Aanwinsten

Voor wie hier nog geen kennis van had (en in de veronderstelling dat diegene daarop zat te wachten) : ik hou van taal. Van de onze en van alle andere. Behalve Chinees, dat lijkt meer op geheimschrift. Al maakt dat het dan weer spannend.

Soit.

Ik hou dus van taal. Al sinds mijn aankomst op deze planeet, werd mij verteld. 9 maand later het eerste woordje, nog eens 7 maand daarna de eerste volzin ("De stoute kip heeft het ei kapotgepikt", doet het altijd goed op familiefeestjes). Helaas dateert dit van de periode voor ik begon met het opslaan van herinneringen, maar ik heb het voor u opgezocht in mijn roze Kind&Gezin-boekje. Dus het zal wel waar zijn.

Zo'n 16 jaar later word ik soms 's nachts wakker. Van een woord. Zoals 'aanwinst', bijvoorbeeld. 'Winst' komt van 'winnen', dus zou er ook zoiets als 'aanwinnen' moeten bestaan.

Ik heb vanalles aangewonnen, de afgelopen weken.

Dit, bijvoorbeeld. Als dat geen aanwinst is.

U begint spontaan te zweten bij de aanblik van onderstaande foto?

Ik niet. Alle horrorverhalen over bedrading ten spijt gaat dit bij mij vanzelve. Tot mijn grote vreugde werd de machine geleverd inclusief handig kleurtjessysteem. Hoera!



Zelfs inclusief regenjas, voor het geval we samen op een trektocht-door-het-Amazonewoud-tijdens-het-regenseizoen zouden willen vertrekken. Ge weet maar nooit hé.

Nu ga ik mij eindelijk aan tricot kunnen wagen! T-shirts, kleedjes, truien, ik voel Ali-Baba-gewijs een wereld voor mij opengaan. Dus togen grootmoe en ik na ons bezoek aan Mertens naar De Stoffenkamer. Hoewel ik innerlijk gefrustreerd geraak van de ellenlange onderbrekingen op TV is enige reclame hier toch op zijn plaats. De Stoffenkamer is namelijk een klein paradijs! Die stoffen! Die knopen! Die collectie paspel! Hopelijk brengen ze gauw een klantenkaart uit, want ik ben fan! (valt het op?)

Na anderhalf uur kiezen kwamen we buiten met twee tricootjes. Winterse T-shirts in spe voor mezelve. De rest van de collectie liet ik met lichte spijt in het hart achter voor een volgend(e) bezoek(er).

En alsof dat nog niet genoeg was reden we ook nog naar het Stoffenspektakel. De Gentse versie. Daar kochten we dit.

Voor het geval u zich zorgen maakte, ik ben eindelijk klaar voor de wintercollectie.

Ze gaan nogal werk hebben, de gezusters.

Het laatste

Terwijl U massaal begint aan de herfstcollectie, gaat de zomer bij mij nog even voort. Tot 2 weken geleden lagen wij zelfs nog op het strand. 's Zomers is dat zo één van onze favoriete bezigheden. Vijver, rivier, zee, zwembad, al gelijk zolang het maar buiten en nat is. Maar ik miste een tas. Zo één waarbij je geen halfuur moet proppen alvorens bikini, handdoek, leesboek, zonnebril, portemonnee, zonnecrème enzoverder hun plaats hebben gevonden. Zo één die daarna ook nog dicht kan.

Een soortement van Vink-tas, al is het een eigen patroon.

Met zakje vooraan, voor klein-maar-ongelooflijk-belangrijk spul, zoals daar zijn GSM, geld, treinabonnement (in het geval van interprovinciaal strandbezoek),...

Met rits, wat wreed handig is als ge niet houdt van een tas vol zand.

En met toile cirée vanbinnen, om niet mis te verstane redenen. De onderkant idem dito, tegen natte zwembadvloeren en consoorten.
Nu gebiedt de eerlijkheid mij toch te zeggen dat, ondanks deze tip, het stikken van toile cirée mij niet zo goed afging. Dat trok tegen en ging niet altijd zo schoon rechtdoor als de bedoeling was. Tenzij één van u daar een oplossing voor heeft laat ik de toile in het vervolg netjes in de winkelrekken liggen.

Zelfs al hebben wij in de Kempen steevast warmere zomerdagen dan U daar in de rest van België, nu valt het echt niet meer te negeren. Ik zal eens beginnen denken aan herfst/winter2012-2013.

Whole Grain Teenager

Zoals U zelf waarschijnlijk ook al heeft ondervonden is het gedaan met het zomerweer. Finito.

Maar toen september zijn intrede nog niet had gedaan en ik nog zat te zweten achter de naaimachine, ontstond dit.

