topbar

vrijdag 30 december 2016

Lichtpuntje


Het allermooiste kerstcadeau viel zomaar in de brievenbus, terwijl ik in Leuven van niets zat te weten. Papa haalde de post en geloofde zijn ogen niet. Een pakje van de Europees kampioen tienkamp. Zomaar. In zijn brievenbus. Zomaar handgeschreven aan zijn dochter. Nog meer handgeschreven was de inhoud van het pak. Een boek, met een persoonlijke boodschap. Voor mij.



Terwijl ik dit schrijf kan ik het nog steeds niet geloven. Tienkamper Thomas Van der Plaetsen, die kanker overwon en opnieuw topsporter werd, die zo nuchter en tegelijk positief naar ziekzijn en het leven kijkt dat ik niet anders kan dan opkijken. Die tienkamper schreef een boek over zijn ziekte en zijn terugkomst op de piste. Die tienkamper las dit bericht en stuurde mij een boek op. (Nooit gedacht dat ik met zo'n verhaal ooit iets zou winnen!)


Soms pijnlijk herkenbaar, soms mijlen veraf. Over twijfels die iedere zieke wel heeft, maar die door de enorme intensiteit van die comeback extra worden uitvergroot. Er waren zinnen waar ik mij in herkende, die ik zelf ook had kunnen schrijven. Er waren zinnen die mij een nieuwe kijk gaven, zinnen die hoop gaven en zinnen waar ik het ronduit mee oneens was. Maar door het lezen voelde ik mij gesteund, bevestigd en tegelijk uitgedaagd om anders te denken. Ik onderlijnde, las, herlas en herdacht. En bij elke gedachte stroomde een diepe tevredenheid, een warmte, een hoop door mij heen. 


Tientallen keren beschreef ik mijn verhaal; voor dokters, vrienden, psychologen. Een cijfer op tien voor de pijn, een verslag van hoe ik mij voel. En hoe geluk dan voelt? Die vraag krijg ik nooit. Misschien dat ik daarom de wens voel om dat te vertellen. Om te beschrijven hoe ik ook geluk mijn lijf laat overnemen. Hoe het tintelt, hoe alles warm voelt, hoe ik zo veel mogelijk ledematen wil strekken om zo veel mogelijk moois te omvatten. Een blijdschap die mij voller vult dan de pijn ooit zal doen. Op die momenten voel ik: hij krijgt mij niet klein.


Twee jaar geleden besefte ik niet dat zoveel miserie (en waarschijnlijk zelfs veel meer, maar laat dit voorlopig genoeg zijn) in één lichaam kon huizen. Het lijkt wel alsof met dat inzicht ook de andere kant van het spectrum groter wordt. Alsof evenredig met mijn pijndrempel ook mijn geluksvermogen verhoogt. Alsof ik nu pas ten volle voel en geniet.


Deze mooie boodschap. Een lief smsje. Onverwachte post. Vogeltjesgefluit bij het wakkerworden. Broer die zomaar met zelfgemaakte soep voor de deur staat. Iets gaan drinken met die goede vriend en je voor even -naast 'patiënt'- ook weer 'mens' voelen. Ik zweef van lichtpuntje naar lichtpuntje. En hoe diep de donkerte daartussen ook is, iets van dat licht blijft net lang genoeg in mij branden. Net lang genoeg om het volgende punt te bereiken op mijn onmetelijke ruimtereis.


Dankbaarheid is iets waar ik de afgelopen jaren in groeide, toen de vanzelfsprekendheid van mijn tienerleven wegviel en ik daardoor leerde om te appreciëren in plaats van te verwachten. Dankbaar ben ik, voor dit cadeau dat zoveel meer is dan een boek alleen. Voor zo veel mensen, dichtbij en verderaf, bekend en onbekend, die meeleven en mij telkens weer lichtpuntjes schenken.


Alle foto's zijn beelden van het boek. Alle gedachten zijn de mijne. Er is niets gesponsord of voorbedacht aan dit bericht (aan geen enkele post hier, trouwens), enkel mijn diepe blijdschap die zich een uitweg zocht in woorden. Meer berichten over mijn kijk op ziekzijn en het leven vind je hier.

zaterdag 24 december 2016

Feestdagen met Tulip en Lotte Martens (én kerstkorting!)

Toen we Tulip lanceerden, hadden Katrien en ik een luchtig zomerjurkje in ons hoofd. Helaas volgen de seizoenen een beurtrolsysteem en zijn luchtige zomerjurkjes momenteel niet hetgeen waar je dochterlief in hult. Maar kijk, Tulip in winterversie, dat kan dus ook!


Naaien staat hier al enkele weken onderaan de mogelijkheidslijst, met een lijf dat meer tegen- dan meewerkt. Maar back in October, op dat naaiweekend dat mij zoveel deugd deed, stikte ik drie Tulipjes in de prachtigste LotteMartens-stoffen.

Eentje voor Mona, Lottes jongste dochter, in een stof waar mijn hartje sneller van ging slaan. Tijdens het knippen had ik al spijt dat die prachtige vogels geen kussen voor mezelf zouden worden, dus wie weet koop ik wel nog een tweede paneel ;)

De stof is zo mooi en feestelijk van zichzelf dat ik weinig extra's toevoegde. Wat koperen paspel om de tulpdelen visueel te verbinden met het rokdeel, verder liet ik de intense kleuren van de stof spreken.

