maandag 30 juni 2014

De stukjes en de puzzel

Eerst was er het boek.
Toen passeerde dit.
Dan kocht ik zilveren paspel.
Bijpassende elastiek.
Pijltjesstof in solden bij Habiba.

En dat allemaal zonder concreet plan. Gewoon, omdat vondsten soms in uw armen springen. In mijn geval althans. Ik heb geen probleem met het achterlaten van pareltjes, mijn stoffenkast is verre van een volledige winkel, maar een kleine impulsiviteit af en toe maakt het leven spannend. En uiteindelijk blijken stukjes altijd op hun plaats te vallen. Bovenstaanden droegen de titel 'doelloze schoonheden', tot ik met enkele nieuwkomers in de naaiwereld een avondje plande en zocht naar een (niet meer dan) avondvullend project. Dat werd dit!
De pijltjes op de stof vroegen om driehoeken, mijn restjesbak leverde de juiste kleuren, mijn aversie voor knopen maakte er een "vals pat" van. Met paspel.
Uiteindelijk bleek de avond ook (voornamelijk, eigenlijk) gevuld te worden met getetter en hulplijn-spelen-bij-eerste-keren. Verder dan halverwege was mijn creatie nog niet, waarna ze thuis op de afwerkstapel belandde. Tot het einde der examens in zicht kwam en ik mezelf een naaiuitspatting kon permitteren.
Laat ons hopen op een zomer vol zon, want bijpassende vestjes zijn onvindbaar in mijn persoonlijke collectie.
Hierbij verklaar ik het naaiseizoen officieel voor geopend! Resultaten zijn er pas volgende week, maar ik droom alvast van een herexamenvrije vakantie.

zaterdag 14 juni 2014

Een liefdesverhaal

We hebben een band, zij en ik. Al sinds die eerste dag in die eerste kleuterklas. Zij, een bang vogeltje op zoek naar de veiligheid van mama in de drukte van de klas. En ik. Diegene die die mama elke dag een paar uurtjes mocht vervangen. Die langzaam haar verlegen vertrouwen won. Wiens hand ze niet meer losliet.

Drie jaar lang durfde ze elke dag een beetje meer. Groeide ze. Van peutertje tot flinke kleuter, van vogeltje tot voortrekker. Maar het grenzeloze vertrouwen is er nog steeds.  Alles in haar blik spreekt liefde als ze omhoogkijkt. Wij bewonen kleine kamertjes in elkaars hart.

Een andere liefde, iets minder diep maar wel vanaf het eerste zicht, is zij. Een patroon dat eenvoud en schoonheid combineert, en daarbij genoeg ruimte laat voor creativiteit en prinsessengehalte.  Een patroon dat niet enkel je eigen (surrogaat)dochter, maar ook heel wat anderen blij maakt. In mijn hoofd vielen de stukjes op hun plaats.

En wat krijg je als je twee liefdes combineert?
Een snoepje. Een beter passende omschrijving vind ik niet. Om op te eten is ze, dit vleugje schattigheid in haar zuurstokjas.
Intussen slijt het meisje haar laatste dagen in de kleuterklas. Vrolijk en vol zelfvertrouwen. Nog even, en dan zet ze een nieuwe stap. Het eerste leerjaar in de Grote School. Mijn hand zal er niet zijn om haar te leiden, maar ik ben er zeker van dat ze het prima in haar eentje kan.
Al zal ik er toch een beetje zijn. Het jasje voor de Grote Dag is namelijk van mijn hand. Op vraag van de mama: lichtblauw met strikmouw. Het roze combineerden zij en ik erbij tussen de rekken van Pauli.

Tromgeroffel en trompetgeschal voor Liv en Jackie!
Wekenlang hing het jasje, steeds een beetje meer afgewerkt, aan de kapstok in mijn naaihoek. Zelfs zo dat mijn eigen mama het spijtig vond dat haar dagelijkse portie schattigheid richting nieuwe eigenaar zou verhuizen.
De overhandiging gebeurde in een studiepauze. Ik fietste naar hun prachtige boerderij, schoof daar mee aan tafel, en werd getrakteerd op bewondering van de voltallige familie. Of zoals grote broer het verwoordde: “Livje, jij bent zo mooi. Dit mag jij van mij nooit aandoen om te spelen!”
Het verzoek om foto’s met model werd door het dametje in kwestie met veel plezier ingewilligd. Ze genoot van de aandacht, de complimentjes, en vooral van het met-ons-tweetjes-op-stap-zijn. Maar dat leest u vast ook van haar gezichtje. 
(Ik genoot zo mogelijk nog meer dan zij. Van het prachtkind voor mijn lens en in mijn jas. Maar dat merkt U vast aan de overdaad aan foto's).
Op de terugweg gleed haar hand in de mijne. Keek ze omhoog. En vroeg toen met voldane glimlach: “Ga jij nog eens iets maken voor mij? En dan ook met foto’s met wij tweeën?” Dat dit niet het laatste is dat u van ons zult horen, lijkt mij evident.