In Spanje groeide een halterkleedje van Who's That Girl uit tot favoriete vakantiestuk. Eentje van het soort dat niet lang in de kast blijft hangen. Aan - wasmachine in - wasmachine uit - terug aan. U kent dat wel.

Ik wou er nog één. Eén met appels. En ik was verzot op dit. Helaas - wederom - niet boven maat 10 jaar. Ja, er was natuurlijk de Zsazsa-versie, maar zonder overlock durfde ik niet aan tricot te beginnen. Bovendien moest het katoen zijn. En zwierig. (Van eisen stellen gesproken).

Op basis van een Knipmode-bovenstukje werd een patroon getekend. Een nieuwe versie van de overbekende Whole Grain Baby halterdress, als het ware. Maar dan wel één voor teenagers.

Het werd er wederom eentje van de soort 'aan - wasmachine in - wasmachine uit - terug aan'. Zo een plezier om te dragen, niet te doen! Andere prachtige (kinder)versies van het patroon vindt U o.m. hier, hier, hier, hier en hier.

Jammer dat de zomer op zijn eind loopt. Gelukkig groei ik niet meer.

Broekjesmakerij, het begin

Mijn inspiratie haal ik overal. In klerenwinkels, stoffenwinkels, modeboekjes, voorbijwandelende mensen. Maar vooral toch op het www. Bij deze: bedankt dat U al uw ideeën en maaksels deelt. U maakt mij daar zeer gelukkig mee.

Zo zag ik vorig jaar dit. Instant verliefdheid. En dan twijfel. Wegens geen ervaring met broekjesmakerij en al zeker niet met broekjespatronenaanpasserij werd het idee opgeborgen in een achterkamertje van mijn hoofd. Toen de zomer naderde flitste het 's nachts af en toe voorbij, en naarmate de vakantie vorderde passeerde het steeds regelmatiger door mijn gedachten.

En dan was daar de oplossing. Met een vriendin ging ik op naaistage, alwaar de juf op basis van een foto stof knipte. Petit Pan, voor Het Shortje. Met rits opzij in plaats van elastiek, dat leek me voor het bijna-meerderjarige-achterwerk toch net iets flatterender. En U ziet dat niet, maar de blauwe paspel loopt door aan de achterkant.



Voor een eerste keer ben ik best wel content. Het is geen meesterwerk, maar qua draagcomfort en afwerking toch een dikke voldoende. Al kan dat ook aan mijn eeuwige perfectionisme liggen.

Wie won?

Er gaat niets boven de zomer. Zon, water en een spannend boek zijn voor mij dé componenten van een geslaagde vakantie.
En het zijn niet alleen de eigenaars van boekhandels en uitgeverijen die u 's zomers aan het lezen willen zetten. Voor zij die niet houden van zon, en bij nader inzien ook niet van letters, bedacht Tante Hilde de oplossing: het fotoverhaal. En omdat grote voorbeelden er zijn om te volgen, presenteer ik u: een spannend zomerverhaal.

Bij gebrek aan van die prachtige poppen kregen Playmobilmannetjes de hoofdrol. Uit het zorgvuldig opgestelde BBQ-feestje van kleine zus werd even een familie geleend, die mocht figureren bij de bekendmaking van de winnaars. Meet moeder en vader P., en hun kroost:

Zij genoten met de hele familie van een zonnige dag in hun achtertuin. Vader P. braadde een lekker kippetje, moeder P. genoot van een wijntje, en kindjes P. speelden rustig samen.

Ergens in de namiddag werden ze opgeschrikt. Met de vraag om te helpen. Aangezien moeder P. van de hulpvaardige maar luie soort was, besloot ze dat haar kinders dit wel wilden.

De secretaris van de familie P. (die liever anoniem wenst te blijven) had de namen van alle give-away-deelnemers op kleine briefjes geschreven, die in grote potten gedaan, en eens goed geschud. Toen was het de beurt aan de kindjes, die elk één briefje mochten trekken. Gelukkig waren er 4 potten, dat scheelde al heel wat geruzie.

Zoon 1 mocht beginnen, want hij was de oudste. Hij nam een aanloop en belandde met een grote sprong in de pot, alwaar hij snel een briefje trok.

Wie won het strikje?

Daarna was Dochter 1 aan de beurt, omdat zij het mooist kon tekenen. Vader P. zette een ladder tegen de rand en hielp haar erop. Voetje voor voetje schuifelde ze tot boven, en viel toen pardoes in de pot. Moeder P. slaakte een gil. Gelukkig was er niets ergs aan de hand, en kwam haar oudste dochter ongedeerd tevoorschijn met een briefje in haar hand.

Wie won de slofjes?

Zoon 2 was van het stoere type (en stiekem fan van Tarzan). Hij klom in de appelboom, zwierde wat heen en weer, en maakte zo zijn grootse entree in de pot. Aldaar sloot hij zijn ogen (eerlijk was hij ook) en koos een papiertje. Over zijn blauwe plekken hebben we het een andere keer.