Dan eentje voor Suse, Mona's grote zus. Hier wel een 'specialleke': ik liet -op advies van half naaiweekend- één tulpdeel weg! Zo krijgt het wegvliegende vogeltje op het binnenpand alle aandacht en krijg je meteen een heel andere look.

Het laatste van het trio naaide ik voor Jutta, een vriendinnetje van Suse en Mona. Suse speelt stand-in-model, want Jutta was ziek toen we de foto's namen. Zij is iets kleiner en fijner dan Suse, vandaar dat de tulpdelen wat 'trekken' op de foto's. Heeft u hetzelfde probleem bij uw tulpje? Volgende keer gewoon een maatje groter kiezen!
 

De kritische lezer steigert nu op zijn paard, want ik maakte een fout. Tegen mijn eigen handleiding, jawel. Gezelligheid troef op naaiweekend, maar met al dat gebabbel schiet de precisie er soms wat bij in 😉 Gespiegelde tulpdelen dus, maar ach, welke zevenjarige trekt zich dat nu aan?

Ziet u ook al communie-outfits voor uw ogen dansen?

De bijpassende T-shirts en leggings werden genaaid door Veerle, een kennis van Lotte. (Ha, dacht u nu echt dat ik aan bandwerk zou doen?! 😂).

Elk van de jurkjes kreeg ik uit één paneel. Deze stoffen zijn iets dikker dan het patroon aanbeveelt, daarom stikte ik de zijnaden op een halve centimeter om wat bewegingsruimte te winnen. Voeren deed ik met een heel dun katoentje.


De fotoshoot was een beetje à l'improviste. Na schooltijd, met vermoeide meisjes en weinig licht. Gelukkig toverden de nieuwe jurkjes en schoenen wel een lach op hun gezicht.

Ook zin gekregen in feestdagenTulips? Met de code "TULIPPARTY" krijg je tot Nieuwjaar 10% korting op de Nederlandse én de Engelse versie van het patroon! Hophop, haast u naar de shop!

Blauw vogeltjesjurkje voor Mona
Patroon: Tulip dress in maat 122
Stof jurk: Buteo 038, Lotte Martens
Stof T-shirt en legging: Corax 02, Lotte Martens
Schoenen: veterschoentjes van Eli bij Hippe Schoentjes

Grijsgroen vogeltjesjurkje voor Suse
Patroon: Tulip dress in maat 134
Stof jurk: Buteo 019, Lotte Martens
Stof T-shirt en legging: Corax 05, Lotte Martens
Schoenen: gele ballerina's van Eli en gouden laarsjes van Angulus bij Hippe Schoentjes
Gele kniekousen: Condor bij Hippe Schoentjes, bedrukt door Lotte

Lichtroze bolletjesjurkje voor Jutta
Patroon: Tulip dress in maat 128
Stof jurk: Tur Tur 08, Lotte Martens
Stof T-shirt en legging: Corax 03, Lotte Martens
Schoentjes: bronzen ballerina's van Eli en donkerblauwe laarsjes van JFF bij Hippe Schoentjes
Lichtroze kniekousen: Collégien bij Hippe Schoentjes, bedrukt door Lotte

dinsdag 13 december 2016

Zo zeilt de optimist


“Ik begrijp niet hoe je het volhoudt. En hoe je zo positief blijft. 
Ik zou het niet kunnen, denk ik. 
Allé,  je moet wel natuurlijk, wat zou je anders. Maar toch.” 

In het bingospel van gespreksopeners zou ik synoniemen van deze zin dagelijks kunnen inkleuren. (Samen met “Ca va?” “Ja ja, ca va” en “Het is de tijd van het jaar hé, ik ben ook altijd moe van die donkere dagen”. Was ik een bejaardentehuisbomma, ik zou dat spel hier nogal winnen!)


Mijn antwoord houdt meestal het midden tussen een glimlach en een knikje. Want eerlijk? Ik begrijp het zelf ook niet. Opstaan met pijn, dubbelgevouwen naar de wasbak schuifelen omdat rechtop gewoon niet lukt. Blij dat je de kraan hebt als houvast. Met de allergrootste moeite een halve boterham naar binnen duwen. Maar dan, als de pijnstiller zachtjes aan zijn werk begint, denken “hé wow, het is opgelost!”. De zon door het keukenraam en lap. Je zwichtte alweer.  Mijn optimisme is sterker dan mezelf. Elke dag keihard met mijn gezicht tegen de muur. Elke ochtend weer hoopvol dat gisteren de laatste was.


En dus zeilt mijn gammele bootje verder op de golven van de storm die Het Leven heet. Met onverwoestbaar optimisme als een soort innerlijke poolster. Wie weet welke utopische eilanden er nog wachten.

Foto genomen afgelopen zomer in Wissant, Nord-Pas-de-Calais.


Dit stukje kadert in de serie “Het Leven”, waarin ik in woorden probeer te vatten hoe ik leer leven met een totnogtoe ondefinieerbare ziekte. Pijn, misselijkheid en een allesoverheersende vermoeidheid zijn al 18 maanden mijn dagelijkse metgezellen, soms on- en soms opvallend maar altijd aanwezig. Voorlopers van dit stukje vind je hier, hier en hier.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...