Haar beentjes zijn langer, haar handjes zijn groter, maar ze passen nog altijd perfect in de mijne.

zondag 8 juni 2014

De letters die beslisten.

Die mensen die steevast met schatten terugkomen van hun kringwinkeltocht lijken een magazijnvolgorde aan te houden waarin zij mij net een stapje voor zijn. Telkens ik een filiaal binnenstap, is al het moois al in andermans winkelmand verdwenen. Ofte: kringloopgeluk is niet aan mij besteed.

Deze Scrabble doet wel een kleine gooi in die richting. Daterend uit 1954, zo vernam ik uit de handleiding. Die was opgesteld volgens het Groene Boekje van enkele generaties geleden. Ik vraag mij af of woordenvormen met deze versie ook archaïsch moet.
Voor de eerste keer in mijn kringwinkelgeschiedenis overhandigde ik de immer werkloze dame achter de kassa (ik lijk niet de enige te zijn die haar afdeling steevast met lege handen verlaat) mijn vondst. Eenmaal thuisgekomen verdwenen de letters in de kast, wachtend op een bestemming met lijm en magneten. Ofzo. Mogelijkheden legio.

Dat de nummertrekking een gròte trekking werd, zag ik. Post-examenhoofdpijn deed nogal afkerig tegenover briefjesknippen, dus werd het lettertrekken. Ik begon met een willekeurige startletter en vulde steeds aan tot er slechts één kandidaat overbleef.

Voor de patchworklap was dat

De twee blauwe stofjes zijn voor

En wie gaat met het oh zo gegeerde bloemenveld lopen?

Juffra Toertjesneedle of choice en Eva Maria, sturen jullie mij een mailtje met je adres? withlovebyeva(at)hotmail(dot)com

Aan U allen: een welgemeende dankjewel voor het meedoen en het volgen! En voor die lieve reacties die mij steeds een beetje warm doen voelen vanbinnen.

maandag 26 mei 2014

Twee! (de uitgestelde verjaardag en de give-away)

Mijn online alter ego blies een kleine maand geleden haar tweede kaarsje uit. In alle anonimiteit, want de studentenversie had andere prioriteiten te stellen. Maar eind mei is blok, en blok is thuis, en thuis is toch een klein beetje tijd voor foto's (vijfminutenprojecten, weet u wel).

Vierenhalf jaar naaiplezier, waarvan bijna de helft hier gedocumenteerd. Vorig jaar hoopte ik nog om intussen de titel 'helemaal thuis' achter mijn naam te mogen plakken. Enkele voorzichtige stappen in die richting: het levensecht ontmoeten van de buren en het naaien voor anderen. De berichtenfrequentie is echter iets te laag tegenwoordig om van een volledige integratie te kunnen spreken. Oorzaak van die afwezigheid is de alom gekende vrijetijdsvermindering die het kotleven met zich meebrengt. Maar van het feit dat een reductie in creativi-tijd leidt tot een daling in creativi-teit is ondergetekende het levende tegenvoorbeeld. De overdaad aan ideeën zorgde voor een stapel halfafgewerkte projecten in de naaihoek. Nog voor ik aan de final touch kon beginnen, stak een nieuw plan daar een stokje voor. Zo komt het dat achtereenvolgens een T-shirt, een Jackie, een zomerjas voor mezelf, een rokje, een valiesje en een dekbedovertrek in verschillende staten van voltooiing liggen te wachten. Ik weet dus wat doen, de komende hoopjes vijfminuten.

Om het derde blogjaar met een positieve noot in te zetten, deel ik wat van die creativiteit met u! Wat kunt u winnen? Stof! Omdat een naaister daar nooit genoeg van heeft. Omdat de groeiende stapel in mijn kast geen rekening lijkt te houden met verminderde naaitijd. En omdat ik u graag zie.