Wie won de bloemenhanger?

De grootste pot was voor het kleinste meisje. Met veel moeite sleurde ze mama's strandstoel tot tegen de rand, ging erop staan, boog heel diep voorover en viste een briefje.

Wie won het haarlint en de broche?

Hiep hiep hoera! Een dikke proficiat aan Ballétoile, Alix, Heidi en Storm! Als jullie even je gegevens mailen naar eva.vandevelde@hotmail.com, dan zorgt de secretaris van familie P. ervoor dat u binnenkort een pakketje tussen de krant en de rekeningen vindt.

Rest mij nog het bedanken van de gehele familie voor hun geduld en eeuwige vrolijkheid. Die kindjes P., dat zijn nogal gemakkelijke kinders jong. Die ouders hebben daar nauwelijks werk mee. Dus als U ze graag eens leent, voor een familiefeest of een bezoek aan een chique kinderwinkel of een andere gelegenheid waar Uw kroost zich behoort te gedragen, laat maar weten.

En U zou ik ook graag bedanken. Voor het deelnemen (belangrijker dan winnen?). Voor de verjaardagswensen. Voor het lezen en het volgen en de reacties. Merci! (en doe zo verder hé =D)

Dan ga ik nog wat in de zon liggen, terwijl de kindjes rustig spelen.

Give away

Omdat ik bijna jarig ben. (ja jong, 17 augustus!)
Omdat ik op die dag evenveel jaar word. (en ik dat wel speciaal vind)
Omdat het zomervakantie is.
Omdat U al met 29 volgers bent.
Omdat ik intussen al zo'n 3400 keer gelezen werd.
Omdat Uw reacties mij altijd blij maken.
Omdat het mooi weer is
Omdat ik graag cadeautjes geef.
Omdat ik goed gezind ben.

En nog veel meer redenen waar ik u niet mee ga vervelen. Waar het om draait, is dat er hier iets te winnen valt. Voor u ja.

Kiest u even uit:

Nummer 1. Haarlint en bijpassende broche. Helaas te klein voor uw eigen hoofd, maar u heeft vast wel een dochter of buurmeisje, niet?

Nummer 2. Babyslofjes. Voor uw eigen kroost of voor die van een ander.

Nummer 3. Een hangertje, voor aan een ketting. Kiest u zelf nog welke van de twee.

En het wordt nog beter: het enige wat u hoeft te doen is een reactie achterlaten. Zodat ik weet dat u wilt meedoen. Simpel, niet? En wilt u nog wat extra kansen, dan kunt u volgen. Of delen. Of allebei.

Verder wens ik u meer winnaargeluk dan de portie die mij doorgaans wordt toebedeeld.
En aangezien ik de dag van mijn verjaardag ergens op kamp zit, trek ik op 23 augustus een winnaar. Akkoord?

Een streepje fluo

Rimpelrokjes. Iets wat nog weinig woorden behoeft, me dunkt.

Gewoon, volgens meisjesmama - al lukt het steeds beter met de ogen dicht.

Met zelfgemaakte fluogele paspel die én schoon contrasteert met de blauwgroene stof én schoon combineert met het gele topje dat al een halfjaar doelloos in de kast hangt (én ook met de zonnebloem, maar dat is eerder toeval).

Met fluogele stiksels, overal, en een sierstikseltje vanonder. Omdat mijn Bernina dat kan en ik daar niet eerder gebruik van maakte.

Want een beetje fluo op zijn tijd, dat misstaat niet. Dus nee, Oon, gij zijt niet de enige.

Vertraging

Op 6 mei was mama jarig. Ik beloofde haar een rokje. Op 1 augustus was het af.

Maar - voor u mij ervan beschuldigt een slechte dochter te zijn - ik heb een excuus: eerst was er dit, toen dit en dit en dit en dit. En schoof mijn belofte naar beneden op de Priority List. Tot nu. Want nu is het vakantie, nu heb ik tijd, en nu regent het. De perfecte omstandigheden voor de creatie van een rokje!

We togen naar Antwerpen en kozen stof bij Julija. Vervolgens naar de bibliotheek om een oude Knipmode op te diepen en een patroontje kiezen.

Uit nummer 8/2011. De plooitjes in het voorpand liet ik weg.

Wonder boven wonder scheen vandaag terug de zon. U hebt geluk, want nu hoeft u niet tevreden te zijn met onderbelichte regenfoto's. En konden wij de hangmat nog eens buiten zetten, voor moest u zich afvragen welke functie dat voorwerp rechtsonder vervult.

Bijna 4 maand na datum. Gelukkig beschikt de bestemmelinge over een flinke portie geduld.