. Wiens hand ze niet meer losliet.

Drie jaar lang durfde ze elke dag een beetje meer. Groeide ze. Van peutertje tot flinke kleuter, van vogeltje tot voortrekker. Maar het grenzeloze vertrouwen is er nog steeds.  Alles in haar blik spreekt liefde als ze omhoogkijkt. Wij bewonen kleine kamertjes in elkaars hart.

Een andere liefde, iets minder diep maar wel vanaf het eerste zicht, is zij. Een patroon dat eenvoud en schoonheid combineert, en daarbij genoeg ruimte laat voor creativiteit en prinsessengehalte.  Een patroon dat niet enkel je eigen (surrogaat)dochter, maar ook heel wat anderen blij maakt. In mijn hoofd vielen de stukjes op hun plaats.

En wat krijg je als je twee liefdes combineert?
Een snoepje. Een beter passende omschrijving vind ik niet. Om op te eten is ze, dit vleugje schattigheid in haar zuurstokjas.
Intussen slijt het meisje haar laatste dagen in de kleuterklas. Vrolijk en vol zelfvertrouwen. Nog even, en dan zet ze een nieuwe stap. Het eerste leerjaar in de Grote School. Mijn hand zal er niet zijn om haar te leiden, maar ik ben er zeker van dat ze het prima in haar eentje kan.
Al zal ik er toch een beetje zijn. Het jasje voor de Grote Dag is namelijk van mijn hand. Op vraag van de mama: lichtblauw met strikmouw. Het roze combineerden zij en ik erbij tussen de rekken van Pauli.

Tromgeroffel en trompetgeschal voor Liv en Jackie!
Wekenlang hing het jasje, steeds een beetje meer afgewerkt, aan de kapstok in mijn naaihoek. Zelfs zo dat mijn eigen mama het spijtig vond dat haar dagelijkse portie schattigheid richting nieuwe eigenaar zou verhuizen.
De overhandiging gebeurde in een studiepauze. Ik fietste naar hun prachtige boerderij, schoof daar mee aan tafel, en werd getrakteerd op bewondering van de voltallige familie. Of zoals grote broer het verwoordde: “Livje, jij bent zo mooi. Dit mag jij van mij nooit aandoen om te spelen!”
Het verzoek om foto’s met model werd door het dametje in kwestie met veel plezier ingewilligd. Ze genoot van de aandacht, de complimentjes, en vooral van het met-ons-tweetjes-op-stap-zijn. Maar dat leest u vast ook van haar gezichtje. 
(Ik genoot zo mogelijk nog meer dan zij. Van het prachtkind voor mijn lens en in mijn jas. Maar dat merkt U vast aan de overdaad aan foto's).
Op de terugweg gleed haar hand in de mijne. Keek ze omhoog. En vroeg toen met voldane glimlach: “Ga jij nog eens iets maken voor mij? En dan ook met foto’s met wij tweeën?” Dat dit niet het laatste is dat u van ons zult horen, lijkt mij evident.

Haar beentjes zijn langer, haar handjes zijn groter, maar ze passen nog altijd perfect in de mijne.