Een patchworklap bijt de spits af. Ooit onderdeel van een zolder vol schatten en volgens mij rechtstreeks uit de jaren '70. Het wasvoorschrift (handwas, geen strijkijzer) en het printje doen alvast iets in die richting vermoeden.
Pakketje 2 bestaat uit evenveel onderdelen. Twee halve metertjes in blauwtinten, voor wie graag kinderspul of ander kleins vanonder de machine tovert.
De derde blijf ik een schoontje vinden. Maar schoonheid en werkloosheid zijn een spijtige combinatie, hopelijk vindt dit bloemenveld bij u een beter onderkomen!

Gekozen? Laat een reactie, schrijf iets liefs, deel, zo u wil. Op vrijdag 6 juni, na mijn eerste examen, trek ik hopelijk uw naam uit het potje!
Dan wens ik u veel succes, en mezelf nog vele jaren!

zondag 13 april 2014

Stud(vl)eermuis

Deel 2 in de serie vijfminutenprojecten liet behoorlijk op zich wachten. De inspiratie kwam nochtans al bij begin van het nieuwe jaar voorbij op mijn scherm, net als de stof. Maar zoals dat gaat in tijden van studiegenot dienen de creatieve uitspattingen zich tot een minimum te beperken.

Tijdens tientallen aaneengeschakelde minuten tekende ik een patroon op basis van een favoriete trui. Knipte ik stof. Liet die toen een hele tijd liggen.
Intussen werd hét patroon op punt gesteld en kreeg het een naam. Stikte ik nog eens een naadje. Versmalde. Stikte. Versmalde. Vleermuismouwen, het is niet zo simpel als het lijkt. Toch niet als de notie  "verhullend" totaal niet van toepassing is op uw lichaamsbouw. En je dat dus bij voorkeur ook niet suggereert.
Door het vele versmallen bleef er uiteindelijk weinig vleermuis over. Net genoeg om het concept nog steeds te herkennen. Net genoeg om onder de noemer 'comfortabele studiewear' te vallen.

Tijdens haar werk verzuchtte zus fotograaf: "Oh Eva, hoe komt dat toch dat jij er op foto altijd veel minder mooi uitziet dan in het echt?"

Ik vraag mij af of ik die uitspraak als een compliment moet opvatten.

zaterdag 29 maart 2014

Jonah

Jonah. Een jongetje uit een verhaal. Toepasselijke walvissen sierden zijn geboortekaartje; er was dus geen scheepslading creativiteit nodig voor het cadeau-idee. Het hier al oeverloos aangehaalde tijdsgebrek deed mij wederom teruggrijpen naar evergreens: hier in de vorm van een kleurig gestreepte flockwalvis en een gepersonaliseerde vlaggenlijn.
Evergreens verkrijgen die titel met reden, natuurlijk. Facebookgewijs verzamelde ik hints over moeders smaak, en naar verluidt werden de hieruit voortgekomen creaties goed onthaald.
Lieve Jonah, ik wens jou alle moois voor de toekomst!

donderdag 20 maart 2014

Rondleiding

Daar op de Blogameetup was ik - op enkele baby's na - de benjamin van het gezelschap. Het onderwerp van gesprek verhuisde, na het obligate "Welke blog heb jij?" en de bijhorende tips en ervaringsuitwisseling, steevast naar de voor mij nieuwe levensfase. Wat ik studeer? En waar? En of ik op kot zit? Op kot, jawel! Daarbij de bedenking van mijn kant dat ik al een volledig academiejaar van plan ben U dat kot eens te tonen. Nieuwsgierige blogumeetup'ers en anderen: treed binnen in mijn nederige woonst!
De deur versierde ik, bij wijze van herkenbaarheid, met feestattributen van hier. Een paar van de gezichtjes, een naam in vilt, niemand loopt per ongeluk voorbij!

Eénmaal binnen valt de blik van een geroutineerd stoffenwinkel-oog meteen op het dekbed (wie zich niet aangesproken voelt mag ook het globaal overzicht beschouwen). 2 meter Petit Pan, 7 meter huisgemaakte paspel, grijze katoen van Artevelde. Meer moet dat niet zijn voor zoete dromen.
Aan de muur posters, kaartjes, foto's en tekeningen van overal. Met als gemene deler "dingen waar Eva blij van wordt".
De vilten vogels in het hoekje floten zich een weg naar mijn rugzak (na betaling, uiteraard) in een kraampje op Mano Mundo vorig jaar.
Wordt daar ook nog gestudeerd? Natuurlijk. Geen zorgen. Het zicht vanuit mijn bed is dit:
Veel licht, veel plaats. Een goede mix tussen zonnige vrolijkheid en concentratiebevorderende rust.
En nu we toch bezig zijn met het tonen van details:
Sleutels zijn in veilige bewaring in het kleine vogelhuis.
Prulletjes beperken zich - voor afstofgemak in de gehele ruimte - tot het grote houten huis.
Juweeltjes aan het witte hart. Wit wint met voorsprong, daar op die bovenste boekenplank.
En zag u de kerststal? Die hier al een hele tijd verlangend stond te wezen? Tante trok mijn naam uit het kerstpotje en vervulde zomaar die wens. Voor mijn part blijft het jaar rond kerstmis.

Met spijt in het hart moet ik U mededelen dat de rondleiding hier ten einde is. Twaalf vierkante meter, dat is niet om uren over te schrijven. Nog een overzichtsfoto, en dan kunt U weer naar huis.
Even ter informatie: hier ging geen uitgebreide opruimsessie aan vooraf. "Het leven zoals het is", permanent proper. Perfectionist op alle vlakken :)

Afscheid nemen we met een prachtig gedicht van Hans Andreus, uit tijdschriftletters op de deur. En met de winterjas, die hopelijk spoedig vervangen worden door een zomers exemplaar dat wél in de kamerkleuren past.
Daaag!

woensdag 5 maart 2014

Een Hemd voor Broer

Een zaterdagnamiddag spenderen tussen de winkelrekken bungelt ergens onderaan het favoriete-bezigheden-lijstje van Broer. Niet omdat de inhoud van zijn kleerkast hem koud laat, een kleine portie ijdelheid is hem niet vreemd. Eerder omdat 'standaard confectiematen' en 'op het lijf geschreven' niet tesamen in zijn woordenboek voorkomen.

Na nauwkeurige opmeting bleek meteen waarom. Met lengte twee-meter-en-twee (waarvan 66 cm arm) en de tailleomtrek van een twaalfjarige kunnen we bij Broer eerder spreken van het type 'kapstok' dan van het type 'kleerkast'. Nochtans lijkt de gemiddelde kledingzaak zich eerder op deze laatste te concentreren. Mouwen die halverwege de onderarm eindigen, T-shirts tot aan de navel, truien die gepast zouden zijn als er een siamese tweelingbroer in het spel was (die er niet is, voor alle duidelijkheid.) U begrijpt dat passen steeds een feestje is.

Na de dag waarop we 15 winkels aandeden alvorens één gepaste jas te vinden (en dan keken we nog niet eens naar kleur, model of prijs) besliste zus Eva om de volgende verjaardag in het teken van een uitdaging te zetten. Een Hemd voor Broer. Smal en lang. Het patroon in Knipmode kwam als geroepen. Broer koos hier een stof en Zus keurde goed. Aan de kotkeukentafel knipte en verknipte ze het patroon, daarbij mentaal bijgestaan door enkele geïnteresseerden en hun ontbijt. 

En ziehier, het past!
Na 6 weken fulltime achter de studieboeken plande ze haar lesvrije week vol naaiprojecten, om al die verdrongen creativiteit eindelijk vrij te laten. Maar het lijf besliste dat het genoeg geweest was met de aanslagen en stuurde de ene na de andere ziektekiem haar richting uit. Van de ambitieuze vakantielijst raakte dus enkel het eerste afgevinkt:
Maar we zijn content! Hemdenmakerij bleek makkelijker dan verwacht. Voor de kraag vond ik eventjes verduidelijking hier, en de mouwsplitten gingen verbazend vlot dankzij dit (tenminste, nadat ik had uitgevogeld welke stofkant "de goede" voorstelde in de handleiding, daar was één tornsessie voor nodig).
De avond van de verjaardag vierden we op restaurant, Broer strategisch gepositioneerd tegenover mezelve. Het eten was lekker, maar de perfecte pasvorm aan de overkant trok steeds weer mijn aandacht. Genieten: perfectie!
Het is af, het is smal, jarige Broer is content, en er staat nergens water in de kelder. Missie geslaagd!
stof: Hélium Gris, Petit Pan 
patroon: nummer 1, Knipmode nov. 2013
knoopjes: Hexagoon